Een handvol seconden

Hoe het was die eerste 26ste van het jaar 2026?

Ik kan het niet laten om hier vandaag mee te starten. De release van mijn boeken was elke keer spannend, zeker omdat dit in corona tijden gebeurde en ik echt niet wist of mensen hierop zaten te wachten in tijden van mondmaskers, afstand houden, niet buiten komen, nieuws dat enkel daarover ging,... Toch bleek het een schot in de roos. Als onbekende mensen meer dan duizend boeken verkopen bij de uitgave van 'De kunst is...' had ik zelfs in mijn diepste dromen niet kunnen hopen. En dan weten dat ons Zara bij al die mensen de huiskamer is binnengevlogen, maar vooral ook weten dat het boek niet in die huiskamer is gebleven. Want hoe vaak wordt een boek doorgegeven, van persoon tot persoon. Er zijn zelfs mensen die een nieuw boek kochten omdat ze het al zo vaak hadden doorgegeven en ondertussen vergeten waren bij wie het was gebleven. In bibliotheken werd het mee opgenomen in het aanbod en zo is Zara echt op heel wat plaatsen nog steeds aanwezig. Regelmatig krijg ik nog berichten van mensen die door haar geraakt zijn, door haar verhaal, maar ook daar haar als persoon. Er is zelfs een warme dame die vaak tekeningen doorstuurt van haar kleinkinderen die zij gemaakt hebben voor Zara. Zij kennen haar niet, zagen haar nooit, maar door ons verhaal en vooral het verhaal dat hun oma aan haar kleinkinderen vertelt, is ze daar op één of andere manier regelmatig aanwezig in woorden, in verhalen, in tekeningen. Zo mooi... De voetafdruk die ze op deze aarde heeft achtergelaten. Ook het tweede boek kende een goede verkoop al merkte ik wel dat mensen die door het eerste echt wel geschrokken waren, misschien zelfs te geschokt het niet aankonden om het tweede te lezen. Ook al is dit veel zachter geschreven, minder vanuit de impulsieve en directe emoties zoals het eerste. Ik begrijp dit volledig, want als lezer heb je de keuze om ervoor te kiezen de pijn niet te voelen. Helaas was die keuze er voor ons niet.

Terug naar die eerste 26ste. De release van mijn boeken, want daar wilde ik toekomen, was eigenlijk even spannend als nu het loslaten van deze blog op jou, op de wijde wereld. Ik schrijf over mezelf, over ons gezin en geef daardoor toch elke keer een grote inkijk in ons leven. Heel veel mensen kunnen daar goed mee om, voelen herkenning of net niet. Krijgen hoop over hoe het misschien ooit wordt maar lezen ook de realiteit over hoe verdriet altijd blijft bestaan. Toch voelt het deze keer extra spannend. Ik kondig iets aan, geef er extra gerucht aan, want wil ook wel anderen inspireren en misschien wel motiveren. Ben zelf niet zo goed in reclame maken en dingen verkopen, enkel mijn woorden kunnen overtuigen.

Wat is het doel? Waarom hoop ik dat ik mensen kan raken, kan inspireren? Waarom doe ik dit eigenlijk? Ik vraag het mij regelmatig af en toch weet ik onmiddellijk het antwoord. Ik wil in de eerste plaats dat Zara nooit wordt vergeten. Elke ouder, maar zeker ook iedereen die iemand dierbaar heeft verloren wil dat deze persoon nooit wordt vergeten. Dood ben je pas, als erover je gezwegen wordt. Dat was en is nog steeds mijn grootste angst wat als op een dag... zoveel jaar later ze vergeten is? Dat is zeker de grootste reden waarom ik opnieuw ben beginnen schrijven. Ik heb ondertussen geleerd dat er altijd mensen zijn die het glas half leeg zien en overal wel commentaar op hebben: daar is ze weer, ze wil weer aandacht,... Daar lig ik eigenlijk niet meer of zeker minder van wakker. Want hoe gelukkig moeten die mensen niet zijn om nog in de complete wereld te kunnen leven. Dit verdriet niet te voelen of te kennen. Ik gun hun dit geluk en hoop dat er nooit een dag komt dat ze gaan begrijpen en beseffen hoe hard hun woorden en gedachten gekwetst hebben. Dat ze nooit tegen mij moeten zeggen: 'Hoe dom ben ik geweest om te denken dat je aandacht zocht. Je wilde gewoon je kind een stem blijven geven, helaas begrijp ik nu wat dat betekent.' Want dat zou betekenen dat ze tot onze groep mensen in de oncomplete wereld zijn gaan behoren. En dat wens ik niemand toe. Een andere reden is dat ik hoop dat ik mensen kan inspireren. Lotgenoten, maar ook gewone warme mensen die meevoelen met anderen, die steunen, die helpen, die er zijn,... Tussen het schrijven van de kunst en dit zit meer dan zeven jaar. De weg, het proces dat we hebben gelopen. De vraag: 'Hoe is het nu met jullie?' dit alles kunnen neerschrijven en delen en zo misschien hoop rondstrooien, maar ook de realiteit blijven vertellen. Want dingen worden echt beter, zachter, de scherpe kantjes gaan eraf. En dingen worden ook gewoon nooit meer beter. Zoals ik in het begin van ons hele rouwproces nog dacht, ik ga dit niet overleven, ik ga dit niet aankunnen, ik weet niet hoe we dit moeten doen. Weet ik nu dat dit kan en dat er zelfs terug momenten van 'gelukkig zijn' bij zijn, anders maar wel gelukkig op onze manier. Belangrijk is om het te doen op de manier zoals het voor jou en je gezin werkt en niet hoe de maatschappij of de anderen vinden dat je het moet doen. Voldoening vinden in dit nieuwe leven en dit delen met jullie is voor mij zeer waardevol en geeft mij kippenvel elke keer als ik achter mijn laptop kruip om te schrijven. Elke persoon die wij kunnen inspireren, één seconde heel even alle zorgen kunnen laten verdwijnen is er eentje de moeite waard om te blijven schrijven. Eén seconde, de titel van onze lezing met een zwarte pagina op de achtergrond, krijgt op deze manier een nieuwe betekenis, niet ter vervanging maar wel bestaand naast de andere. Ik ontving van een persoon die een bijzonder iemand in zijn leven fysiek heeft verloren een prachtige quote die hier mooi bij aansluit en die de rode draad is geworden doorheen dit tweede hoofdstuk. Ik vroeg hem of ik het mocht delen: 'Ik heb mij in dit leven een handvol seconden ziels gelukkig gevoeld. Zomaar zonder reden, met kippenvel op de armen. Niet meer dan een paar seconden. Maar het waren er genoeg om dit leven de moeite waard te maken om het te hebben geleefd.' Soms vragen mensen wel eens, zou het niet beter geweest zijn als je maar één kind had gehad en dit verdriet nooit had gekend. Stel je voor. Ik zou geen enkele seconde uit het leven van mijn meisjes gemist willen hebben, zelfs niet die laatste seconden. Ondanks alles wat er is gebeurd en hoe het leven erna is geworden. Elke seconde was het waard om dit verdriet en gemis mijn hele leven lang te blijven dragen.

Maandag 26 januari 7u26 vloog ons eerste hoofdstuk de wereld in. Spannend... maar ook fijn. Om 7u15 zat ik nog details aan te passen, de eerste keer moest perfect zijn, boenk erop. De lezers, iets geven om de dag te starten, lezen zonder ophouden. Ik hoop te inspireren, met een glimlach of een traan. Ik hoop goestig te geven om al uit te kijken naar de volgende. De 26ste, het blijft een vreemde dag, elke maand opnieuw, al bijna acht jaar lang. Niet dat ik er altijd heel bewust mee bezig ben, maar toch elke 26ste is er steeds 'een krop in de keel momentje' of 'een kippenvel seconde'. Deze 26ste was er één van een dag vol van dit. Kort na onze release volgde al berichtjes gewoon een hartje of 'Zo mooi'. Tot het berichtje van mijn collega: '... een hartverwarmend verhaal'. Een tweede berichtje volgt: 'Ongelofelijk, ik zie dat het 8u26 is.' Ik kijk en inderdaad het berichtje kwam binnen om 8u26. Nu moet je weten dat mijn collega een speciale band heeft met Zara. Op het moment van het ongeval was zij de directeur van haar school. Zij heeft onze hele eerste maanden van rouw van heel dichtbij meegemaakt. En zoals je dit als ouder nooit wil meemaken, zo wil je dit als directeur ook nooit meemaken, een leerling verliezen. Zara komt zo nu en dan nog bij haar aankloppen. Zo ook vandaag, door ons dit teken te geven. Die Zara toch, op de eerste rij zit ze erbij. Vaak vertellen we, ze moest eens weten, ze zou nogal lachen dat wij nu samenwerken. Ik ben ervan overtuigd, ze weet het :). De hele verdere dag leef ik in een soort van waas. Ik ben gaan werken, er was heel wat gedoe. Stress door deadlines, je kent het misschien wel. Iedereen wil hetzelfde, de juiste dingen doen, maar soms op andere manieren. Weinig tijd, alles moet klaar geraken en dat geeft stress. En toch kan ik het op deze 26ste niet helemaal laten binnenkomen. Vandaag zitten andere dingen vooraan in mijn hoofd. Vandaag zit Zara terug heel erg dichtbij, al even is dat zo, misschien door het schrijven of misschien zoals ieder jaar de tijd die eraan zit te komen. Berichtjes blijven komen, hartverwarmend. Daar doe ik het zeker niet voor, maar het is wel heel mooi dat mensen deze warmte delen met ons. Het toont ook weer hoeveel mensen ervoor zullen zorgen dat ze nooit vergeten zal worden. Als ik laat thuiskom, staat er een grote bos bloemen op de tafel. Vol kleuren en helemaal in de stijl zoals ik ze zelf gekozen zou hebben, een kaartje prijkt in de bos. 'Ik was bijna te laat in de winkel door jullie verhaal... Voor deze eerste 26ste omdat bloemen zoveel moois vertellen.' Het is een bos van 't Sfeerhuys, de bloemenwinkel waar wij een bloemenabonnementje hebben om het kerkhof elke keer opnieuw te voorzien van prachtige bloemen. Hier weten ze precies wat wij mooi vinden, wat Zara mooi vindt en altijd zorgen zij tot in de perfectie voor het allermooiste. Vrienden van ons die dit later in de week zien, staan versteld van dit gebaar. Dit was voor hen ongezien, dat dit gebeurt, zomaar... Wij weten ondertussen hoe mooi mensen kunnen zijn, en het zijn deze die ons doen overleven, overeind houden en ons energie geven. Ook vandaag is dat zo: kippenvel, tranen in mijn ogen, stilletjes ritselend over mijn wang... Het allermooiste, weer zo een seconde om vast te pakken. Stiekem pak ik ook jou vast Zara in gedachten, maar wel echt heel stevig. Zo stevig dat ik jou nooit meer zou willen loslaten. Die eerste 26 van 2026 kon niet beter starten. Ik kijk uit naar de volgende...

Die eerste 26ste eindigde misschien anders dan ik had verwacht en toch wil ik er hoopvol naar blijven kijken. Want naast de bloemen lag er nog iets anders klaar een enveloppe van de rechtbank. Eindelijk is er een datum gepland om het dossier af te handelen. Ja, inderdaad na bijna acht jaar zitten we nog steeds met het gerechtssysteem dat voor mij op alle vlakken heeft gefaald. Ik ga zeker niet tot in detail treden, maar ik wil jou wel even meenemen in hoe dat eigenlijk werkt en waar wij nu staan. Vroeger in mijn vorig leven las ik de krant, keek naar het nieuws en naar rechtbankseries. Na een aantal weken las ik dan in de krant of hoorde op het nieuws de uitspraak en dacht er het mijne over. De ene keer kon ik de uitspraak volgen, een andere keer dacht ik alleé dat had ik nu niet verwacht. En dan ging mijn leven verder. In het leven na werden wij helaas geconfronteerd met het leven zoals het is met het gerecht hier in België. Want bij een ongeval hoort ook een rechtzaak en een strafmaat. Hier ga ik niet over uitwijden, dit hebben we gehad. Drie jaar na het ongeval zaten we in hetzelde straatje als ik daarnet vertelde, er was een uitspraak en wij hadden vrede hiermee. In het vroegere leven zou ik daar het mijne van denken en verder leven. In dit nieuwe leven leerde ik dat na de strafrechtelijke uitspraak het proces voor de nabestaanden eigenlijk pas begint. Begin 2022 starten we aan deze slepende weg. Elke keer als er een mail binnenkomt met het dossiernummer voelen we ons precies als vliegen waarop gemept wordt met een vliegenmepper. De vliegen zijn niet dood en kunnen na een tijdje terug de lucht in, maar bij elke mail worden ze zwakker en duurt het opstarten wat langer. Dit zijn de seconden van de andere kant, de zwarte. Deze seconden blijven hangen, maar op de verkeerde manier. Onderzoeken worden gedaan, deze moeten aantonen of we niet gek zijn of gewoon dom. Deze moeten aantonen of er een einddatum is op ons gemis, ons verdriet, ons rouwproces zoals op een pakje yoghurt. Of ons leven erg is veranderd of gewoon verder is gegaan. Onderzoeken die ons verhalen met elkaar vergelijken om te kijken of we geen dingen achterhouden of dat we geen gevaarlijke psychopaten zijn die de dingen verzinnen. Onze lichamelijke achteruitgang zou dat nu echt met dat ongeval te maken hebben of verzinnen we dit in ons hoofd? Ook dit wordt in vraag gesteld. Het klinkt misschien wat overdreven en uitgerokken en toch is dit de realiteit zoals het eraan toegaat in het echte leven. Er volgen gesprekken waar we elke keer opnieuw ons verhaal moeten doen. In een kamer met verschillende deskundigen waar vaak de mooiste familiefoto's van de kinderen en kleinkinderen op de achtergrond staan. Met de gezichten al lachend naar ons toe, naar ons die zeker in die beginfase het nog zeer moeilijk hadden met onze oncompleetheid en dus ook met de compleetheid van anderen. Zeker familiefoto's zijn dan enorm pijnlijk. Wetende dat hier dagelijks mensen zoals ons zitten, die ook op die foto's moeten kijken. Opnieuw volgen dezelfde gesprekken, want sommige dingen die zijn genoteerd zijn niet meer leesbaar door degene die ze heeft genoteerd. Dingen worden door elkaar gehaald. Vragen worden gesteld tot in het meest onmenselijke toe. Je moet weten dat er een tegenpartij is en een neutrale partij. Zou de tegenpartij gekozen zijn om ons te verdedigen, zou ze het tegenovergestelde zeggen van wat ze nu zeggen. Eigenlijk gaat het niet over wat waar is, bewezen of getest,... maar gewoon over wie de beste uitleg kan geven, het grootste woord heeft. Dit gaat mijn brein te boven en ik vind het heel moeilijk om hier de logica in te zien. Dit gaat over gerechtigheid, die geen gerechtigheid is en dat maakt het zo moeilijk. En dat zorgt ervoor dat we elke keer als vliegen vallen uit de lucht en bij elke val precies meer tijd nodig hebben, om terug de lucht in te gaan.

En dan is het wachten, wachten op verslagen om verder te kunnen gaan. Wachten op verslagen om een einddatum te kunnen bepalen. Zolang er geen verslagen zijn, is er geen einddatum. We spreken nog steeds 2022. We wachten en wachten,...

Op het nieuws horen we dat het gerecht een achterstand heeft opgelopen die ze nog moeilijk krijgen ingehaald. Dus ook wij wachten verder.

We worden getraind in het leren wachten. Zo nu en dan volgt er een mailtje met het gekende dossiernummer. We krijgen weer die mep, maar lezen dan meestal dat we niks anders kunnen doen dan wachten. De personen die ons laten wachten of de persoon die ons laat wachten wordt wel eens aan de mouw getrokken, maar dit moet met fluwelen handschoentjes gebeuren. Zo werkt dat binnen het gerecht.

En ondertussen wachten we rustig verder.

Januari 2025 (drie jaar later), zijn de verslagen er of toch van Judy en mij. Wij kunnen alvast verder. Dat van Raf zal snel volgen.

We wachten geduldig verder af.

Een maand later (maart 2025) een nieuwe mail of telefoon dat weet ik al niet meer. Uiterlijk nog twee tot drie weken, ze zijn er mee bezig en het is bijna klaar. Dus we gaan verder met wachten en durven toch al stilletjes uitkijken naar de eindmeet, want het verslag is nu echt wel in de maak.

Januari 2026 (vier jaar later) we wachten nog steeds, al iets minder geduldig, al iets meer gefrustreerd, al iets minder begripvol, gewoon niet te begrijpen hoe dit kan.

Ik moet je niet vertellen dat dit echt niet helpt. Bij elk overleg wordt ons verteld dat het zo belangrijk is om dit stukje te kunnen afsluiten om eigenlijk pas echt aan ons rouwproces te kunnen beginnen. Dit werd ons een eerste keer vier jaar geleden gezegd. Ik weet niet hoe het werkt, hoe dit kan. Er zal wel een reden zijn, er moet wel een reden zijn. Ik kan het mij niet voorstellen dat één persoon ons in deze situatie zomaar laat wachten, wetende wat dit met ons doet, met ons persoonlijk proces. Dus er moet een reden zijn, daar wil ik oprecht in blijven geloven.

We wachten op dit moment nog altijd op dat ene verslag.

Ik hoop dat 2026 het jaar mag zijn dat we dit echt kunnen afsluiten. Dat mensen die verantwoordelijk zijn voor onze wachttijd een ingeving krijgen van waar dan ook, om in actie te schieten zodat wij tijdens deze laatste zitting het totale plaatje kunnen afhandelen en niet opnieuw moeten wachten. Ik durf en wil het glas halfvol zien en de brief als iets positiefs bekijken. Ik durf en wil blijven geloven, ook al is dat misschien naïef dat Raf zijn verslag er heel binnenkort aankomt. Ik durf en wil blijven hopen dat 2026 ons vanalles mag brengen, maar vooral ook een afsluiting van dit, van dit dossiernummer, om alleen nog te moeten bezig zijn met die ene naam uit dit dossier: Zara Braeken. Want dat is het enige echte dat er toe doet uit deze hele chaos van wat het gerecht in België voorstelt.

Na deze wervelende start op de 26ste gaan we eerst terug een beetje achteruit voordat we opnieuw vooruit gaan. Want ik begin deze nieuwe maand februari ziek in bed, echt ziek. Griep volgens de dokter, al heb ik toch eerder een klein vermoeden van corona. Geen geur, geen smaak en dat zelfde ellendige gevoel van een aantal jaren geleden. En vooral moe, de hele dag en hele nacht door. Overdag amper wakker, 's nachts helemaal weg om dan pas tegen de middag terug wakker te worden. Warm en koud, rillingen over mijn lijf en dan weer uitbreken in zweet om even daarna opnieuw te rillen van de kou. Je moet weten ik ben nooit ziek. In het griepseizoen is het vooral zorgen dat ik het niet mee naar huis neem als drager en er Raf niet ziek mee maak. Voor hem veel gevaarlijker dan voor mij. Ik ben al heel vaak geopereerd, om bekende redenen meer dan een jaar afwezig geweest, een keer goed op mijn gezicht gevallen met sporten en elk jaar rond 26 maart is het even moeilijk om gewoon te leven, te doen alsof alles goed is, te werken. Op deze momenten ben ik afwezig, ziek, maar niet ziek zoals ik nu ziek ben. Kan je nog volgen ;)? Ik vind dit niet leuk. Opeens een zee van tijd, maar geen energie om deze op te vullen. Geen puf ook om er iets mee te doen. Ik word er zelfs emotioneel van. Het valt mij op hoe vaak ik in deze duffe toestand denk aan jou, lieve Zara. Ik denk aan de tijden die we hadden, de fijne momenten samen. Maar ook aan al de dingen die ik anders had kunnen, misschien wel moeten doen. Ik word er weemoedig van en tranen vloeien regelmatig over mijn wangen, gelijktijdig met zweetdruppels, koude rillingen, een hoofd dat blijft tollen en benen die trillen bij elke stap die ik zet. Ellendig dit... Ik ontdek tussen de wakkere momenten door de definitie van binchen. Een serie blijven bekijken, tot ik erbij in slaap val, om dan terug te draaien tot waar ik gebleven ben. Ik zoek en ontdek een onschuldige serie: 'Doc'. Als je deze zelf nog wil bekijken, moet je nu misschien wat regels overslaan want ik ga mogelijk wel wat dingen vertellen die je misschien nog niet wil weten. Doc gaat over een dokter die een ongeluk krijgt. Zij overleeft het ongeluk, maar loopt hersenschade op hierdoor is de laatste acht jaar van haar leven kwijt in haar geheugen. Ze blijkt een vrij harde tante te zijn, die door de meeste werknemers wordt aangezien als vervelend, autoritair en niet fair. De meeste zijn haar liever kwijt dan rijk. Bij het ontwaken wordt haar verteld wat haar is overkomen. Zij ontdekt dat ze van de man van haar leven is gescheiden. Ze heeft twee kinderen, waarvan de dochter opeens acht jaar ouder is dan in haar gedachten. Tot hier kan ik volgen en ben ik helemaal mee. Ik verwacht mij aan een middelmatige ziekenhuisserie die wel past bij hoe ik me nu voel. Dan gebeurt er iets dat ik niet had verwacht. Ik verstom en tranen vloeien opnieuw. De dokter vraagt aan haar dochter waar haar broer is. De ex-man antwoordt: ' Die zijn we zeven jaar geleden verloren.' Stokstijf kijk ik naar de televisie. Ik bedenk onmiddellijk, stel je voor ik zou acht jaar van mijn leven kwijt zijn, de laatste acht jaar. Als ik dan nu zou wakker worden, dan zou Zara ook nog leven in mijn geheugen. Ik stel me voor dat ik dit nieuws opnieuw zou moeten horen en verwerken. Dat mijn kind, onze dochter, onze zus opnieuw zou sterven en het nieuws vanaf dag één opnieuw zou binnen sijpelen. Ik weet dat dit allemaal fictie is. Maar het raakt mij zo hard, tot diep in mijn hart. Alsof het mes wat er lang zat opnieuw wordt ingeplant, en rondgedraaid om de pijn nog harder te laten voelen. Het haalt mijn gemis terug helemaal naar boven. Mijn gebroken hart voelt weer heel even, heel erg gebroken. De stukjes lijken er weer vanaf te vallen, de gelijmde stukken lijken terug los te komen. Zo voelt het op dit moment, zo voelt het enkele seconden en blijft het nog wat nazinderen. Ik weet ondertussen dat dit gevoel weer voorbij gaat, ik weet dat het soms nodig is om dit terug te voelen. Maar het komt zo plots en zo onverwacht, dat dit heftig binnenkomt. Waardoor het 'even' dit keer wat langer duurt dan normaal in deze fase van mijn leven. Al zal het ook te maken hebben met de hele context van ziek en ellendig zijn. Het blijft dan ook maar duren... Net als dat eventjes gevoel van mijn allerdiepste gemis en verdriet...

Het duurt tot ver voorbij midden februari voordat ik echt terug helemaal top ben. Ik ben bijna drie weken niet mogen gaan lopen, voor het eerst sinds drie jaar zo een lange periode zonder. Vervelend, maar ik voel dat mijn lijf de energie niet heeft. De eerste loopsessie na deze lange pauze voelt als herboren. Terug de lucht op, op het gemakske, zonder probleem tot bij Zara. De grootste emotionele dip is voorbij, we kunnen er weer tegenaan. Tijdens mijn ziek zijn, heb ik ook een volleybalmatch van Judy gemist. Ik probeer zoveel mogelijk te gaan, de momenten dat het niet lukt, vind ik elke keer vervelend. Judy en Zara zijn ongeveer samen begonnen met volleyballen. Na enkele jaren speelden ze regelmatig samen in dezelfde ploeg. Wij waren zeer betrokken bij de volleybal, zelfs tot in het bestuur toe. Een heel tijdje is volleybal een groot deel van ons leven geweest. Elk weekend de matchen afgaan, supporteren om daarna gezellig te blijven hangen. Ik heb de eigenschap om mij (te) snel te hechten aan mensen en te zien als een deel van ons leven. Zo was dat ook bij de volleybal. Je ziet ze elk weekend en het voelt gewoon gezellig en fijn. Ik leerde door het heengaan van ons Zara dat we maar een deel van de sport waren en dat het daar eigenlijk stopt. De verbinding in mijn hoofd was niet de verbinding in realiteit. Ik bewaar deze mooie tijden voor altijd, maar leerde wel om afstand te nemen en niet te snel in verbinding te gaan. De eerste maanden gingen wij nog kijken naar de ploeg van Zara. Elke keer als het scorebord op 15 punten stond, werd er een minuut stilte gehouden, dit was haar rugnummer. Hoe mooi het ook was, zo vreselijk moeilijk voelde het elke keer opnieuw. Judy had het in het begin ook erg moeilijk met volleyballen. De verbinding die zij daar had met haar zus, die bleef hangen, waardoor het niet altijd lukte. Ze speelde, ze wachtte, ze speelde,... het is moeilijk om op deze leeftijd te vertellen aan leeftijdsgenoten hoe het voelt om je zus te verliezen. Het is moeilijk om meisjes te blijven zien in de ploeg die samen met hun zus spelen. Het is moeilijk om uit te leggen dat in dezelfde ploeg blijven spelen elke keer een strijd is. Het is moeilijk... voor iedereen...

Maar onze Judy, zou onze Judy niet zijn als ze niet zou blijven vechten. Vechten voor haarzelf, voor haar hobby en voor haar leven dat verder gaat. Judy is uiteindelijk blijven volleyballen. Ze is blijven doorzetten, doorgaan. In een andere omgeving, met andere mensen maar wel met dezelfde liefde voor de sport als voorheen. Omwille van haar strijdlust vond ik het ook belangrijk om te blijven volhouden voor haar en te blijven gaan kijken naar de matchen. In het begin ging dit moeilijk en toch moest ik overeind blijven voor haar. Ik krijg soms nog een krop in de keel als ik op de volley ben. Ik droom soms nog weg en zie ze dan allebei op het plein staan. Als er tegenspeelsters zijn die er toen ook al waren, denk ik even terug aan zoveel jaar geleden. Maar ik kan er tegenwoordig vooral van genieten om Judy te zien spelen. Ik kijk ernaaruit elke keer opnieuw. Ik vind het mooi dat ik hier de verbinding met mijn herinneringen van toen kan blijven maken tot wat was en wat nu is en deze herinneringen op deze manier kan blijven bewaren. Deze maand gaan Raf en ik nog eens samen naar de volleybal. Even voelt het weer net als vroeger en toch is het helemaal anders. Ondanks dat geniet ik van deze samen momentjes. De match bekijken, trots wezen op die van ons, boos worden op de scheidsrechter en lachen met de ouders die net zo doen als wij vroeger. Overdreven, actief en luid, hihihihi. Zo herkenbaar, zo voorbij. Opgeslagen in onze herinneringen van ons vorig leven. Op dit moment geniet ik in ons nieuw leven van die handvol seconden die elke nieuwe match oplevert. Go go go Judy, we love you!!!

23 februari, nog drie dagen te gaan. Vandaag lijkt een gewone dag en toch is het dat niet. Lotgenoten, ik denk dat ik hier nog niet zo heel veel over verteld heb. Lotgenoten zijn de enige mensen waar ik mij tot op de dag van vandaag altijd normaal bij voel. Zij begrijpen ons zonder woorden, bij hen moet ik nooit iets uitleggen. Bij hen moet ik nooit vertellen waarom iets niet lukt. Helaas, want ik heb liever mensen die dat niet doen, die uitleg nodig hebben, die woorden nodig hebben om te kunnen begrijpen, die het zelfs met die woorden vaak toch nog niet kunnen begrijpen,... want zij behoren nog tot de complete wereld, zij kennen deze pijn niet. Gelukkig maar.

Helaas zijn er een heleboel lotgenoten. Doorheen de jaren leerden we er verschillende kennen. Het fijne aan lotgenoten zeker in het begin is dat je een hele dag, avond kan vertellen over je kinderen zonder dat je ergens over moet nadenken. Het moeilijke aan lotgenoten is eigenlijk hetzelfde. Want vaak is het ook emotioneel en vermoeiend om hiermee bezig te zijn. Zeker hoe verder we in de tijd gaan, hoe ik soms ook gewoon er eens niet over bezig wil zijn. Zara zit 24u in mijn hart en in mijn hoofd. Maar ik ben ervan overtuigd dat ze het oké vindt, dat niet alles voor en over haar moet gaan. Toch, begrijp mij niet verkeerd, waardeer ik onze gesprekken met lotgenoten, elke keer opnieuw. Mooi hoe elk van ons blijft (over)leven in deze nieuwe wereld. Mooi hoe we elkaar inspireren in ons verdriet, maar zeker ook onze hoop delen. Samen met lotgenoten komen er ook nieuwe datums bij in onze agenda. De datum waarop die ene seconde, dat ene bericht voor altijd de oude wereld deed doen stilstaan. Waarbij deze datum voor altijd gegrifd staat in ons hart. Ik begon hier aan het opsommen van datums en namen. En dan heb ik ze weer gewist, want hoe erg zou ik het vinden om iemand te vergeten, iemand niet te noemen. Neen, het lijstje zit in mijn hoofd en in mijn hart en iedereen, elke datum die erbij komt, is er eentje die we koesteren. Als ik het lijstje in mijn hoofd doorloop, word ik er een beetje weemoedig van. Ja, we weten we hebben geen eeuwig leven. Maar er zitten te veel jonge mensen bij die nog zoveel jaren te gaan hadden. Die nog niet klaar waren in dit leven. Die te plots en onverwacht zijn weggerukt. Elke datum die erbij komt, is er eentje te veel. Elke dag opnieuw komen er lotgenoten bij, ver weg of dichtbij. En elke keer denken wij aan de weg die ze te bewandelen hebben, de berg die ze moeten beklimmen, de maanden, jaren die nog zullen volgen om pas veel later op zachtere paden terecht te komen. Elk van ons gaat op zoek naar het doel van dit nieuwe leven. Elk van ons zoekt een manier om onze dierbaren levend te houden: een boek schrijven, een actie organiseren voor de warmste week, een lezing houden,...

Het verhaal dat vandaag gebracht wordt op deze 23ste februari is te bijzonder om niet te delen. Want ook Cynthia, Ludwig en Chloë doen er alles aan om hun Naomi levend te houden, maar ook om anderen te beschermen voor wat hun dochter, zus overkomen is. Naomi is om het leven gebracht door haar vriend. Vaak denk ik wat is erger dan je kind te verliezen in een ongeval, plots en onverwacht of na een lange ziektestrijd. Misschien dit wel, als iemand anders bewust beslist over het leven van je kind. Al weet ik dat het verdriet hetzelfde blijft, de leegte, het gemis. Maar de weg, de berg die er te beklimmen is, voelt toch anders aan. Nog meer onbeantwoorde vragen, nog meer waarom? Vandaag start op Canvas en op vrt max: 'En nu is ze dood'. De reeks legt in vier afleveringen bloot wat femicide werkelijk is en waarom we moeten blijven kijken. De eerste aflevering gaat over Naomi 25 jaar in de fleur van haar leven. Knap, mooi, levensgenieter, een eigen willetje, recht voor de raap,... Neen, ik heb Naomi nooit mogen ontmoeten, wij hebben haar familie pas achteraf leren kennen. En toch ken ik Naomi alsof ik ze ooit ontmoet heb. Weet je nog die momenten samen met lotgenoten? Dit is nog iets moois daaraan, we leren onze kinderen zo goed kennen, dat het lijkt alsof we ze echt ontmoet hebben in ons leven voor. 'En nu is ze dood', ik vind het spannend in hun plaats. Je verhaal loslaten op de wereld in schrijfsels is één ding, maar in beeld en woorden jouw verhaal delen met de hele wereld dat vergt moed en kracht. De twee dingen die het gezin veel meer heeft dan ze soms zelf denken. Blijven opkomen voor het onrecht dat hun is aangedaan, dat Naomi is aangedaan in de hoop zo anderen te kunnen helpen. Mooi en ontroerend tegelijk. Ik kan hier alleen maar tonnen respect voor hebben. Het is een serene, eerlijke en oprechte aflevering met vooral heel veel liefde. Heb je het nog niet gezien, is het zeker een aanrader.

Lieve Naomi, ik richt mij even tot jou. Bijzondere Naomi, met nog zoveel dingen te doen in het leven, nog zoveel dromen te gaan,... en dan plots zijn ze van je afgenomen. Als ik jouw foto zie dan zie ik een prachtige vrouw, dan zie ik niet de weg die je in je korte leven al bent gegaan, dan zie ik niet de twijfels die je had over je uiterlijk dan zie ik vooral een krachtige vrouw die weet waar ze voor gaat en waar ze voor staat. Wij kennen elkaar in dit nieuwe leven op een speciale manier, nooit fysiek ontmoet en toch al dikwijls samen geweest. Je was maar vooral bent eentje om nooit te vergeten. Geef die van ons een dikke knuffel en drink samen een goede aperol daar op dat plekje tussen de aarde en de maan.

Lieve Chloë, jouw woorden raakte mij bij elke zin die je vertelde. De liefde en verbondenheid die je met je zus hebt, is hechter dan de dood kan scheiden. Tot in de eeuwigheid en lang daarna. Het maakt mij tegelijkertijd ook verdrietig te horen: 'Ik ben alleen achter gebleven', ik geef toe dit brengt mij ook onmiddellijk bij ons Judy. Jouw gevoel, jouw woorden raken mij zo diep omdat ik de verbondenheid voel tussen jullie twee, maar dus ook de pijn die jullie beiden hebben bij het verlies van jullie zus. Als ik de filmpjes zie van jullie beiden, dan zie ik meteen ook de beelden van onze meiden. Dan denk ik aan hoe het was. Als ik zie hoe jullie samen op stap gingen, feesten, op vakantie. Dan schiet mij opeens te binnen, hoe het bij ons had kunnen zijn, als die éné seconde niet had bestaan. Hoe het bij jullie had moeten zijn, als die éné persoon niet had bestaan. Respect, voor jou lieve Chloë en vergeet nooit, de liefde voor elkaar die krijgt niemand klein.

Lieve Cynthia en Ludwig, wat jullie hier hebben gedaan is om apetrots op te zijn, ondanks het harde verhaal dat jullie brengen, jullie doen het toch maar. Een verhaal dat nooit had mogen bestaan. Dat nooit eerlijk zal zijn. Dat nooit te begrijpen zal zijn. Zo mooi hoe je vertelde Cynthia: 'Met de dood van onze dochter ga ik nooit vrede hebben', hoe vaak hebben we dit al tegen elkaar gezegd. Dit zou vreemd zijn raar, want dit is niet hoe het werkt. Dit is niet hoe ze het ons leren dat het leven is. Waar de oudste als eerste dient te gaan. Zo mooi ook hoe 'Verdriet wel verweven geraakt in ons leven, elk op onze manier, steeds erbij. Soms erg vooraan, soms stilletjes op de achtergrond maar altijd aanwezig. Samen blijven jullie doorgaan, blijven jullie vechten, dat al zes jaar lang. Zes jaar van doorzetten, van vallen en weer opstaan. Ik hoop dat dit verhaal verschil mag brengen voor anderen. Dat het anderen kan behoeden van wat jullie Naomi is overkomen. Maar zeker en vooral ook dat jullie Naomi bij velen in het hart gegrift staat, door haar verhaal, maar vooral ook door de prachtige vrouw die ze is.

Wij hopen voor jullie een handvol seconden om eventjes, heel eventjes rust te vinden in je hoofd, in je hart. Eventjes, heel eventjes lichtpuntjes op je pad te krijgen. En elk jaar opnieuw een handvol seconden meer dan vorige keer.

Lieve lotgenoten, na het bekijken van deze eerste aflevering, zit ik met mijn gedachten ook bij jullie allemaal, bij ons, bij onze pijn en ons verdriet. Bij deze wil ik jullie, waar ook ter wereld een handvol gelukseconden sturen. Elk van jullie is zo moedig, ieder op zijn manier. Weet dat elke morgen je ogen opendoen en opstaan al getuigt van grote kracht. Waarvan velen niet begrijpen hoe vermoeiend dit kan zijn. Denk aan de nachten dat we dromen over onze dierbaren, zo echt, zo dichtbij om dan wakker te worden in de realiteit. Daarna opstaan en aan de dag beginnen, vergt heel veel energie en moed. Denk aan de dagen dat je wenend in slaap valt, omdat je overmand wordt door dat grote verdriet dat je elke dag te dragen hebt. En toch sta je de dag erna op om verder te gaan. Denk aan al die bijzondere datums in het jaar, waar je hard voor moet werken om ze elke keer aan te gaan. En toch sta je elke dag op. Denk gewoon aan elke dag, de dag doorkomen 'zonder', maar vooral heel veel 'met'. En toch sta je elke dag op. Bijzonder knap van jou en dat dankzij de liefde die voor eeuwig en altijd en lang daarna blijft voortbestaan. Nooit 'zonder', altijd 'met' diep geworteld in ons hart.

De laatste dagen voel ik je steeds terug dichter en dichter bij, lieve Zara. Kruip je steeds vaker vooraan in mijn hoofd. Daarom niet altijd verdrietig of pijnlijk soms ook als energiebron om de dag verder te zetten. Triggers komen met momenten heftig binnen. Kinderen die voorbij de leeftijd zijn van Judy en Zara ten tijde van het ongeluk, doen mij de laatste tijd meer en meer inzien welke periode die van ons samen gemist hebben. Samen op stap gaan, samen terassen, samen uit gaan eten, een ontbijtje doen,... Samen met de auto gaan toeren, samen gaan dansen, samen een weekendje weg,... Soms kan ik het heel goed hebben en weet ik het is niet anders, niet te veel bij nadenken, want 'wat als' zijn de meest moeilijke momenten. Maar soms komt het ook gewoon echt binnen, dan is het op de tanden bijten om niet in het gevoel te kruipen, dan is het eventjes weer overleven. Ik weet dit gaat voorbij, ik weet ik kan hier niks aan veranderen. Het liefst van al zou ik op deze momenten, ons Judy, onze zus gewoon terug dichtbij mij hebben om haar eens goed vast te pakken en te zeggen 'sorry, dat wij dit niet hebben kunnen voorkomen. Dat wij niet hebben kunnen voorkomen in wat voor wereld jij terecht bent gekomen.' Want het enige belangrijke in het leven is toch het geluk van je kinderen en dat heb ik die van mij niet kunnen geven, toch niet zoals het hoort te zijn of zoals ik had gehoopt te kunnen doen.

Het afwerken van dit tweede hoofdstuk doe ik aan zee. Ik ben hier voor het werk. De eerste keer, drie jaar geleden was voor mij een hele opdracht, een missie waarvan ik dacht dat het me niet zou lukken. De zee, Oostende, zoveel herinneringen aan jou, tranen elke keer opnieuw. Elke 'eerste keer' is moeilijk, is proberen, is vallen en opstaan. Om daarna te ontdekken of er een tweede keer komt of net niet. Sommige dingen komen terug, sommige nooit meer. De zee hoort bij de eerste groep. Want tijdens dit eerste tripje vond ik ook jou lieve Zara. Jij reisde gewoon met mij mee, jij gaf mij een duw in de rug, legde je hand op mijn schouder, bood mij een knuffel voor mijn tranen,... Die ene morgen dat we samen de zee gingen ontdekken, al joggend bij de zonsopgang, ons momentje. Het deed mij beseffen waar ik ook ga, hoe zwaar ook, jij bent erbij. Na die eerste keer, volgde een tweede,... En nu ben ik er dus opnieuw voor het derde jaar op rij. Deze avond even weg van het werk, even samen met jou meisje, samen schrijven we de laatste woorden aan ons verhaal van deze maand. Ik moet gewoon dit stukje nog toevoegen, want hoe hard was je vandaag weer aanwezig. Misschien omdat het de derde keer is, misschien omdat we aan zee zitten, misschien omdat het morgen de 26ste is, misschien omdat onze verbinding gewoon nog steeds zo hecht en hevig kan zijn. Deze morgen toen we vertrokken duurde het niet lang voordat de lucht hemelsblauw kleurde. Ik weet in mijn hoofd dat jij hier geen invloed op kan hebben, want dan zou het 365 dagen zomer zijn. En toch voelen de warme zonnestralen aan als jouw aanwezigheid. Eén seconde van gelukkig zijn. Bij onze koffiestop krijg ik een berichtje binnen van Claudia, mijn schoonzus. Samen met jouw zus haar metekindje, jouw neefje is ze aan het wandelen: 'Met Noah aan het wandelen en Zara is erbij overal.' Gevolgd door een vlindertje. Kippenvel over heel mijn lijf. Eén seconde van gelukkig zijn. Wij hebben tijdens zo een congres weinig tijd om echt te genieten van de zee en de zon. Vaak zitten we de hele dag binnen. Vandaag kunnen we tien minuutjes nemen om toch even een frisse neus te halen, om even het strand op de gaan. Terwijl ik naar de blauwe lucht kijk, de zee die er zo vreedzaam bij ligt, die enkele spelende kinderen op het strand dwalen mijn gedachten af. Aan hoe het vroeger was, toen jullie daar in het zand zaten te spelen. Aan jou hoe je kon genieten van de zon. En dan komt opnieuw een berichtje binnen van onze lieve buurvrouw Greet: 'Nieuwe herinneringen aan het maken, met de eerste zon en Zara in mijn hart.' Kippenvel, zelfs even moeten slikken. Zo mooi en lief. Eén seconde van gelukkig. Ik sta hier dit jaar voor het eerst ook anders dan de voorbije jaren, in een andere rol, waar ik in de volgende hoofdstukken zeker nog verder over ga uitwijden. Vandaag hou ik het bij: 'en dat is spannend.' Voor het eerst samen op het podium met mijn collega, voor het eerst bij het grote publiek in mijn rol gezet. Spannend, maar ook fijn. Ik voel mij hier thuis en dit is ook echt wat ik wil doen. Ik weet dat jij dit helemaal oké vindt. Dat jij die laatste duw in de rug was, toen ik moest beslissen. Tijdens de sessie van onze eerste spreker verschijnt er opeens een mega grote vlinder op het scherm. Mijn collega duwt mij en zegt, ze is er toch weer bij. Ik lach, voel het, krijg kippenvel en knik. Eén seconde van gelukkig zijn. Deze avond tijdens het diner staat er iets klaar dat ik hier nog nooit eerder kreeg: 'spaghetti, jouw absolute favoriet. Opnieuw kippenvel, één seconde van geluk. Daarnet bel ik nog even naar Raf om te vragen hoe het gaat. Om te kijken of de katten en de vogel hun voer hebben gehad en om mijn dag te vertellen. Ik vertel hem over al de tekens, over jou. Wij blijven ervan houden om dit te doen: te praten over jou. 'Straf', zegt hij, 'want ik heb hier vandaag ook een hoop witte pluimpjes gevonden.' Hoe toevallig kan dit nog zijn? Lieve Zara ook voor deze tweede release trek je aan mijn mouw. Ook nu weer laat je van je horen. Je bent zo bijzonder. Je wilt echt dat de hele wereld weet, wij doen dit samen, het schrijven van ons verhaal. Waar mijn mama, papa of zus ook gaan, ik ben er altijd bij in kleine en grote dingen. Terwijl ik deze laatste woorden schrijf, kijk ik alvast uit naar ons loopje morgenvroeg. Heel erg vroeg nog voor 7u26. Op het strand, bij zonsopgang. Samen, jij en ik. Energie opdoen voor de hele dag en misschien nog wel wat langer. samen wij. Maar in mijn hoofd ook ons gezin. Voor altijd met vier. Heb jij ze geteld, lieve lezer, die geluksseconden van vandaag... ? Samen maken ze een mooi bundeltje van zielsgelukkig zijn... Heel even maar wat heb ik ze gevoeld.

Op het einde van deze tweede blog, kijk ik stiekem alweer uit naar de volgende, de moeilijkste. Of zo voelt het. Nog enkele dagen en maart staat weer voor de deur. Voor het eerst in acht jaar heb ik niet het gevoel dat mijn jaar pas zal starten op 26 maart, voor het eerst is dit terug gestart op 1 januari. Maar het maakt mijn gevoel voor deze maand niet anders. Het blijft wrang en pijnlijk, alleen al de naam 'maart' blijft rauw klinken. Als er afspraken binnenkomen, dan voel ik mijn hart sneller kloppen. Hoe dichter deze liggen bij de 26ste hoe moeilijker ze zijn. Ook na acht jaar nog. Die week van de 26ste staat met stip aangeduid in mijn agenda. Elk jaar denk ik, het zal wel lukken. En dat doet het ook, maar niet op de manier zoals ik hoop. Wel op de manier zoals het gaat, cocoonen met mijn gezin en een stukje met onze familie, vrienden maar vooral met Zara. Het is niet uit te leggen wat deze week doet, zonder dat je zelf ervaring hebt met zo'n week. In mijn vorig leven zou ik dit nooit begrepen hebben, nooit kunnen voelen zoals het voelt. Gelukkig maar. Hoe deze week een invloed heeft en blijft hebben op ons gezin. Hoe het blijft kleven aan ons. Het zou tegelijkertijd ook heel vreemd zijn als het dat niet zou doen. Het is voor ons vooral belangrijk, om hier ook echt tijd voor te nemen, bij stil te staan en terug te gaan naar toen... Terwijl ik het hier opschrijf, is dat misschien net de kracht van ons gezin. Durven stilstaan op deze dagen. De dagen ervoor, de dag zelf en zelfs nog even daarna. Durven toegeven aan ons grootste gemis. Durven verdriet binnenlaten. Durven extra houden van. Durven tonen aan iedereen dat dit ook sterk zijn is. Durven benoemen dat dit moeilijk blijft. Durven samen dragen. Ik ben fier op ons, op onze durf, op onze kracht,...

Tegelijkertijd durf ik ook seconden te plukken om energie te laden. De eerste zonnestralen net als toen. De volleybalmatchen van Judy net als toen. De fijne avonden en momenten met vrienden net als toen. De langere avonden net als toen. Koesterseconden, koestermomenten net als toen die laatste weken van ons oude leven. Fijn en aangenaam ze stilletjes aan terug te voelen in ons nieuwe leven, die handvol seconden.

Tot de volgende, tot de 26ste maart, een dag vol verdriet, gemis en pijn, maar vooral heel heel heel heel heel heel heel heel heel heel veel liefde...