Bijzonder dit...

Mmmm… spannend, de eerste van twaalf keer de 26^ste.

2026, elke dag 26 op de kalender, zoals afgesproken in mijn voornemen voor dit jaar het eerste hoofdstuk van ons derde verhaal. Voordat we het huidige jaar induiken, blik ik toch eerst nog even terug naar dat andere bijzondere jaar 2025. Het jaar dat ons derde verhaal heeft doen ontstaan.

Ken je dat van die jaren die voor altijd in je geheugen blijven zitten, door de gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden. Ik sla ze op, op de harde schijf van mijn leven en zo blijven ze voor eeuwig bewaard. Die jaren waarover je tegen je kinderen en kleinkinderen altijd kan blijven vertellen zonder dat je er veel van vergeet. Voor mij zijn dat bij uitstek de geboortejaren van mijn kinderen 2001 en 2004. De jaren dat ik de mooiste geschenken uit mijn leven mocht ontvangen. In 2001 leerde ik de onvoorwaardelijke liefde voor een dochter kennen en in 2004 breidde deze nog verder uit. Twee dochters het blijft bijzonder. 2000 het jaar waarin ik trouwde met de liefde van mijn leven, is ook zo een jaar. Het millennium jaar bracht mijn eerste onvoorwaardelijke liefde voor eeuwig tot bij mij. Ja, zeggen die ene dag kleurt het hele jaar. Ook dit staat voor altijd in mijn geheugen gegrift.

Helaas hoort 2018 ook in deze lijst thuis. Want het gaat niet alleen om vreugdevolle gebeurtenissen ook jaren met diep verdriet blijven voor altijd in het geheugen bestaan. 2018 is voor mij het laatste jaar van mijn vorig leven. Het jaar waarin de oude ik is gestorven en de nieuwe is geboren. Anders dan in 1978, toen, of zo denk ik toch, was mijn geboorte een vreugdevolle gebeurtenis. In 2018 was het eerder de geboorte van iemand die ik niet kende en waarvan ik ook niet wist of ik ze wel wilde leren kennen. De eerste jaren heb ik mijn eigen ik vooral proberen mijden en niet willen kennen. Het nieuwe leven waarin ik was terecht gekomen was ook echt niet waar ik wilde zijn. Hoe kon het zijn dat ik deze reis had moeten maken, samen met mijn gezin? Waar we dan ook nog eens onherroepelijk uit elkaar werden getrokken. Neen 2018, zal voor altijd in alle opzichten een zwart jaar blijven. De jaren erna 2019, 2020, 2021 en zelfs nog 2022, 2023 en misschien zelfs nog 2024, ben ik kwijt uit mijn geheugen. Het lijkt een gat te zijn waar ik zeer weinig tot geen herinneringen aan heb. En het straffe ik kan er ook geen herinneringen over ophalen. Het lijkt alsof ik die jaren niet geleefd hebt. En neen dit kwam niet door corona, toeval wil dat het net toen was, maar dit staat volledig buiten mijn geheugenverlies. Het zijn de jaren dat ik werd geleefd, heb overleefd, jaren die niet hebben bestaan ook al waren ze er wel. Jaren die misschien zeker in het begin ook gewoon te zwaar waren om te onthouden, te onwezenlijk, te onwerkelijk, te moeilijk om uit te leggen. Deze jaren zullen ook in mijn geheugen blijven zitten, maar dan als een blinde vlek uit mijn bestaan.

Dit brengt mij tot bij 2025, het voorbije jaar. Het jaar waarover ik in onze inleiding al heel wat vertelde. Maar toch nu blijkt nog niet uitgepraat over ben. Nooit gedacht dat ik in mijn nieuwe leven nog een jaar zou bewaren in mijn geheugen dat bijzonder aanvoelde, bijzonder was. Het begon allemaal met ons jubileum, 25 jaar getrouwd. Erg vroeg op het jaar kwam de vraag naar boven, wat doen we? In ons vorig leven zou het antwoord duidelijk zijn. Vieren! Vieren met al onze vrienden, familie,… Het antwoord in ons nieuw leven is iets ingewikkelder. Vieren? Past dit nog in ons leven. Niet zozeer als ik zou mij schuldig voelen, maar vooral als kan ik dit nog, wil ik dit nog. Wil ik het gevoel van vieren, van genieten, van feesten voelen? Kan ik dit nog voelen? Bestaat dit stukje nog wel in mijn nieuwe leven. Allemaal afwegingen die dit leven na vaak ingewikkeld maken. Ergens wil ik, maar ergens ook niet. Gelukkig hebben we twee wijze dochters. Het is Judy die ons stimuleert om een feestje te geven. Wij verdienen dit net zoals ieder ander. En Zara, haar zus, die zou niet anders willen en is er sowieso bij. Knappe madammen die van ons, zowel vanbinnen als vanbuiten. Als ik zelf verder over nadenk over een mogelijk feestje dan kom ik bij mogelijke feesten die nog kunnen volgen. Ik denk meteen aan de mogelijke trouwdag van ons Judy. Wat zou ik willen dat deze dag voor haar, Sander en voor ons brengt? Ik moet hier niet over nadenken. Ik wil dat ze die dag niet de dochter of de zus is van. Ik wil dat ze die dag Judy is in volle glorie. Dat het een dag wordt in een jaar dat in het rijtje komt van nooit vergeten door de fijne gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden. Een dag om nooit te vergeten, waar vieren, plezier en warmte centraal staan. Heb ik als ouder geen verantwoordelijkheid om het goede voorbeeld te geven? Wil ik die mama zijn die ondanks alles toch kan tonen hoe het leven nog steeds gevierd kan en mag worden? Ik weet niet hoe het komt of waar de klik precies heeft gezeten, maar op een bepaald moment alsof het een ingeving was, een warme positieve ingeving maakten we de beslissing. Wij zouden een feest geven voor familie, vrienden, buren,… Voor mij had het feest als doel: genieten van begin tot einde. Maar ook aan alle aanwezigen laten voelen dat na meer dan zeven jaar van onzichtbaar zijn, na meer dan zeven jaar in dit nieuwe leven, het signaal geven van wij zijn er nog. We hebben het tot hiertoe overleefd en jullie zijn hier allemaal een schakel in geweest. Dank je wel daarvoor, dank je wel. Het waren zeven heel erg magere jaren, hopelijk gaan we richting zeven een beetje vettere jaren, al is het maar een heel klein beetje.

Bijzonder dit... deze beslissing, bijzonder.

Voordat ons feest plaatsvindt, staat er eerst nog een andere speciaal moment in onze agenda. Samen met mijn volledig gezin van herkomst naar Pairi Daiza gaan. Net als wij, hebben mijn ouders ook een jubileum te vieren. Zij zijn maar liefst 50 jaar getrouwd. In plaats van een feestje vonden zij het een leuker om er samen op uit te trekken. En ze hebben gelijk, zoveel fijner. Zo gezegd, zo gedaan, in mei trekken ze samen met hun drie kinderen, drie schoonkinderen, zes kleinkinderen en één schoonkleinkind richting de mooiste dierentuin van het land. Ik geef toe, ook dit geeft mij stress. Allemaal samen weg en toch is er altijd dat lege plekje, altijd die lege stoel, altijd die plaats die niet gevuld is. Ook dit is een onderdeel van het nieuwe leven. Elke vakantie, elke uitstap is een beetje extra werken. En toch na zeven jaar voelt het anders. Ondertussen weten we dat ons Zara er altijd bij is. Meer aanwezig dan wie dan ook. Een lege plek die wordt opgevuld in het cijfer 26 dat we zien verschijnen, in herinneringen die worden gedeeld, in een gevoel dat altijd aanwezig is,… Het regent bijna de hele eerste dag door en toch is het fijn en gezellig. Het is echt een heel mooi park, het geeft mij, ons rust. Rust die ik nodig had. Wij verblijven bij de ijsberen en mogen in de namiddag reeds naar onze kamers. Hierdoor kunnen we ons wat laten opdrogen en even gewoon genieten van het uitzicht. Ik weet niet of jij er al ooit geweest bent, maar het is echt wonderbaarlijk. De kamer binnenkomen, het gordijn opendoen en daar die grote witte beer zien verschijnen. Ik voel alleen maar warmte en zie kippenvel op mijn armen verschijnen. Zara is er ook in elke vezel van mijn lichaam. Er staat een groot raam met een bank voor waar we op kunnen gaan zitten. De hele kamer straalt rust uit, uren zou ik hier kunnen zitten. Nadat ieder geïnstalleerd is, gaan we met z’n allen eten. Weer voel en zie ik geen lege stoel, maar wel de aanwezigheid in woorden, in stilte, in dingen die zij lekker vond,… Ze is er helemaal bij.

Na het eten sluit het park voor de bezoekers. Wij, die er logeren mogen nog in twee derde van het park rondwandelen. De regen is ondertussen gaan liggen. Het wordt een extra heerlijke avond. Zo eentje die mee in je geheugen komt te zitten om nooit meer te vergeten. We wandelen samen door het park, langs de dieren. Soms al pratend, soms in stilte,… dit is het allermooiste moment van het hele weekend. We maken een familiefoto. Voorheen zou ik hier boos van worden, zou ik dit ook niet willen want altijd ontbreekt er eentje. Maar ondertussen weet ik, er ontbreekt niemand want steeds is ze erbij, in ieders hart zit ze en daardoor zal ze stralen op de hele foto, onzichtbaar voor velen, zo zichtbaar voor ons. Na een goed ontbijt en een fikse wandeling doorheen het park gaan we nog even langs de winkeltjes voordat we naar huis gaan. We hebben maar één doel, een cadeautje voor Zara. Bij elke uitstap doen we dit, iets voor op het kerkhof. We weten altijd wanneer iets juist is of past. Alsof ze het in onze oren fluistert. Ook vandaag is dat niet anders. Een schudbol met een witte ijsbeer. Zara was fan van schudbollen. Het feit dat onze ijsbeer erin zat, maakt het plaatje compleet.

En weet je wat nog het bijzonderst is van allemaal? Onze familiefoto… Boemi zorgt ervoor dat Zara voor iedereen echt zichtbaar is, alsof ze er zelf bij was. Al weten wij dat dat altijd zo is, elke stap, elke seconde… voor ons altijd zichtbaar…

Bijzonder dit, deze familieuitstap… Bijzonder…

Tijd voor ons jubileum, op 29 juli zijn wij 25 jaar getrouwd. We vervroegen het feest een paar weken om niet in de vakantieperiode van iedereen te zitten. Het is een dag, avond die alles brengt wat we ervan hadden verwacht en zoveel meer. Het is een prachtige dag met een helderblauwe hemel, lekker warm weer. Twee grote tenten sieren de tuin, lampjes geven gezelligheid en verschillende plekjes stralen die extra magie uit. Onze trouwkleren hangen op en zelfs de vrijgezellenfoto’s krijgen een plekje. Ons gastenboek van 25 jaar geleden heeft nog wat lege bladen en wordt die avond verder aangevuld. Wegwerpcamera’s, net als 25 jaar geleden, leggen prachtige herinneringen vast. Een plekje voor Zara bij de ingang, zodat iedereen haar fysiek ook ziet voordat ze aan het feest beginnen. Eén van de meest bijzondere momenten is het bezoek van Mieke en Erwin. Ik vroeg hen om muziek te maken op deze speciale avond. Meer dan tien jaar waren zij de muziekpartners van Raf. Zij maakten vele van onze herinneringen mee, zowel die vreugdevolle als de meest droevige. Zara heeft een speciaal plekje bij de ‘Legs and Bellies’ dat maakt onze band bijzonder, speciaal en onbetaalbaar. Ze twijfelen dan ook niet over hun antwoord en zorgen voor de warme noot van de avond. Na mijn speech is het Raf die het meest ontroerende moment installeert. Hij speelt het liedje dat hij 25 jaar geleden in de kerk voor mij bracht. Opnieuw worden de zakdoeken boven gehaald, net als toen. En dan als Mieke en Erwin het best van zichzelf aan het geven zijn, gaat hij erbij staan. Heel even verschijnt terug de schittering in zijn ogen, de muziek in zijn stem,… Ik hoor hem, ik hoor Mieke, ik hoor Erwin, ik hoor Zara,… Kippenvel, dankbaar,… Tegen half drie loopt het feest op zijn einde. Onze vrienden sluiten samen met ons af. We zitten nog even aan tafel. Wat zou ik nu graag de tijd even stilzetten. Dit moment vastzetten. Wat wil ik dit gevoel vastpakken en bewaren. Wat voel ik mij even terug echt gelukkig. Anders, maar wel gelukkig. Vieren, het mag. Vieren, het kan. Samen met Judy, samen met Zara, samen met ieder die ons lief heeft…

Bijzonder dit… ons feest, wij die samen hebben overleefd. Bijzonder…

Als kers op de taart gaan we samen met Judy en Sander op mini tweede huwelijkstrip naar Amsterdam. Vier dagen vol zon, gezelligheid, lekker eten, museumbezoeken, kaartavonden, een boottochtje, liefde, warmte, aanwezigheid, kippenvel,…. Weer eentje om op te slaan op de harde schijf van mijn leven. Weer eentje aan de goede kant, de positieve…

2025 bracht ons zoveel meer dan we ooit nog hadden kunnen verwachten. Dan we ooit nog hadden durven dromen. Vijf jaar, vijf jaar heb je nodig om de scherpe kantjes af te vlakken. Er zat serieus wat rek op die vijf jaar, maar ondertussen begrijp ik wel wat ze bedoelen, al die kenners en psychologen. Het gaat niet over het een plaats geven, het verwerken, het vergeten,… Het gaat ook niet over wachten tot het verdriet en het gemis kleiner worden, zoals ik lang heb gedacht. Het gaat over een klik krijgen in je hoofd op een dag, misschien een beetje onverwacht. Mijn klik vertelde mij dat mijn verdriet en gemis nooit meer over zal gaan en alleen maar groter zal worden tot de dag dat we weer samen zijn. Maar mijn klik vertelt mij dat dit oké is, dat dit verweven is met mijn leven. Dat dit bij mij hoort, elke dag zoals mijn benen en mijn armen aan mijn lijf hangen. Het leert mij dat ik goede dagen mag vastnemen, durven genieten, dat ik deze dagen mag plukken… Het leert mij dat minder goede en zelfs slechte dagen mogen en zullen blijven bestaan want zij zijn een teken van de oneindige liefde die nooit over zal gaan. Mijn klik leert mij opnieuw te durven leven. Opnieuw te durven genieten. Opnieuw te durven springen. Opnieuw tijd te maken voor mij. Mijn klik… dat moet Zara zijn, zij die ons de weg blijft wijzen. Zij die meeloopt op onze schouder, op die van haar zus, van haar papa, haar mama en iedereen die haar nog steeds een warm hart toe draagt. Zij verzet veel werk, goed werk, magisch werk…

Bijzonder dit… onze klik, onze meiden. Bijzonder.

Misschien wel de meest speciale dag in het voorbije jaar, terwijl wij onze jubileums vieren, krijgen onze Judy en haar Sander er een bijzondere datum bij. Ook voor hen wordt het een jaar om op te slaan op hun harde schijf. Midden september krijgen we op een avond een berichtje in de familieapp. Het bericht bevat een foto van twee handen en een pracht van een ring met de achtergrond de ondergaande zon op het strand. Alsof het recht uit een sprookje komt. Sander vroeg ons Judy ten huwelijk. Eén van haar meisjesdromen zal in de toekomst uitkomen. Het moment van voor altijd kiezen voor elkaar, begint bij de vraag: ‘Wil je met mij trouwen?’. Welke datum wordt gekozen en wanneer deze zal zijn, is niet belangrijk. Voor eeuwig en altijd en zoveel meer, kiezen voor elkaar, kiezen voor het leven, kiezen in goede en minder goede dagen,… Ik voel dit aan als een erg bijzonder moment voor ons allen, in de eerste plaats natuurlijk voor Judy en Sander. Zij die ons onvoorwaardelijke liefde leerde kennen, gaat nu zelf voor de eerste onvoorwaardelijke liefde van de liefde van haar leven. Het doet me terugdenken aan dat moment dat ik ooit had, meer dan 27 jaar geleden al. De dag dat je weet dit is voor altijd, alleen al door de vraag te krijgen. De dag dat je weet dat iemand voor jou kiest voor eeuwig en altijd, tot de dood en ondertussen weet ik tot ver daarna. Misschien ben ik door ons jubileum hier op het moment nog gevoeliger voor en ben ik zo blij als mama te weten dat mijn dochter deze dag ook zal beleven. Want nog steeds koester ik onze trouwdag en kijk ik hier met heel veel vreugde en liefde naar terug. Dat verdient Judy ook, zo een dag, net als Sander. Een dag waarop ze alleen zichzelf zijn. Een dag waarop alles rond hen draait. Een dag voor het leven, voor altijd…

Bijzonder dit… onze dochter Judy en haar Sander, bijzonder.

Stilletjes aan sluit ik het jaar 2025 verder op in mijn hart, sla het op mijn harde schijf en kijk beetje bij beetje vooruit naar 2026. Spannend,… Ik herinner mij het laatste jaar dat ik uitkeek naar een nieuw jaar. Ik was vol hoop en verwachtingen omdat het ons jaar zou worden, 2018. Ik voelde het in alles… Ons gezin, onze meiden,… alles zou in de plooi vallen na een aantal jaren van zwoegen en zweten door allerlei omstandigheden zou het dit jaar anders worden. 2018 werd inderdaad ons jaar, maar in zoveel andere dingen dan ik hoopte. 2018 werd het vreselijkste jaar uit mijn leven en zal voor altijd op deze manier worden mee gedragen. Het is één van die jaren die nooit meer uit mijn geheugen zullen verdwijnen, door de meest vreselijke gebeurtenis die je je maar kan indenken. Onze dochter, zus moeten laten gaan naar het plekje tussen de aarde en de maan het blijft nog steeds elke dag, elke seconde onwezenlijk. Het blijft nog steeds oneerlijk en zo onterecht. Het blijft nog steeds onmenselijk. En eigenlijk dringt het nog steeds niet door, de gedachten alleen al dat dit echt is, zou mij kapot maken, zou mijn hart doen stoppen, mijn adem dichtknijpen, mijn leven uit mijn lijf halen. Dus wat mijn hoofd weet, zal mijn hart nooit voor de volle 100% toelaten te weten. Sinds 2018 heb ik gezworen dat ik nooit nog zou uitkijken naar een jaar, nooit nog zou dromen over de toekomst en dan..., dan gebeurt het toch. Opeens, zomaar, ik heb het heel hard willen tegenhouden, ertegen willen vechten want dit kan niet, dit mag niet. Maar dan komt 2026 stilletjes dichterbij. 26 een getal dat is begonnen als meest vreselijke getal dat er bestaat. Maar dat we hebben leren omarmen in ons verdriet en ons gemis. Nu is het een getal dat heel erg de aanwezigheid van onze meid doet aanvoelen. 26 op de tv, 26 tijdens een gesprek, 26 op belangrijke dagen,… het voelt als kippenvel van boven tot onder. Of het nu goed of slecht is, zij is daar. Tijdens goede momenten zit ze op onze schouder, diep in ons hart. Op moeilijke legt zij haar hand op onze schouder en draagt ons mee. Daardoor voelt 26 altijd goed, ook al is het niet goed. 26 maakt ons Zara terug tastbaar. Het zit verweven in ons gezin. Zou 2026 het jaar na 2018 zijn geweest (wat uiteraard niet kan), zou het een jaar zijn waarin we het liefst van al elke dag zouden wegvluchten, 26 zou geen vreugde brengen, elk kalenderblaadje zou in de vuilbak belanden. Maar 2026 valt nu bijna acht jaar later. Neen, ons verdriet is niet minder in tegendeel. Neen, ons gemis is niet weg in tegendeel. Maar er zal wel elke dag 26 zijn, op goed, minder goede en slechte dagen. Elke dag een beetje extra Zara, een beetje extra liefde, extra warmte… Als gezin kijken we hier naar uit, samen. Wij voelen ons weer meer dan ooit verbonden met elkaar, voelen meer dan ooit Zara’s aanwezigheid bij elke stap die we zetten. Zij geeft ons de kracht om te blijven overleven, om zelfs nu en dan terug te durven leven. Daarom dat we voor het eerst sinds uitkijken naar een nieuw jaar. Daarom dat we voor het eerst sinds op 31 december met vrienden afspreken om samen over te gaan naar het volgende jaar. Dit jaar lukt dat voor ons. Het belangrijkste dat ik in dit nieuwe leven heb geleerd is om in het nu te leven, om de dag te pakken of net niet en dan is de zetel de beste keuze. Dit jaar voelt het goed om niet alleen te zijn met oudejaarsavond. Om niet in het midden van de nacht naar het kerkhof te wandelen, maar om te ‘vieren’. Vieren als in een fijne avond hebben. Het blijft raar klinken om te vieren, het blijft raar aanvoelen om te doen alsof ons leven compleet is. Want dat zal het nooit meer zijn. En toch is het fijn om niet alleen te zijn, om samen met onze vrienden te zijn. Toch is het fijn om de avond gezellig te maken, een glaasje te drinken, een liedje te zingen en om af te tellen 10, 9, … 3, 2, 1! 2026 daar ben je dan… Zara daar ben je dan, elke dag een beetje meer…

Bijzonder dit… 2026, bijzonder.

De deur van 2026 staat nu helemaal open. Dit bijzondere jaar wat het ook mag brengen goed of slecht, we zullen er niet alleen voor staan. Elke dag een beetje meer…

Het allergrootste nieuws dat het jaar met een knal binnenkomt, komt van mijn papa. Na 57 jaar heeft hij beslist om zijn passie over te laten aan anderen. Ik ga proberen uit te leggen hoe diep en betekenisvol deze passie is, zodat ook jij begrijpt waarom ik schrijf ‘met een knal binnenkomt’. Mijn papa is een vogelliefhebber, ook al is het niet zijn beroep toch zou ik durven zeggen dat hij ornitholoog is en eigenlijk vat dit woord nog niet 10% samen wat mijn papa binnen deze wereld is. Ik schreef ooit dat hij de Kevin De Bruyne is van de vogelwereld. Stel je voor dat Kevin morgen zijn afscheid zou aankondigen, het zou nogal een knal geven in kranten, op facebook, in de voetbalwereld,… Datzelfde is gebeurd in de vogelwereld. Honderden berichten vloeiden binnen van hoe erg, tot zoveel respect. Er waren verschillende collega’s die hele teksten over mijn papa schreven en hem eerde als de heilige van de vogelwereld. Ik heb altijd geweten dat mijn papa in die wereld aan de top stond, dus mij verbaast dit niet. Als ik mezelf ergens moet voorstellen en ik zeg, de dochter van Jack Bloemen dan is er meestal wel iemand die weet wie hij is. En dan komt de volgende vraag: ‘Echt, is dat jouw papa?’. Ons Judy doet ondertussen hetzelfde. ‘Echt, is dat jouw opa?’.

De voorbije jaren zijn bij ons thuis van over de hele wereld vogelliefhebbers zijn vogels komen bewonderen. Hij kon en kan nog steeds uren vertellen over zijn passie. Elke dag van de voorbije 57 jaren stonden in het teken van zijn passie. Wij gingen nooit op vakantie, dat ging niet door de vogels. Pas op, ik heb nooit het gevoel gehad dat ik iets heb gemist, onbekend is onbemind. Elke spreekbeurt in het lager ging over de goudvink, de vogelsoort waarmee mijn papa groot is geworden. Hij kan precies zeggen hoe de goudvink eruit moet zien om perfect te zijn. Hij kweekte dan ook tot de perfectie, ging op zoek naar nieuwe soorten. Maakte zijn eigen voeding voor de vogels opnieuw tot in de perfectie. En ondertussen deelde hij zijn passie met andere vogelliefhebbers. Van over heel de wereld kwamen ze advies halen bij mijn papa. Was er een vogel ziek, hij wist altijd wat te doen. Door de gesprekken over vogels, bezoekjes aan huis ontstonden er ook andere banden. Zo kregen hij en mijn mama vrienden voor het leven. Wat begon met een passie voor vogels, breidde uit tot vriendschappen, waarbij de vogels altijd wel centraal stonden maar er ook plaats was voor fietstochtjes, lekker eten of een weekendje weg. Jaarlijks trokken ze erin januari op uit richting wereldkampioenschap. De mannen gingen elke dag naar de vogeltentoonstelling van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. De vrouwen ontdekten de stad, dat was ons mama haar passie dan weer. Maanden op voorhand ging zij op zoek naar het perfecte plekje om te slapen om daarna de drie of vier dagen op te vullen met interessante, bijzonder plaatsjes. Ook zij ging voor perfectie en elke keer opnieuw hadden ze de mooiste verhalen bij. Eén keer ik moest een jaar of 12 zijn geweest, waren wij er ook bij op het wereldkampioenschap het was in Bern. Weet je nog die momenten die voor altijd zijn opgeslagen. Dit is ook zo een moment, ook al was ik nog erg jong en weet ik zeker geen details meer, toch zijn de grote herinneringen nog heel vers aan deze uitstap. Ieder jaar opnieuw was het spannend voor de uitslag. Niet om te weten of mijn papa wereldkampioen was, maar vooral om te weten hoeveel keer. Want er is geen jaar voorbij gegaan, dat ik weet althans, dat hij geen gouden medaille had. Vogelsport is eigenlijk ver onderschat. Zou mijn papa die bekende voetballer zijn of in de paardensport zitten, dan zou hij gehuldigd worden, ereburger of een medaille voor zijn carrière. Men vergeet misschien of weet gewoon niet hoeveel discipline hij die voorbije 57 jaar heeft gehad om te komen tot waar hij nu staat. Elke ochtend opnieuw opstaan om de vogels te verzorgen, dit tot driemaal toe per dag. Water verversen soms tijdens koude dagen meerdere keren per dag. Kleine vogeltjes met de hand optrekken en blijven zoeken naar de perfectie. Voeding blijven doorontwikkelen. En ik vergeet vast en zeker nog heel wat meer. Waarmee ik maar wil samenvatten, ook hij is een topsporter en ik huldig hem hierbij tot ereburger van de hele vogelwereld.

Dit jaar zal het wereldkampioenschap plaatsvinden in België. Voor het eerst sinds zoveel jaar zullen de vogels van mijn papa er niet bij zijn. Stoppen op zijn hoogtepunt noem ik het. Eigenlijk geen beter moment dan nu om dit te doen. 26 maart 2018 was voor elk van ons de dag waarop we allemaal een beetje gestorven zijn, zeker ook een deeltje van mijn ouders, haar boemi en boempi. Op dat moment was mijn papa al aan het denken om te stoppen met zijn passie. Door het ongeval van Zara heeft hij dit terug opgeborgen. Net zoals we allemaal onze weg hebben moeten vinden, heeft hij dat ook moeten doen. Voor hem was het vluchten in zijn passie. Meer dan normaal heeft hij zich opnieuw op zijn vogels gegooid. Ik denk misschien om proberen te vergeten of om proberen te overleven. Wat het ook was, het was toen nodig.

Maar ik wil het allerbelangrijkste zeker niet vergeten want naast elke Kevin de Bruyne staat ook een stille kracht, die het meest nodig is om een passie vol te houden. Naast mijn papa staat al meer dan 50 jaar mijn mama, boemi. Ook zij is een beetje gestorven op die noodlottige dag. Maar zij was er wel iedere keer voor ons, voor mijn papa, voor zijn passie,… ondanks haar eigen verdriet. Door 50 jaar geleden te trouwen met mijn papa de man van haar leven, koos ze ook voor zijn passie. Dat is wat echte liefde doet. Ze heeft zelf heel wat moeten opofferen. Maar ze heeft er ook heel veel voor gekregen. Ze kwamen op bijzondere plaatsen en kregen bijzondere mensen in hun leven, vrienden. Door dik en dun elke keer opnieuw. Mama zorgde voor de vogels als papa werken was en ik kan vertellen in de tijd dat ik jong was, was dit vaak. Papa werkte in posten en de vogels moesten eten. Zij was er elke keer opnieuw. Mama stond altijd naast papa bij elk belangrijk evenement. Mama was steeds de stille kracht als er dingen georganiseerd moesten worden voor clubfeesten, tentoonstellingen, uitstapjes,… Fier en trots op mijn mama, boemi, Zara’s BFF. Het is goed geweest, oude deuren sluiten, nieuwe gaan open. Fier en trots op mijn papa, boempi op wat hij bereikt heeft. Voor altijd zal hij de Kevin de Bruyne blijven van de vogelwereld. Lang zal zijn naam nog blijven klinken bij andere vogelliefhebbers en ik denk wel voor eeuwig en altijd en zoveel meer…

Bijzonder dit… mijn papa en mijn mama, boempi en boemi, bijzonder.

Eindigen doe ik vandaag met het eerste echte kippenvelmoment van het jaar. Het nieuwe jaar brengt nieuwe horizonten, nieuwe vooruitzichten, nieuwe uitdagingen. Voor ons Judy zijn die gestart in de eerste week van het nieuwe jaar. Zo fier op haar met wat zij al bereikt heeft in haar korte loopbaan. Ze gaat dat zo goed doen. Ken je dat? Het ongelofelijke trotse gevoel dat je hebt als je naar je kinderen kijkt op momenten dat het goed met hen gaat, maar zeker ook op moeilijke momenten als ze blijven struggelen en toch elke keer opnieuw blijven doorgaan. Dit gevoel ontelbaar keer, dat doet ons Judy met mij. Onvoorwaardelijke liefde. Op het einde van haar eerste werkdag stuurt ze ons hoe het geweest is. Ze klinkt meteen enthousiast. Ze vertelt dat ik zeker eens naar het kalenderblaadje moeten kijken van de volgende dag. Ze gaat verder, ik was nog geen uur op het werk en toen klonk 26 maart reeds. 26 maart een aantal jaren geleden zouden we hier verdrietig van worden en zou onze dag om zeep zijn. Vandaag horen we ‘26’ en voelen we onmiddellijk haar aanwezigheid. Kippenvel over mijn hele lijf. Ik stuur: ‘Jouw zus zat vast en zeker op jouw schouder vandaag. Dit zou ze niet gemist willen hebben.’ Hoe toevallig is dit. Geen toeval. Dit is gewoon Zara. Dankbaar.

Bijzonder dit… zussen voor altijd, bijzonder.

Oh ja het kalenderbriefje wil ik je zeker niet onthouden.

‘Soms voel je de aanwezigheid van iemand die er niet meer is.

Dat is de liefde die nooit verdwijnt, zelfs niet in de stilte.’

Tot de volgende 26^ste.

En dit zou de laatste zin zijn geweest van deze eerste blogpost. Zara denkt daar anders over...

Soms denk ik, hoop ik zelfs: 'Ze was te bijzonder om hier te blijven'. Die gedachten helpen mij om te overleven. Het vervolg van ons verhaal dat er nu toch nog komt bewijst dat weer helemaal. Je weet ondertussen dat ik nooit alleen schrijf, altijd zit ons Zara op mijn schouder, in mijn hart, in mijn pen. In deze laatste week voor de relaese van deze post, blijft ze mij tekens geven, blijft ze zo dichtbij. Zo dichtbij dat het kippenvel mij elke keer opnieuw bij de keel grijpt. Soms zegt men wel eens dat is toch gewoon toeval. Neem nu het getal 26. Uiteraard zijn we daar altijd erg oplettend op, dit jaar misschien nog meer. En toch zo vaak komt het nog onverwacht en als we het dan ontdekken, voelen we die stroom van liefde door heel ons lijf. Soms als we in de zetel zitten tv te kijken of als we op het radio een stem horen. Toeval, ik geloof echt van niet. Ik weet echt van niet. De laatste week voor de release van ons eerste verhaal trekt ze zo vaak aan mijn schouder dat ik het niet kan laten om dit nog op te nemen.

Maandag, nog steeds zijn dit moeilijke ochtenden, nog steeds moet eerst de vuilniswagen passeren om tot rust te komen, nog steeds al bijna acht jaar lang. Ik open mijn mailbox en het eerste mailtje dat verschijnt heeft als onderwerp 26. Gewoon puur en alleen 26. Kippenvel tot in mijn tenen, tot in het uiteinde van elke vezel van mijn lichaam.

Dinsdag de krant met op de voorpagina een krantenartikel met 26 in de titel. Opnieuw hetzelfde gevoel kippenvel zo intens dat het bijna onmogelijk is om te voelen. Het lijkt misschien iets kleins, iets onnozels,... maar neen ik zie de krant en zie alleen maar 26, alsof ze roept: 'Mama, kijk dan, ik ben er...'.

Woensdag ik zit net in de auto en op de radio klinkt 26 maart... 26 maart voor eeuwig en altijd de meest zwarte dag op de kalender en dat zal zo blijven. Vandaag voelt het als een omarming, een knuffel, een 'hier ben ik, zoals altijd'. Lieve Zara, zo dichtbij kippenvel weeral, opnieuw intens, alsof je naast mij zit. Die zelfde avond zijn we op bezoek bij een goede vriend van ons. Hij geeft een feestje voor zijn 40ste verjaardag. Ik weet dat hij jarig is in oktober, maar ben de dag even kwijt. Ik zou onmiddellijk 26 willen roepen. Maar denk dan, neen anders gaan ze denken dat ik aan niks anders meer denk. Dus ik raad alles wat errond staat, maar uiteindelijk blijkt het toch gewoon de 26ste te zijn. Mooi toch?

Donderdag ontvangen Raf en ik een cadeaubon van onze vrienden. Verassend en onverwacht, maar ook fijn. Ik open de bon, kippenvel op mijn armen, mijn benen en verder over heel mijn lijf. Ik zie maar één ding 26, het bonnummer. Ik vraag aan mijn vriendin heb jij er dit op laten zetten? 'Neen'. Het is de 26ste bon van het jaar 2026. Toeval? Ik denk het niet. Niet na deze week, niet in dit jaar.

Vrijdag na mijn loopsessie kijk ik op mijn horloge, mijn gemiddelde looptijd verschijnt 6'26''. Ik kan je vertellen dat kan je niet faken of naartoe streven. Elke dag is mijn looptijd anders, soms scheelt het enkele seconden, soms zijn het er een hoop. Ik kijk opnieuw 6'26''. Ik glimlach, ik pak mezelf vast. Ik voel warmte, heel veel warmte en liefde onbeschrijfelijk veel liefde. Ik glimlach opnieuw en zeg luidop: 'Dank je lieve Zara'. Ik heb je gevoeld, jij was erbij in elke stap die ik heb gezet de hele sessie lang. Zoals altijd, elke keer opnieuw.

Stilaan krijg ik tranen in mijn ogen, tranen van geluk en van liefde. Maar ook van gemis en verdriet. Wat mis ik jou toch lieve Zara. Ik zou mijn hele leven en zoveel meer geven om je gewoon even, heel even, maar liefst oneindig lang vast te nemen om nooit meer los te laten.

Zaterdag we kijken naar de Kastaars, iets dat we normaal in ons nieuwe leven niet meer doen of beter niet meer kunnen. Programma's die typisch voor ons Zara zijn, waar zij naar zou kijken of wie weet ondertussen een deel van zou zijn... De Pommeline's en Camilles van deze tijd, ze doen elke keer opnieuw pijn al bijna acht jaar lang. En toch voelt het dit jaar anders, zoals zoveel. We kijken en maken het gezellig. Pluk de goede dagen en avonden, zoveel als kan. Dat is wat we meer en meer proberen. Ik weet niet hoe jij dat doet, maar wij kijken vaak tien minuten later, we nemen het programma op en kijken naar de opname om zo de reclame te kunnen doorspoelen. Vanavond doen we niet anders. Het eerste reclameblok komt eraan, we spoelen door. Het lijkt langer dan normaal dus zien we het laatste stukje toch nog verschijnen. Dan opeens in het groot 26 maart op het scherm. Daar is ze weer... We kijken naar elkaar, 26. en dan ook nog maart zo fijn. Dan wordt het even later stil, 'Wat nog komen zou' gezongen door onder andere onze Bart Peeters. Een krop in mijn keel, zakdoek in mijn hand. Ontroerend mooi, zoals altijd. Het liedje dat Zara zelf zong op haar afscheid. Een liedje dat zo vaak wordt gezongen op een afscheid. Ik hoor niet Bart, Tine of Laura, ik hoor Zara. Hoor haar stem, hoor haar muziek. De woorden ze snijden tot diep in mijn vel. Dan ben ik weer daar 26 maart 2018, zie de beelden, voel wat ik toen voelde. Opeens komt het weer zo dichtbij, dat wat ons overkwam, dat wat we nooit meer zullen hebben,... Slik! 26 maart nog twee maanden en we staan er weer voor. Maar ondertussen leerde ik, dat samen zoveel meer lukt. Dat dit een dag is van vooral heel veel nabijheid, van ontelbaar veel liefde, van warmte en van 'ook nu gaan we het weer overleven.'

Het meest bijzonderste van de avond moet dan nog volgen. Want na het liedje komt er opnieuw reclame. Dit keer spoelen we niet door, want Raf zegt: 'Oké laat maar staan, ik ga eens kijken of ik dat liedje kan spelen, want dat deed ik volgens mij nog nooit.' We kijken elkaar aan, vreemd dat hij dit nog nooit speelde denken we. En toch meteen denk ik zo gek is dat niet, dit was Zara haar liedje, zij speelde dit. Raf zet zich aan haar piano. Wie hem kent en vooral zijn talent weet wat ik nu ga schrijven. Geen tien seconden nadat hij zit, klinkt het liedje al in de woonkamer. 'Wat nog komen zou', drie minuten lang met Raf zijn vingers op Zara haar piano.

Zondag gaat voorbij als een zonnige ontspannende dag zonder zichtbare 26, maar met zoveel onzichtbare 26. Zeker op het moment dat mijn allerliefste metekindje een vlindertje aan mij geeft. 'Kijk Metie, dat heb ik voor jou gemaakt.' Ik weet dat ze bedoelt en ook voor Zara, want elke vlinder is Zara. Zo vaak dat ze daar op bezoek is fladderend door de lucht, de ene keer in het wit, de andere in het geel en heel af en toe met alle kleuren van de regenboog. Wat keek Zara dan ook uit naar die kleine meid, die baby in de buik op het moment dat ze overging naar de andere kant. Zij mocht als eerste weten wat haar naam zou zijn toen ze al op het plekje tussen de aarde en de maan was. Ik ben er zeker van dat zij als eerste dit wonderbaarlijke wezentje heeft gezien toen mijn metekindje kennis maakte met deze wereld, meteen ook met onze oncomplete wereld. Toch was haar komst in 2018 ons allergrootste lichtpuntje in de zwarte duisternis die er toen nog was. Voel je het de onzichtbare, meest zichtbare magie van 26?

Hoe toevallig kan het nog zijn? 26 in ons leven, verweven met ons leven, elke dag hier en daar... Elke dag jij, lieve meid. Zara, je trekt meer dan ooit aan mijn mouw: ik hoor je, ik voel je, ik zie je, ik mis je, ik hou zoveel van jou...

Bijzonder dit... Zo bijzonder...

En nu echt voor echt... tot de volgende 26ste...