Vecht, zing, huil, lach, elke dag een beetje

Hoe was het die tweede 26ste van het jaar 2026?

Ik kan het opnieuw niet laten om hier vandaag mee te beginnen. Ik eindigde ons vorig hoofdstuk aan zee en begin er ook met dit verhaal. Want tijdens de lancering op de 26ste ben ik nog steeds in Oostende voor het werk. Voordat we online gaan, ga ik eerst de buitenlucht op, om 6u00 op de dijk een vijftal kilometer lopen, het is een aanrader. Ondanks dat de zon nog niet is opgekomen, zingt de zee toch al haar ochtendlied. Nergens een ziel te bekennen op hier en daar een vroege vogel met een hondje na. Naast de zee klinkt in mijn oren jouw muziek Zara, allemaal liedjes die mij herinneren aan jou, aan onze tijd samen, aan jouw zus, aan je papa, aan ons gezin,... Het lijkt alsof ik zweef over de dijk, met een brede glimlach op mijn mond. Ik voel jouw aanwezigheid in de wind, in de lucht, in alles. Op mijn kamer aangekomen, na een frisse douche kijk ik nog een laatste keer naar ons verhaal. We zijn er klaar voor: 7u26, 'Off we go!'. Het voelt meteen opnieuw als een bijzondere 26ste, een speciale dag. Onmiddellijk een berichtje, een hartje. Snel volgt een nieuw bericht: 'Heel blij hiermee', mijn inspiratiebron van vorige keer. Doorheen de dag een foto en berichtje van het thuisfront: 'Opnieuw zijn er bloemen met op het kaartje: 'Weeral kippenvel'...' Hoe warm kan een mens zijn. Zomaar. Zonder vragen, zonder gedoe, zonder uitleg,... gewoon vanuit warmte en liefde. Dank je wel! Jullie zijn meer dan goud waard.

In de namiddag volgt er een speciale ontmoeting. Juf Nicole blijkt ook aan zee te zijn. Zij was mijn juf van het vierde leerjaar, daarna was ik haar stagiair. Zowel Judy als Zara zaten bij haar in het eerste leerjaar. Bij Zara is het wel heel kort geweest, omdat juf Nicole in dat jaar ziek werd en een rugzakje voor het leven kreeg. Nicole zit in mijn hart, zij is niet alleen de juf die verschil maakte voor mij, zij was ook de mentor die mij van het onderwijs heeft leren houden. Die mij met haar passie besmette om les te geven vanuit het hart. Waar elk kind uniek is en elk één een kans verdient. Ik was dan ook blij dat mijn beide kinderen van deze passie hebben mogen proeven. Dat ik vandaag de 26ste haar hier tegen kom in het verre Oostende is straf, leuk en hartverwarmend. Juf Nicole verloor een jaar voor ons Zara haar zus die op veel te jonge leeftijd verhuisde naar de plek tussen de aarde en de maan. Wij hebben dan ook niet veel woorden nodig om elkaar te begrijpen. Onze lach spreekt boekdelen. Heerlijk. Dank je wel Zara en Joke, voor deze fijne ontmoeting op deze bijzondere dag.

Tijdens dit congres voor zorgcoördinatoren en - leraren wordt er jaarlijks een themalied uitgekozen. Dit jaar is het een liedje van Ramses Shaffy uit 1971: 'Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder'. De eerste keer dat ik het lied hoor, want ik kende het niet, raakt het mij. De hele dag door blijft het in mijn hoofd spoken. Voor mij klinkt het als een statement dat wordt gemaakt. Ik heb de neiging om tijdens het refrein recht te staan en luidop mee te zingen: 'Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder'. Hand op mijn hart. Prachtig. Onze deelnemers zijn minder enthousiast of zo voelt het toch. Tijdens het liedje is er veel gebabbel. De eerste dag valt het nog mee, maar vandaag op deze 26ste valt het echt wel op. Of er wordt niet begrepen wat dit themalied hen wil zeggen of het wordt gezien als een inleiding waar men nog niet heel scherp moet zijn. Ik laat het voor wat het is, maar voor mezelf komt het lied iedere keer opnieuw binnen. Het lijkt alsof ik even van de wereld verdwijn terwijl het klinkt. Op deze bijzondere dag komt het nog meer dan anders. Het doet mij Zara erg dichtbij voelen, het geeft kippenvel. Het zit zo diep dat ik er iets mee wil doen, zoals je misschien al begrepen hebt, heb ik vanuit dit idee mijn rode draad voor deze maand gevonden, aangepast naar hoe het voor mij voelt.

Want dit is wat 'het leven na' met mij doet:

Het doet mij vechten, soms een beetje, soms keihard.

Het doet mij zingen van vreugde en verdriet.

Het doet mij huilen om kleine en grote dingen.

Het doet mij lachen om wat er altijd zal zijn.

En dat elke dag een beetje...

'Vecht, zing, huil, lach... elke dag een beetje!.' Ik sta op, hoofd omhoog, gat naar achter, schouders recht. Krachtig en nooit alleen, ik roep, ik schreeuw!!!

Deze 26ste kent een magisch einde. Tijdens het zorgcongres staat er op donderdagavond een muziektrio op het programma. Het is de groep van Geert Faes. Ieder jaar opnieuw is het vechten en huilen tijdens hun set. Ze zijn met drie, twee mannen en een vrouw. Net zoals onze 'Legs and bellies'. Daarnaast is hun repertoire zeer vergelijkbaar met die van hen en zijn er ook heel wat liedjes die Zara zong of die heel wat herinneringen met zich meebrengen. Live muziek is het allermoeilijkste, elke keer opnieuw. De voorbije jaren liep ik dan ook regelmatig naar buiten, even de lucht op. Ik zette me dan op de trap of ging naar boven en liet de tranen lopen. Elke keer overviel het mij, het zijn die triggers die je niet kan voorspellen waarvan je denkt het zal ooit wel beteren en toch lukt het niet. Dit jaar is het anders... Dit jaar staan ze niet met drie, maar met twee op het podium. Ingetogen, een gitaar, een viool en een micro. Ze starten met de mededeling dat Geert in december zijn strijd tegen kanker heeft verloren en is gestorven. Het zorgt voor een 'Oh, zo erg', in de bar. Iedereen is even stil. De band heeft Geert beloofd dat ze tijdens dit congres een ode zouden brengen aan hem, een sing a long. Hij stond erop dat dit zou doorgaan. Ik blokkeer volledig. Ik voel vanalles en niets. Het lukt mij niet om mijn mond te openen, om mee te zingen. Dit doet nog meer pijn dan de vorige jaren. Niet het nieuws van Geert, pas op wat vreselijk is, maar het gemis van Zara dat helemaal terug omhoog komt. Het liefst van al wil ik weglopen, wil ik hier niet zijn. Heel even vlucht ik naar buiten, heel even op de lucht, om dan terug te komen en verder te blokkeren. Tot... het laatste liedje wordt ingezet. Het liedje dat de band gezongen heeft op de begrafenis van Geert, zijn allerlaatste wens: 'Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder' wordt ingezet. Ik sta aan de grond genageld. Krijg kippenvel en tranen. Voel terug de kracht in mij opkomen, alsof er een energie door mij stroomt. Ik vecht, zing, huil en lach. Het liedje kronkelt doorheen mijn hele lijf. Ik voel even niks meer en dan weer alles. Ik voel in heel de ruimte diezelfde sfeer, datzelfde gevoel van verbinding. Ik vraag aan mijn collega: 'Wisten jullie dit?' Blijkt dat het toeval is, dat het themalied van dit congres, net het liedje is wat Geert op zijn begrafenis wilde. Geert die jaarlijks de donderdagavond mee opvrolijkde.

Toeval?

Dit is magie!

Na de set is mijn drang om dit kippenvel moment te delen te groot. Ik ga naar de zangeres en vertel haar hoe krachtig en moedig dit was. Ik vertel haar ook hoe het ieder jaar opnieuw ontzettend moeilijk voor mij was en vertel haar uiteraard ook over onze ster, ons Zara. 'Heb je een foto?' Soms vraag ik mij af wat is nu een fijne vraag om te krijgen? Waar zou ik het warm van krijgen? Waar zou ik kippenvel om voelen? Er is er eentje gevonden. Wat een mooie vraag, haar naam een gezicht geven... We eindigen met een oprechte knuffel, een knuffel die onze liefde voor Geert en Zara beschrijft zonder woorden. Een knuffel die voelbaar is tot aan het plekje tussen de aarde en de maan. Zo bijzonder dit. Na dit bijzonder moment voel ik iets in mij opkomen. Begrijp ik nog maar eens hoe moeilijk dit voor Raf is, muziek spelen, optreden. Hoe de verbinding met Zara en de muziek vooral voor pijn zorgt.

Ik stuur hem het volgende: 'Elke keer als ik muzikanten zie, hoor, denk ik aan jou en aan ons Zara ❤️😘, aan onze meisjes. Het doet me meer en meer beseffen hoe moeilijk het dan niet voor jou moet zijn. Love you choeke.'

De dag na de 26ste sta ik op het podium bij de start van de laatste dag van het congres. Opnieuw klinkt 'Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder' door de zaal. In tegenstelling tot de voorbije dagen hangt er magie in de lucht en klinkt het liedje krachtig uit ieders mond. Het lied dat sinds gisteren een heel andere betekenis heeft gekregen. Dat ons verbindt met die plek waar we niet kunnen geraken. Het lied dat ons allen in onze kracht zet. Een lied dat door ieder van ons nooit meer vergeten zal worden... Kippenvelmoment. Ik vecht, zing, huil, lach,... elke seconde een beetje meer.

Na deze weeral bijzondere 26ste schuiven we op. De zorgdriedaagse wordt snel opgevolgd door een tweedaagse in Sint-Truiden. In tegenstelling tot de zee ben ik dit keer de deelnemer. Ik ben deel van de werkgroep en actor in het geheel. Er wordt met verschillende werkvormen gewerkt, zeer interessant en inspirerend. De ene na de andere volgt zich op. De hele dag door blijft het boeiend, ondanks het tempo. We werken en blijven gaan, tot ver in de avond. Tijdens deze tweedaagse bevind ik mij met mijn collega in een volledig nieuwe groep. Onbekende mensen, onbekende gezichten, het voelt spannend, maar ook nieuwsgierig. Tijdens het avondeten komt de realiteit langzaam binnen, als een dief in de nacht. Want op dit moment was ik niet voorbereid, dit had ik niet voorzien. Niet gedacht dat dit mij nog zou overkomen. Zolang we aan het werken zijn, zit iedereen in zijn professionele focus. We willen allemaal hetzelfde, misschien zijn de doelen nog niet helder, net als de weg. Maar het eindpunt is dat voor iedereen wel. Die avond aan de tafel verandert de focus. Stilletjes aan gaan de professionele gesprekken over in gesprekken over de zonen en dochters. Allemaal kinderen van puber leeftijden 13, 16 jaar tot oudere kinderen van 20, 22 jaar. 13 de leeftijd die Zara hier fysiek altijd zal hebben. 22 de leeftijd die ze normaal dit jaar zou krijgen. Terwijl de gesprekken in volle vaart gaan, voel ik mij warm worden en ongemakkelijk. Ik weet niet wat ik nu het moeilijkst vind. Het moment dat er gaat komen en heb jij kinderen? Of het gevoel dat ik heb dat ik zo graag wil vertellen over mijn kinderen. Ik hoor hen aflopen over de jongens die teveel eten. Die niet graag naar school gaan. Die thuis zijn en de papa moet zorgen dat ze op de voetbal geraken. Stilletjes aan droom ik weg en denk ik aan hoe het had kunnen zijn als die verdomde 26ste maart 2018 niet had bestaan. Wat ik nu zou vertellen over mijn meisjes. Iets wat ik trouwens altijd graag heb gedaan en tot op de dag van vandaag echt van kan genieten, ondanks het vaak rauwe kantje dat eraan vasthangt. Dan is het zover. De vraag komt, hoe oud is jouw dochter? 'Die van mij wordt dit jaar al 25. Ik ben vroeg begonnen, maar de jaren hebben mij niet gespaard', als mensen verschieten hoe 'nog niet zo oud' ik ben. De vrouw naast mij is van dezelfde leeftijd en ziet er beduidend veel jonger uit. 'De jaren hebben mij dus niet gespaard, want ik heb nog een dochter. Die zou er 22 zijn nu, maar is helaas op 13 jarige leeftijd verongelukt.' Het is er uit. Meestal voelt het als een opluchting, nu niet. De sfeer lijkt een beetje gebroken. Ik begin dan maar te vertellen, maar voel precies dat het voor mij althans niet zo goed aanvoelt. Dan komt de tweede keer op rij een van de betere vragen die ik kan krijgen: 'Wat is haar naam?'. Kippenvel. Zara, met een Z, anders komt ze spoken. Een glimlach van mij, een knik naar boven. Dank je wel. Stilletjes aan verdwijn ik op de achtergrond en laat de verhalen van de anderen terug naar voren komen. De rest van de avond en de dag erna blijf ik achter met een raar gevoel. Ik voel me sinds lang weer de vreemde eend in de hoop. Bijna altijd ben ik blij als ik kan vertellen over ons. Vaak moet dit ook eerst gebeuren voordat ik echt in mijn kracht kan staan. Dit keer voelt het anders. Ik voel mij de dag erna dan ook emotioneel op. Het lukt mij niet meer om mij volop te concentreren. Op het einde van die tweede dag kom ik thuis en trek ik mijn loopschoenen aan. Ik ren, ik ren, ik ren zo hard ik kan. Ik spurt in een tijd die ik in jaren niet gehaald heb. Onderweg vecht ik tegen mijn gevoelens, zing ik luidop mee met de muziek van Zara, huil diep vanbinnen en lach dat ik terug tot bij jou kan lopen. Na de vele lichtpuntjes was dit weer even een reality check die mij even doet wankelen en twijfelen. Rouwen is geen rechte weg, dat is meteen weer duidelijk. Soms kan je je voorbereiden op de dingen, maar regelmatig nog is het daar opeens, één seconde, één ontmoeting, één gevoel,... dat komt binnen. Maar na regen komt zonneschijn, daar ben ik ondertussen zeker van.

Vlak na deze ervaring droom ik over mijn meisjes. Ik doe dat vaker. Elke keer gaan we winkelen of naar een pretpark. Deze nacht droom ik over hen terwijl ze nog klein zijn. Samen zijn we op zoek naar nieuwe kleren. Elke droom voelt zo echt aan, dat het wakker worden telkens weer een moeilijk moment is. Heel even moet ik dan bekomen. Ik ontdek dan vaak een traan op mijn wang als ik in de badkamer kom en in de spiegel kijk. Een traan van liefde en verdriet. Ons Zara heeft een prachtzus... Die twee samen dat is zoals het bij zussen is. Soms met de haren recht omhoog, dan weer in elkaars armen vol blijdschap. Maar bovenal één en al liefde voor elkaar. Zo bijzonder en zo dankbaar voor die twee. Zoals ik vorige keer al beschreef komt mij meer en meer binnen hoe weinig tijd zij samen gekregen hebben. Hoeveel ze van elkaar gemist hebben. Het doet pijn, ontzettend veel pijn vooral voor Judy. Ik had haar zoveel meer gegund. Al zal haar zus altijd met haar meelopen, elke seconde van haar verdere leven ook daar ben ik zeker van.

Naast haar zus heeft Zara nog een speciaal iemand in haar leven, 'de liefde van haar leven', zoals ze hem noemde. Ik heb vaak gedacht, ja meid, daar kom je nog wel achter. Niet wetende wat ons, haar te wachten stond. Nu kan ik alleen maar blij zijn dat ze ook deze liefde op haar jonge leeftijd heeft mogen voelen. En dat ze echt gelijk had, bewijst ze nu nog steeds. Want Thibeau hoort nog altijd tot onze familie, hij blijft een plek krijgen in ons gezin.

Ik krijg vlak na zijn verjaardag te horen dat zijn opa is gestorven. Ik ken die man niet, nooit gezien en toch doet het iets met mij. Het raakt mij. Het geeft mij kippenvel. Ik voel een soort van ambetant gevoel en weet niet goed wat ik ermee moet of van waar het komt. En eigenlijk weet ik het wel. Zara vertelde vaker over de opa van Thibeau. Toen woonde hij nog in Spanje. Onze laatste vakantie samen ging richting Spanje. Ze maakte plannen dat Thibeau naar zijn opa en oma zou reizen en ons daar dan zou ontmoeten. Toen zat ik nog steeds in de mama fase, van ja ja meid, droom jij maar lekker verder, heerlijk. Uiteindelijk bleef het bij dromen en plannen. Het triggerde haar wel dat zijn opa en oma in Spanje woonde en dat ze ooit daar op bezoek zou gaan. Ik weet dat de opa en oma ondertussen terug hier in België zijn komen wonen. Vandaag kreeg de opa ook een naam: René Siborgs. Als ik naar de foto kijk, krijg ik het warm vanbinnen. Ik hoor ons Zara zingen op de achtergrond en voel hoe zij hierboven vast en zeker snel tot bij hem zal gaan: 'Heyla, opa van Thibeau, ik ben nu Zara, zo fijn om jou eindelijk te onmoeten.' Tegelijkertijd met deze gedachte verschijnt er een glimlach op mijn mond. Hoe mooi zou dat zijn. Ik laat het in mijn dromen bestaan en hoop echt dat het op die manier zal gaan. Ooit... ook voor ons. Samen lachen, zingen, huilen en vooral knuffelen uren aan een stuk. Met dit schrijven weet ik ook waarom het mij zo raakt. Het heeft alles te maken met Thibeau, zijn papa en Nathalie. Vanaf dag één van jouw overgaan lieve Zara waren zij erbij, verbonden met ons. Zonder vragen, zonder verplichtingen, zonder tegenzin... En nu bijna acht jaar later zijn ze er nog steeds elke keer opnieuw als het over jou gaat. Zij dragen jou mee in het leven elke dag opnieuw. Als ik terugdenk aan ons feest deze zomer, waarop de tranen vloeiden van emoties toen het over jou ging. Als ik nog steeds zoveel warmte voel als ze over jou vertellen, dan kan het niet anders dan dat ik nu geraakt word door dit nieuws. Want ook dit is opnieuw een stukje jij, dit is verbondenheid.

Allerliefste René, ook al kennen we elkaar niet, ontmoetten we elkaar nooit. Toch ben je van betekenis voor ons. Wij wensen jou een aankomst vol liefde en warmte op dat plekje tussen de aarde en de maan. Wij hopen dat ieder die je lief is en daar al verblijft snel tot bij jou zal komen en ondertussen wachten al je andere dierbaren hier tot ooit... Met een extra kamer in hun hart gevuld met alleen maar de liefde van en voor jou.

Allerliefste Thibeau en familie, jullie kennen dat plekje tussen de aarde en de maan al eventjes en toch kan het niet anders dan pijn doen om opnieuw iemand naar daar te zien gaan. Een papa, een opa, het fundament van een gezin... Daar waar je op verder bouwt. In onze gedachten, in ons hart dragen wij jullie mee nu en alle later...

Met dit verlies bij Thibeau en zijn familie sluipen ook bij ons stilletjes aan de gevoelens van maart ons leven weer binnen, een zwarte maand zo begon het ooit en ergens zal het ook altijd zo blijven. Maar toch wil ik vooral het bijzondere eruit halen. Vecht, zing, huil en lach vat het eigenlijk helemaal samen. In de eerste week gebeurt er iets heel bijzonders, iets magisch. Judy stuurt ons een berichtje dat ze een enveloppe heeft gekregen van haar teamchef. Je moet weten dat we er pas sinds kort achter kwamen dat haar zoon ooit bij Zara in de klas zat. Als ik het berichtje binnenkrijg, voel ik kippenvel en begint mijn hart sneller te kloppen. Meteen word ik ook erg nieuwsgierig, benieuwd. Spannend. Het is vandaag vrijdag. Judy laat weten dat ze de enveloppe na haar werk pas zal openen en dat ze hem maandag meeneemt naar ons. Later op de dag stuurt ze dat het iets is van lang geleden... Dan blijft het stil en gaan we het weekend in. De enveloppe blijft ergens hangen, maar op één of andere manier niet helemaal vooraan. Tot maandag, en Judy trots binnenkomt met de enveloppe. Raf en ik kunnen niet wachten om ze open te doen. 'Is het iets leuks?' vragen we. 'Ja, echt heel leuk.' De nieuwsgierigheid neemt het nu helemaal over. In de enveloppe vinden we twee kleine enveloppes met in grote letters van alles opgeschreven. Het blijken liefdesbriefjes te zijn, met op eentje een babyfoto van ons Zara. Uit de briefjes kunnen we opmaken dat ze in het eerste leerjaar zat en nog maar net kon schrijven. Wij lachen, maken stiekem een vreugdedansje en huilen stilletjes tranen van vreugde, liefde en warmte... Zo mooi, zo leuk, zo stiekem. Dit zijn van die briefjes die je als mama en papa, als zus meestal niet te zien krijgt. 'Zara, moest het weten', zegt Raf. Zara moest inderdaad weten, maar ze zal het wel weten. Niet voor niets dat ze deze maand haar zus een hart onder de riem wil steken, hoe mooi is dit. Zara komt terug thuis. Na bijna acht jaar denken we dan dat we alles hebben gezien en gehoord en dan komt er een geschenk binnen, in een enveloppe van goud zo lijkt het. Dank je wel lieve Zara, om dit aan jouw zus te bezorgen. Dank je wel ook aan de bijzonder warme persoon die ons dit onbetaalbaar geschenk heeft gebracht. Wij omarmen de warmte die hierbij is ontstaan in ons hart en proberen dit zolang mogelijk vast te houden.

Na dit speciaal moment dat we samen als gezin mogen beleven, vertrek ik opnieuw richting zee. Een congres van drie dagen, waar we directies samenbrengen om te leren van elkaar, om te inspireren en uit te dagen. Dit jaar is het specialer dan anders voor mij, want er is iets dat ik nog niet heb verteld over dit bijzonder jaar 2026. Vorige zomer is er veel gebeurd in mijn hoofd, mijn gedachten, mijn gevoelens. Zo is bij mij iets terug beginnen groeien, iets waarvan ik dacht dat het nooit meer terug zou komen. 'Ambitie', in mijn vorig leven was dit een woord waar ik mezelf helemaal kon vinden. Bij elke uitdaging dacht ik al bijna aan een nieuwe. Sinds 26 maart 2018 leek dit helemaal verdwenen. Ik heb echt gevoeld toen ik bij het ongeval aankwam dat dit uit mijn lijf werd gezogen. Nooit zou ik nog ambitie hebben of voelen. Ik veranderde van job om te gaan werken, maar niet meer vanuit passie of ambitie. In het begin was het echt overleven. Als ik er nu aan terugdenk hoe kwetsbaar ik die eerste jaren als pedagogisch begeleider ben geweest dan vind ik het straf dat ik het heb volgehouden. Tot vorige zomer, het leek alsof Zara mij zei: 'Mama, het is helemaal oké om terug goesting te krijgen in nieuwe uitdagingen.' Eventjes dacht ik eraan om terug naar een school te gaan, heel even dacht ik dat ik daar een beetje geluk ging terugvinden. Maar dan kwam er iets anders op mijn pad. Want binnen mijn organisatie kwamen er opeens ook mogelijkheden open. Een job als coördinator was er eentje van. Ik heb lang nagedacht. Kan ik dit wel? Lukt dit wel met de rugzak die er altijd zal zijn. Ik weet dat er heel wat rugzakken zijn en ik kan en wil niet vergelijken. Elke rugzak heeft zijn zwaarte. Ik kan alleen maar spreken vanuit de mijne en de realiteit is, ik ben mijn kind verloren. Ik draag dit mee 24u, 7dagen op 7. Dit doet verdomd nog regelmatig pijn en de gedachten aan haar kan ik niet uitzetten. Ik zal dit nooit verwerken of een plaats geven. Zal hier nooit vrede mee hebben. Kan ik op deze manier deze uitdaging aangaan? Durf ik springen? Na een gesprek met Judy, Raf en Sander is het antwoord duidelijk. Zij geven mij die laatste duw die ik nodig heb. Wat heb ik te verliezen? Ik ben wie ik ben. Laat de anderen maar oordelen of de rugzak die ik meedraag erbij genomen kan worden. Het sollicitatiegesprek vond plaats in november. Op 26 november om 8u00 word ik door mijn collega gebeld met de boodschap: 'Jij wordt de coördinator van de pedagogische begeleiding Limburg.'

Ik geef toe, ik voel me een beetje trots. Het geeft mij goesting en energie. Ik heb gevochten om hier in dit leven te overleven, om daarna stilltjes terug te leven. Om nu terug ambitie te vinden die ik dacht kwijt te zijn en dan deze stap durven aan te gaan. Het doet mij zingen, het doet mij ook een beetje huilen. Wat zou ik dit zo graag ook met jou delen lieve Zara. Maar er zijn ook tranen van blijdschap voor de kansen die ik krijg. Daarom doet het mij ook lachen en uitkijken naar alles wat komen gaat. Nooit gedacht dat ik ooit nog kansen zou krijgen, zou nemen, zou pakken. Zo krachtig die energie vanop dat plekje tussen de aarde en de maan. Sinds 1 januari 2026, zijn dus zowel Judy als ik gestart vanuit onze kracht in een nieuwe uitdaging. Door deze nieuwe job zal ik regelmatig op congressen terug te vinden zijn en dus wat vaker van huis. Dat brengt mij terug bij de zee, het directiecongres.

Bijzonder dus omdat het voor het eerst als coördinator zal zijn. De meeste directies zullen dit nieuws ook nu pas horen. Het geeft een gezonde spanning, maar vooral ontzettend veel goesting.

Het thema van dit jaar is Mission (im)possible, waarbij we vooral willen inzetten op het geloof dat elke missie haalbaar is. Tijdens de brainstorm van het thema enkele maanden geleden heb ik meteen een idee. Het onderwerp triggert mij enorm en brengt mij onmiddellijk tot bij jou, Zara, tot bij ons Judy en Raf. Tot onze missie. Zou ik dit kunnen gebruiken om de directies te inspireren, zonder in het emotionele te gaan. Eigenlijk heb ik onmiddellijk de tekst in mijn hoofd klaar. De koppeling met veranderingen en vernieuwingen is direct gemaakt. Ik leg het voor aan onze werkgroep en krijg een go. Vandaag is het zover. Woensdag 11 maart om 9u00 ga ik het podium op, samen met mijn gezin in mijn hoofd, in mijn hart. Ik heb er zo ontzettend veel zin in. Al verschillende weken kijk ik uit naar dit moment. Ik ben er helemaal klaar voor. Met een lijf vol energie, een beetje een kloppend hart sta ik voor mijn collega's en al die directies. Ik haal adem, glimlach in mijn hoofd, voel aan mijn hart jouw aanwezigheid en begin aan onze boodschap. Mijn grootste doel: inspireren, iedereen weten te overtuigen dat elke missie mogelijk is, zolang je er je eigen missie van maakt. Ik vertel ons verhaal, over mijn missie als directeur en over onze onmogelijke missie die we vanaf 26 maart 2018 gekregen hebben. Zonder ervoor te vragen, zonder te checken of wij dit wel zagen zitten, zomaar, daar was ze en we hadden het ermee te doen. Ik vertel over de moeilijke berg die we aan het beklimmen zijn, hoe maatschappij, visie, plan van aanpak, middelen en competenties ons helpen of soms net vertragen. Hoe wij er onze missie van maken en hoe wij zelf bepalen hoe en wanneer we de weg gaan. Het is muisstil in de zaal, die gevuld is met 217 deelnemers. Je zou een speld kunnen horen vallen. Ik kijk in de verte, waar ik enkel schimmen opvang. Het valt mij op hoe wazig het publiek eruit ziet. Ik kan geen gezichten onderscheiden, maar zie zo nu en dan wel een zakdoek verschijnen. Het is vooral de stilte die mij blijft beklijven. Stilte... als respect. Stilte... als verbinding. Stilte... als dit komt binnen. Stilte... als kippenvel... Zo voelt het voor mij. Ik kan het moment met geen enkele woorden, zinnen omschrijven als hoe het voelt. Hoe het is. De kracht die ik voel tijdens dit moment is een kracht die ik de voorbije acht jaar geen enkele keer zo hevig heb gevoeld. Tekst die komt zonder na te denken. Er is iemand die mij achteraf vertelt, je hebt niet één keer euh gezegd, zo vloeiden de woorden uit je mond. De aanwezigheid van mijn heel gezin, alsof we er allemaal zijn, is onbeschrijfelijk...

'Vecht, zing, huil, lach,... is op dit moment een statement.

'Ik sta samen met mijn team op de top van een berg. Mijn missie als directeur is geslaagd. Vanop de berg kijken we uit naar andere missies. Welke missie gaan we nu kiezen? Welke moeten we aangaan? Welke kunnen we nog wat uitstellen? Welke berg gaan we niet beklimmen? Het is op dit moment 26 maart 2018, als mijn telefoon gaat...

Hallo, oei... moet ik dan nu, best onmiddellijk komen, nu. Op deze 26ste maart 2018 om 12u40 verongelukt onze jongste dochter op 700m van ons thuis. Mission impossible uitroepteken.'

'Ik ontdekte dat de maatschappij sterk zijn voornamelijk ziet als doorgaan, niet te veel nadenken en er vooral niet te veel over praten. Wij als gezin bedachten ons kan sterk zijn ook betekenen, wij zetten ons leven even stil, wij duiken in het verdriet, in de leegte. Om te voelen wat dit met ons doet, om daarna te zien hoe we verder gaan met ons leven. Is net dat ook niet sterk en zelfs krachtig?'

'Om een missie aan te gaan, te overleven helpt het om zoek te gaan naar jullie kracht. Deze helpt jullie vooruit in de missie. Voor ons gezin is het getal 26 onze kracht. Het begon als een trauma getal, het ongeval gebeurde de 26ste, aan huisnummer 26 en in het gerechterlijk dossier staat meer 26 dan normaal. Als we het getal hoorden, gingen we ervan lopen, werden we boos, huilden we, werden we bang. Tot we stilletjes aan ook begonnen voelen dat er ook iedere keer kippenvel was, als teken van aanwezigheid.

Voel je het ook? Kippenvel...

Als er iets is dat ik leerde tijdens deze missie is het dat kippenvel betekent daar is ze dan. Op goede dagen 26 zien, dan staat ze naast ons en zegt, zing lach en dans. Pak deze dag, geniet en leef. Op minder goede of slechte dagen en 26 is te zien, dan legt ze haar hand op onze schouder en zegt vecht en huil, vandaag is de zetel misschien je beste vriend en morgen zien we wel weer. Op dagen dat er beslissingen moeten vallen, wat deze ook zijn, het is de juiste. Dat ik hier vandaag in 2026 mag staan om ons verhaal te vertellen, is vanuit deze kracht. En ik sta hier niet alleen, kijk kippenvel hier in mijn hart, in mijn hoofd en over heel mijn lijf.'

'Daarom durf ik vandaag ook hardop zeggen, onze mission impossible is op onze manier zeker possible geworden.'

'Eindigen doe ik met misschien wel mijn belangrijkste levensles van deze missie. Een les die we allemaal kennen, maar zo vaak vergeten. Daarom dat ik hem vandaag ook echt wil brengen. Vergeet nooit dat de plaats en de personen waar je onmisbaar en onvervangbaar bent niet je werk is, niet je school, niet je team en zelfs niet je leerlingen.'

Dit is een korte blik op ons verhaal misschien wel de kern.

Voor altijd aanwezig, voor altijd erbij.

'Ik wens jullie een boeiende driedaagse toe. Laten we samen deze missie aangaan en op zoek gaan naar mogelijkheden ook al lijkt het soms onmogelijk. Dank je wel'

Nadat ik deze woorden heb uitgesproken, voel ik mij meer dan voldaan. Voel ik mij gedragen door heel mijn gezin. Voel ik kippenvel tot in mijn kleinste teen. Vecht, zing, huil en lach ik binnenin... Voel ik energie, adrenaline, zou ik liefst van al mijn loopschoenen aandoen, naar buitengaan en rennen, rennen, rennen,... zo hard ik kan, liefst tot bij jou. Tijdens deze handvol seconden van duizend en één gevoelens klinkt een applaus. Er bestaan soorten applausen: een beleefd applaus, een overdonderend applaus, een luid applaus,... Dit applaus is magisch en raakt mij diep. Het is intens warm, het is kippenvel, het is zacht, het is oprecht,... het is alsof ik dubbel zoveel handen hoor dan er zijn, zonder dat het te luid klinkt. Mission possible, missie geslaagd. Na een kort afsluitend tekstje van mijn collega, klinkt opnieuw datzelfde applaus. Alsof het van dat plekje tussen de aarde en de maan komt.

Het blijft spannend momenten als dit, niet zozeer om het te brengen want ik heb hier echt van genoten. Ik zou dit elke dag wel willen doen. Het spannende zit hem vooral in het gevoel, in de kwetsbaarheid, in het bloot geven van jezelf voor de volle 100%... Dit houdt risico's in, want wat als het niet binnenkomt? Wat als het niet wordt begrepen? Na mijn getuigenis zitten we nog een uurtje in de zaal. Ik ben er, ik zit er, maar blijf tegelijkertijd ook op mijn wolk hangen. Zara wat zit je zo dichtbij. Het liefst van al wil ik nu Raf en Judy bellen en gewoon vertellen wat er hier is gebeurd, hoe bijzonder dit moment was en hoe zij er ook helemaal bij waren. Terwijl we de zaal uitlopen volgen er enkele fijne, warme gesprekken. Daarna gaat ieder naar zijn volgende sessie en gaat de dag verder zijn gangetje. Ik blijf hangen op mijn wolk. Tijdens de middagpauze kom ik pas terug in de echte wereld. Terwijl ik mijn eten ga halen, komen directies naar mij toe. De ene steekt een duim in de lucht, de ander geeft een klop op mijn schouder. Er zijn er die komen vertellen hoe straf het was. Er zijn er onder de indruk. Er komt iemand vragen hoe onze bijzonder dochter heet? En haar bijzondere zus? Ik heb er bewust voor gekozen om geen namen te noemen tijdens deze getuigenis. Terwijl ik dit altijd het allerbelangrijkste vind. Maar in deze context van professionaliteit wilde ik dat deeltje bij mij houden, in dit moment. De boodschap zat dit keer niet in haar naam of in haar foto, maar in de kracht die de woorden uitstraalden. Weer een andere directie neemt me vast en geeft mij een knuffel. Er zijn tranen, van oprechtheid. En zo gaat het de hele dag door. Eén directie komt mij bedanken. Na weken van twijfelen heeft ze na ons verhaal beslist om 4/5de te gaan werken. Er is meer in het leven dan school alleen. Als we 's avonds de dag afsluiten in de bar zit ik bij een directieteam die iets hebben voor mij. Ze leggen een klomp goud op tafel (geen echte uiteraard :) ): 'Omdat jij goud waard bent.' Ik hou mij hart vast, kippenvel. Binnenin vecht, zing, lach en huil ik een beetje veel...

Oh ja op het menu deze avond: spaghetti. Hoe kan het ook anders.

Dan komt er een foto binnen van het thuisfront. Er is een pakje aangekomen, op het pak in het groot in rode letters geschreven:... uiteraard 26!

'Vecht, zing, huil, lach, elke dag een beetje...

Het congres eindigt met een theatershow van Steffie De Baerdemaeker. Vorig jaar hoorde ik haar voor het eerst. Zij wist mij meteen in te pakken met haar stijl, haar woorden, haar verschijning... Zij vertelt over onderwijs zoals het is. Recht voor de raap. Om al deze redenen vroegen we haar op ons directiecongres. Vrijdagmorgen, de ene is al meer wakker dan de andere op deze laatste dag. Steffie zorgt ervoor dat iedereen wakker blijft met haar show: 'Goed onderwijs, ik weet wat het is'. Ik luister, mijn mond valt open. Ik voel, ik krijg kippenvel. Ik sta perplex...

Tijdens het eten zit Steffie aan een tafel haar boek te verkopen. Ik kan het niet laten om bij haar langs te gaan. 'Steffie, ik ga er even bij zitten, want ik wil je iets vertellen. Woensdagmorgen heb ik het congres geopend met onze getuigenis. Het lijkt alsof wij vooraf met elkaar gesproken hebben. Alsof jij mijn verhaal kende en ik jouw verhaal. Alsof we hebben afgesproken wat we zouden vertellen.' Dit is wat ik voel en tergelijktijd voel ik mij op glad ijs begeven. Want ben ik nu niet heel pretentieus om tegen zo een madam dit te vertellen, een dame met zoveel talent. 'Winnie', zegt ze, 'Jij bent dus die madam waar hier al heel wat directies over verteld hebben. Die ook deze verbinding hebben gevoeld. Zo fijn om jou in levende lijve te ontmoeten. En zo krachtig van jou om dit te delen met iedereen'.

Lieve Zara, soms moet ik minder nadenken over wat andere zouden kunnen denken en gewoon doen. Wat meer nivea :). Zo blij dat jij mij die duw in mijn rug gaf en in mijn hoofd fluisterde: 'Ga nu gewoon mama, ga nu gewoon en vertel, vertel over mij, over ons. Ga en vertrouw.'

Bij mijn thuiskomst blijf ik nog wat op mijn wolk hangen, dat krachtige gevoel van die woensdagmorgen. Het geeft mij energie, doet mij beseffen waar ons leven altijd om zal blijven draaien. Tegelijkertijd brengt het ook jou terug heel erg dichtbij in mijn hoofd, volledig vooraan. Nog tien dagen te gaan, nog tien dagen tot de moeilijkst, hardste en meest bijzondere dag van het jaar. Nog tien dagen om weer heel even te verdwijnen van deze aardbol. Om terug te gaan naar toen en daar te blijven hangen. Om ons verdriet vast te pakken, ons gemis te voelen, om heimwee te hebben naar hoe het was. Om stil te staan,...

Elk voorbije jaar dacht ik, dit jaar gaat het beter gaan. Ieder jaar besefte ik: niet dus. Sinds dit jaar zijn we gestopt met dit te denken en omarmen we de dag en Zara op alle manieren dat dat kan. Samen zijn met ons gezin is op deze dag het allerbelangrijkste. Klinken met ieder die Zara lief heeft is een ander bijzonder ritueel dat we omarmen en alles daartussen is zoals het is. Tien dagen, het lijkt nog zolang en toch voelt het zo dichtbij. Net als elk jaar voel ik een soort van gewicht op mijn lijf komen. Een extra gewicht van herinneringen en gemis, van verdriet ook. Ik voel dat tranen klaar zitten, tranen die een heel tijdje achteraan hebben gezeten maar nu weer door kleine triggers heel snel oppoppen. Een vorm van kwetsbaarheid die deze dagen met zich meebrengen. Opnieuw heb ik heel veel behoefte om te luisteren naar liedjes die mij emotioneel maken, die mij doen dromen, die mij laten verdwijnen. Ik voel mij doodmoe, fysiek en emotioneel. De wolk van het congres is er nog steeds, die blijft mij dragen. De trots die ik voel dat we dit toch maar samen gedaan hebben, heeft het echt wel overgenomen. Ik heb al aan verschillende mensen ons verhaal verteld, maar besef dat het nooit zo overkomt als hoe het was daar aan zee. Het is deze kracht die mij deze laatste tien dagen extra ondersteunt en vooruit duwt. Die ervoor zorgt dat ik wakker word, op sta en elke dag opnieuw het leven vastpak. Dat ik in de drukte van het werk blijf rechtstaan. Ooit acht jaar geleden en zelfs nog niet zo heel lang zelfs, had ik nooit geloofd dat ik mij nog druk zou maken om werk en alles wat daarmee te maken heeft. Ik heb toen gezworen dat ik mij nooit meer zou laten vangen door hierin opgezogen te worden. Voor een stuk lukt mij dat nog steeds, ik kan mij niet in alles druk maken, neem kansen waarvan ik denk dat is iets voor mij en zie wel hoe dit verder gaat. Maar ik geef toe dat ik zo nu en dan mij toch ook weer druk kan maken om eigenlijk onzinnige dingen, dingen waar het leven niet om draait. Dingen waar ik of de ander vaak zelf niks aan kan doen en dus eigenlijk alleen maar energie kosten. In deze laatste dagen lijk ik gevoeliger hiervoor, ben ik wankelig. Ik weet dit gaat voorbij. Ik weet hier moeten we door. Geduldig tel ik de dagen dus verder af... Nog tien te gaan... Terwijl ik dit schrijf, terwijl ik hier zit in de zetel met jou in mijn hoofd, in mijn handen, in mijn vingers... Zucht ik even, denk aan jou, voel ik die onbeschrijfelijke pijn weer binnenkomen. Die pijn die liefde is, waardoor het tegelijkertijd ook warmte geeft en nabijheid. Kippenvel. Ik blijf vechten lieve Zara, samen met jouw papa en jouw zus. Zoals jij het ons hebt voorgedaan, zoals jij het in je jonge leven zo vaak deed. Daarom zing ik ook voor jou, zo hard ik kan, zo vals ik kan, sorry dat is er nog steeds niet beter op geworden. Ik huil zo vaak nog binnenin mij, zonder tranen maar met een immens verdriet. Vaak zien mensen het niet. Als ik collega's hoor vertellen over vakanties, dochters, uitstapjes,... Als ik de hemelsblauwe lucht zie en de zon die keihard schijnt, maar tegelijkertijd mijn hart in tweeën snijdt dan smelt ik binnenin helemaal en voel mij zo klein worden, verdrietig, soms voelt het aan als een steek in mijn hart... En toch blijft het belangrijk dat mensen niet moeten nadenken als ze met mij babbelen of ze dit of dat wel kunnen zeggen. Het is mijn strijd, die ik moet strijden. Tegelijkertijd blijf ik ook dansen, voor jou, voor ons. Tijdens deze momenten verdwijn ik van de wereld, laat ik alle gevoelens los en spring en spring en spring... Nooit gedacht dat ook dit terug zou komen. Heerlijk toch.

In deze laatste week komen er twee nieuwsberichten binnen die mij diep raken. Het nieuws van Timo en Esmee 9 en 7 jaar, ze komen om in een woningbrand. En het verhaal van Inez, die met haar gezin naar Barcelona is getrokken voor een levensnoodzakelijke operatie, maar toch de strijd verliest enkele dagen na de ingreep. Zij werd 6. In mijn vroeger leven zou dit mij ook erg raken. Dat merk ik nu ook aan de vele steunbetuigingen van over heel het land en ver daarbuiten, geen mens laat dit onberoerd. Ik denk terug aan het nieuws van Sam, een jongetje dat het leven laat in een ongeluk in december 2017. Enkele maanden voor ons Zara. Ik heb daar toen van wakker gelegen, echt van wakker gelegen. Enkele nachten slecht geslapen. Een vreemd, onbeschrijfelijk gevoel gevoeld, onaangenaam. Ik herinner mij dat nog heel helder. Ik denk nog verder terug aan september 2010, als ik verneem dat ons bruidsmeisje een ongeluk heeft gekregen en het niet heeft overleefd. Dagen, weken zijn we hier van onder de voeten geweest. Vaak heb ik toen gedacht hoe zou dat zijn een kind verliezen, onmiddellijk dacht ik dan ik wil het niet weten. Ik duwde dit meest afschuwelijke gevoel meteen weg. Maar was tegelijkertijd erg begaan met de mensen die dit moesten meemaken, zonder mij echt te kunnen voorstellen hoe dat gaat. Dat weet ik nu. Na die dagen, soms weken van ongemakkelijk zijn, vervelend gevoel, medeleven, kaartjes schrijven, bezoekjes brengen, denken dat je de juiste dingen doet,... ging ons leven verder. Gewoon verder. Ik gaf mijn meisjes nog net een knuffel meer, was misschien even nog net een beetje meer voorzichtig, maar snel ging het leven door. Ik kom terug op de nieuwsberichten van deze week. Drie jonge kinderen, vol dromen, een toekomst voor zich, zomaar weggeplukt. De ene plots en onverwacht, dramatisch. De ander na een lange lijdensweg die niemand voor zijn kind wil. Maar alle drie weg. Het nieuws komt binnen, anders dan vroeger. Mijn eerste gedachte is steeds: 'Amai, een kind verliezen, dat is het allerergste'. Tot ik doorkrijg dat wij tot dezelfde groep behoren. Hierdoor besef ik dat ik nog steeds het beste en gemakkelijkste leef met de gedachten dat het maar een enge nachtmerrie is en ik het nieuws liever niet 100% laat binnenkomen. Op deze manier werkt het, lukt het om te overleven, om te leven. Ik blijf het feit dat het echt is wegsteken. Op momenten als dit komt de realiteit ongewild binnen en besef ik dat ook ons verhaal geen vreselijke nachtmerrie is maar realiteit. Ik lees de artikels, zie steunbetuigingen, verschillende acties om deze mensen te helpen. Ik voel en lees hun hoop in de verhalen, in hoe ze voor altijd aan hun kinderen zullen blijven denken, hoe zij hen zullen vooruit blijven dragen,... En diep vanbinnen weet ik wat ze bedoelen, maar ik weet ook welke weg er eerst nog te gaan is. Ik weet ook hoe hoopvol ik die eerste dagen, weken was. Hoe ik niet door had wat ons echt was overkomen. Hoe ik dacht oké dit lukt met wel, hier komen we door. We gaan ervoor. Tot alle aandacht gaat liggen, tot de meeste en dat is normaal terug in de fase komen van het leven gaat verder. Maar tegelijkertijd het leven van deze mensen nog een heel tijdje stil blijft staan. Ondanks het feit dat ze nog een kind hebben. Het blijft sleuren, trekken, werken... Ik weet welk intens verdriet hen nog te wachten staat. Die eerste dagen/weken denk je dat je het kunt vatten en dat je begrijpt hoe erg het gaat zijn, maar niemand kan zich op deze diepte voorbereiden. De woorden van onze psycholoog na één maand toen ik dacht nu zit ik op het allerdiepste: 'Het gaat nog erger worden, veel erger voordat het ooit terug beter gaat. Denk aan een jaar of vijf.' Hoe boos ben ik toen geweest, hoe bang ook. Dit was onmogelijk om te dragen zolang. Ondertussen weet ik dat die vijf jaar absurd kort zijn en dat dat gevoel inderdaad nog veel veel erger wordt, tot het zachter begint te worden. Niet beter maar anders en zachter waardoor het wel beter aanvoelt. Het zijn nu deze gedachten die mij raken. Het zijn andere gedachten dan vroeger als ik zo een nieuws hoorde. Ik vind het nog steeds erg om te moeten horen dat iemand zijn kind moet afgeven, maar het is vooral de weg die daarna gegaan moet worden, die mij nu doet duizelen en een gevoel geeft van onmacht. Want hoeveel hulp er ook is en mensen die zullen blijven, op één of andere manier is de weg eenzaam of voelt hij vaak eenzaam. Bij elk verhaal dat ik hoor, dat binnenkomt probeer ik in gedachten mijn warmte te verzamelen en naar dat plekje tussen de aarde en de maan te sturen, zodat het op deze manier wordt doorgestuurd naar deze gezinnen. Om hen op deze onzichtbare manier kracht te geven om deze weg te gaan, deze berg te beklimmen. Want ondertussen weet ik ook, ooit is er een dag dat ook zij het leven terug vastpakken, dat zij terug momentjes van geluk gaan voelen. Startend als kleine lichtpuntjes... Steeds altijd en overal zal er ook dat rauwe kantje zijn, van onvoorwaardelijke liefde, gemis en verdriet. Hoe vreemd zou het ook zijn, mocht dat opeens verdwijnen. Mijn hart gaat uit naar hen, naar hun kinderen, naar vrienden en familie... Blijf zorgen, blijf dragen, blijf voelen...

Eén jaar geleden op 24 maart stierf mijn nonkel Thieu. De familie had het over de eerste van de clan, na bomma en bompa uiteraard. Ik dacht neen, de tweede, ons Zara was hem helaas voor. Al begrijp ik die eerste ook wel, de eerste van de broers en zussen. Voor hen voelt dat dan ook echt als de eerste. Ik heb het er op dat moment heel moeilijk mee, daarmee en met het hele verlies. Het gebeurt in onze week, ik kan hier nu geen ruimte voor maken, kan niet naar de dienst. Vind het erg dat met dat niet lukt en ook niet. Ik weet dat ze het wel begrijpen. Vandaag zijn we een jaar verder. Nonkel Thieu hoorde drie jaar geleden dat hij ziek was en niet meer heel lang zou hebben. Hij was koppig. Hij zou niet doodgaan, dit zat niet in zijn plan voor het leven. Hij wilde er niet over horen en niet over praten. Hij deed zijn behandelingen maar verder leefde hij zijn leven alsof het nog jaren zou doorgaan. Ik denk dat dit niet altijd gemakkelijk is geweest voor zijn kinderen, mijn nichten en mijn tante. Hoe hij ook niet wilde doodgaan, ook hij kon er niet aan ontsnappen en bijna exact twee jaar na zijn verdict, sluit hij zijn ogen voor altijd net na middernacht, net op de dag na zijn verjaardag. De eerste,... of tweede, maar ook hij verdwijnt naar het plekje tussen de aarde en de maan. Ik weet niet of hij hierin geloofde? Ik weet dat hij onze boeken in één ruk heeft uitgelezen. Ik weet dat hij net als Zara nu weet of er iets is en hoe het er daaraan toegaat. Maar geloven of niet, hij laat toch snel van zich horen en dat is vaak geen toeval. Nonkel Thieu was een bezige bij zo zeiden mijn nichten mij toen ik ben gaan groeten. Ze hadden vrij snel een teken gekregen via een hommel. Zij legde de link naar de bezige bij en vroegen mij of dat zou kunnen. Ik geloof natuurlijk heel erg in tekens, ook omdat onze bijzondere meid regelmatig aan onze mouw trekt op deze manier. Vanaf het moment dat gewone dingen kippenvel geven, op plaatsen voorkomen die vreemd zijn en niet toevallig kunnen zijn, is het voor mij een teken. Ik geloof dat iedereen ook zij die hier ervoor niet mee bezig zijn geweest hierin veranderen. En ik geloof dan ook in de hommel.

Vandaag stuur ik de familie een berichtje. Ik weet hoe belangrijk en waardevol deze zijn op dagen als deze. Opnieuw komt er een verhaal van een hommel, op meerdere plaatsen, tijdens bijzondere gebeurtenissen. Dit is geen toeval, mooi en warm. Ik krijg er kippenvel van. Zelfs nu, nu ik het schrijf gaan mijn haren recht omhoog. Mijn nicht gelooft zelfs dat Zara hier voor iets tussenzit en hem hierin heeft geholpen. Tijdens mijn loopje deze avond gebeurt er dan ook iets bijzonder. Een dikke hommel loopt een stukje met me mee. Eerst heb ik het niet door, maar opeens voel ik die kriebel, kippenvel. Niet veel later is hij er opnieuw, hij vliegt rond mijn been. Nonkel Thieu, Zara daar zijn jullie dan. Fijn om te laten weten dat jullie onze berichten hebben gevolgd en via deze weg bevestigen wat wij voelen. Bijzonder.

Met dit stukje kom ik tot de laatste dag van dit verhaal. 25 maart, de dag voor de 26ste de meest memorabele dag in mijn leven op de 26ste na. Een dag van alle laatste keren, de allerlaatste volledige dag van ons leven samen, zonder het toen te weten. De dag waarop we acht jaar geleden ons allerlaatste feestje vierden. Fien werd toen negen jaar. Vandaag wordt ze 17. Ondertussen is ze voorbij de leeftijd die Zara had. Elk jaar opnieuw hangt haar verjaardag samen met onze 26ste. Al hoop ik oprecht dat dit voor haar minder zo aanvoelt als dat het voor ons voelt. Na acht jaar kijk ik vandaag terug op die heerlijke namiddag. De eerste zonnestralen zorgden voor een stralende dag. Dat laatste feestje was er eentje waar we in het normale leven van gezegd zouden hebben, weet je nog dat feestje toen hoe heerlijk was dat. Het was acht jaar geleden ook Zara haar eerste keer als fotomodel en meteen ook haar allerlaatste. We aten die avond voor de tv onze allerlaatste pizza samen. We keken een allerlaatste keer samen naar de mol en gingen een allerlaatste keer gelukkig slapen. Vandaag acht jaar later komt deze hele dag terug, net als alle allerlaatste keren, als dankbare herinneringen. Het weer geeft perfect aan hoe deze dag voelt. De regen die met momenten keihard binnenvalt staat voor het verdriet en gemis dat we op dagen als deze intens voelen. De grijze wolken vertellen het grauwe, het rauwe dat blijft hangen aan het leven na. De zonnestralen geven warmte en stralen de onvoorwaardelijke liefde uit die we blijven voelen voor onze meisjes. Het is deze liefde die ons nog steeds elke dag doet opstaan. Die ervoor zorgt dat we terug durven en mogen leven. Dat we het leven blijven vastpakken. Dat goede dagen, dagen zijn van 'Leef', dat moeilijke dagen, zeteldagen mogen zijn en dat alle andere dagen ons doen beseffen hoe trots we zijn op die twee van ons. En hier en daar is er een regenboog vanuit dat plekje tussen de aarde en de maan, wat de verbinding maakt, als een brug tussen onze werelden. Vandaag ben ik heel de dag bezig met morgen. Haal de bloemetjes voor op het kerkhof, maak alles klaar om daar te gaan zetten. Raf maakt mijn zijn 3D printer nog een prachtige vlinder met haar naam en veren in wit en goud. Ik zet alles op tafel. Ik vind het heerlijk om mij hierin te verliezen, om met jou bezig te zijn in mijn hoofd, om met jou te praten. Tegen 18u, in de vroege avond rij ik richting kerkhof. Het is mijn jaarlijkse momentje met jou, de dag voor de 26ste maart. Ik maak het kerkhof klaar, voor jou. Want jij verdient niet anders lieve Zara, het moet perfect zijn voor jou. Ik begin met alles van jouw plekje te halen en te poetsen. Om daarna alles terug te plaatsen. Sommige dingen eventjes mee naar huis te nemen en de rest te schikken tot het perfect is. Ik sta regelmatig recht om vanop een afstand te kijken of het goed is, of het helemaal Zara is. Tijdens dit momentje ben ik constant bezig tegen jou. Ik babbel, ik tetter, ik vertel over hoe het is, wat we morgen gaan doen, hoe ik je mis en de gewone dingen die je vertelt aan je dochter. Dingen die ik morgen ook tegen Judy zeg over de gewone zaken van het leven. Door het slechte weer is er verder niemand en kan ik mij helemaal laten gaan met jou. Nog een laatste blik, perfect. Ik rij terug naar huis en voel mij voldaan. Kippenvel weeral. Daar ben je weer.

Vandaag vecht ik niet tegen mijn verdriet en gemis, maar wel nog steeds tegen het onrecht.

Vandaag zing ik mijn lied een beetje zachter, als troost voor mezelf, voor mijn hart.

Vandaag huil ik binnenin al een beetje meer, krijg ik kippenvel en tranen om jou.

Vandaag lach ik naar jouw foto en voel je aanwezigheid zo dichtbij.

Ik vecht, zing, huil en lach elke dag een beetje en vandaag net een beetje meer...

Lieve Zara, op naar morgen, op naar jou, op naar ons! De 26ste van 2026, speciaal.

In deze bijzondere maand, op deze bijzondere dag geef ik het laatste woord aan jou, in een gedicht dat je schreef net voor, je weet wel. Ik lees je zinnen en voel je diep binnenin me. Jouw teksten blijven mij raken en verwonderen van je talent. Net zoals je stem dat doet. 24 december 2024 is de eerste keer dat ik terug heb durven luisteren naar jouw liedjes, naar jouw muziek, je stem, je piano. Vandaag wil ik onze lezers jouw engelenstem laten horen. Om zo jouw talent te bewonderen. En jouw boodschap die je had in het leven te delen: 'Gelukkig zijn', dat is wat je zocht, wat je wenste voor iedereen. Dat is wat ik hoop dat je was die laatste dag en daar nu op dat plekje tussen de aarde en de maan.

Ik mis je nog elke dag als ik opsta

en als ik ergens heenga.

Ik kan je nog voelen,

elke nacht lig ik nog over je te woelen.

Vertel me waar je bent.

Ik vraag me af of je me nog kent.

Tranen rollen over mijn wang,

soms vraag ik mij af duurt het verdriet nog lang?

Oh, wat is het moeilijk …

Oh, wat doet het pijn…

Om te weten dat je niet langer in mijn armen kan zijn.

Ik kan je nog zien als ik mijn ogen sluit.

Kon ik je nog maar een kusje geven op je koude huid.

Ik mis je.

‘Ik mis je’ door Zara Braeken februari 2018

https://video.wixstatic.com/video/d97863_ac217fc9781f41cc97794623c86c2612/360p/mp4/file.mp4