Die bijzondere zomer van '26...

Hoe was die zevende 26ste van het jaar 2026? Net als elke 26ste van 2026 al is geweest, speciaal. Ons verhaal iedere keer opnieuw delen met de buitenwereld is bijzonder mooi. Niet voor de aandacht, want daar ben ik niet mee bezig. Maar wel om Zara in de wereld te blijven zetten. Om iedereen die het kan gebruiken te helpen door herkenning te geven of net aan te tonen, dat ieder het leven op zijn tempo kan bepalen. En gewoon door ons verdriet, gemis maar vooral ook onze onvoorwaardelijke liefde te mogen delen, blijft ons gezin op één of andere manier altijd compleet. Deze gedachte alleen al, doet ons verdergaan, doet ons overleven en zorgt dat we elke dag opnieuw toch althans proberen vast te pakken en er het beste van te maken. De ene dag lukt al wat beter dan de andere. Sommige lukken gewoon niet en ook dat is helemaal oké. Ik vind het zelf fascinerend als ik onze verhalen herlees om te zien hoe kort vreugde en verdriet in ons leven samenhangen. Hoe een dag in ons leven alles kan hebben van hoogtepunten tot diepe dalen. Als ik dat vergelijk met ons leven vroeger, is dat misschien wel één van de grootste veranderingen in dit nieuwe leven. Vroeger kenden we ook hoogtes en dalen, maar die gingen over periodes niet over uren of zelfs minuten. Maakt dit ons leven slechter of ondragelijker? Ik zal nooit kunnen accepteren dat wij naar deze oncomplete wereld zijn moeten verhuizen. Ik zal nooit vrede hebben met het idee dat Zara ons gezin fysiek moest verlaten. Het leven is lang slecht en ondragelijk geweest in dit nieuwe bestaan, op dit moment is het oké en leven we zelfs een beetje op wolkjes. Nooit gedacht dat deze wolkjes nog bestonden ook niet in deze wereld. Maar altijd zal er ook dat wrang kantje zijn, dat rauw kantje, dat oncomplete bij elk van ons. Toch durf ik nu zeggen bijzonder eerder dan slecht, want wij hebben de allerbeste, allermooiste en supergezelligste engelbewaarder die er bestaat. Ze laat zo vaak van zich horen, ze is zo nabij in het oneindige dat het niet anders kan dan dat we haar nooit zullen vergeten. Dus die diepe dalen en de hoogtes ook al liggen ze soms op enkele minuten van elkaar, we nemen ze er graag bij. Want zoals ik al zo vaak heb gezegd, hoe vreemd zou het zijn als we zouden vergeten, als we niet meer zouden denken aan, als alles terug gewoon zou zijn... Terug compleet. Dat is toch absurd en onbestaand...

Dus de 26ste die naast de vele zonnige dagen die we deze zomer al mochten krijgen, bracht ook regen. Een grijze dag, warm, zeker niet koud maar sober vanbuiten. Liefdevol van binnen, want het bijzonder nieuws van ons kleinkind mogen vertellen, de buitenwereld insturen. Geen enkele regendruppel, geen enkele grijze wolk kan dit nieuws op onze dag vandaag verpesten. Wij leven op wolkjes en Zara zit vlakbij. Dus laat ons nog maar wat zitten hier. 24 op 24, 7 op 7 Zara en ons nieuw wonder. Gelukkig is meer dan plaats genoeg in ons hartje om onvoorwaardelijke liefde te delen.

Vandaag de dag na de 26ste vertrekken we voor enkele dagen naar de zee, samen met Hilde en Geert. Sinds 26 maart 2018 heeft de zee voor mij een andere dimensie gekregen. De laatste jaren met onze meiden gingen we er regelmatig naartoe en we hadden samen afgesproken dat dit onze jaarlijkse gewoonte zou worden. Gewoon ergens door het jaar ons bijeen pakken en richting zee rijden. Altijd naar Oostende. Sinds 2018 lukt het mij niet meer om hier nog iets van vreugde uit te halen. We hebben een paar keer geprobeerd. Elke keer opnieuw moet ik huilen als ik de dijk op kom, het strand zie, de zee. Het doet geen deugd. Ik zie overal gelukkige mensen, gelukkige gezinnen en ja ik weet dat niet iedereen gelukkig is en dat er ook heel wat mensen met een rugzak rondlopen, maar dat zie ik niet. De eerste keren heb ik denk ik bijna een dag gehuild, de latere keren was het meestal een uur en dan lukte het wel. Net als zo vaak is het vooral het ernaartoe gaan en dat eerste uur een strijd. Alles daarna lukt wel. Maar net dat ernaartoe gaan en dat eerste uur maakt de trip vooraf al zo vermoeiend dat ik liever gewoon niet ga. Thuis in mijn cocon tijdens deze zalige zomer van 2026 voel ik mij nog het beste. We annuleerden reeds een tripje, gewoon omdat het niet lukte voor mij, voor ons. Vandaag de 27ste gaan we toch naar de zee, we annuleren niet. Ik geef toe, ik moet mijn hele moed bijeen rapen. Als het aan mij lag, zouden we niet vertrekken, maar ik kan niet opnieuw drie mensen in de steek laten door niet te gaan. Dus om 9u30 vertrekken we richting de Belgische kust. Anders dan anders is dat we naar Blankenberge gaan. De stad waar Raf en ik vooral jeugdherinneringen aan hebben, 30 jaar geleden met de auto, een tent en een tas vol kleren richting camping Jamboree. Een week lang uitgaan, strand liggen en mosselen eten. De allerlaatste keer dat we hier waren, was toen ik zwanger was van ons Judy en we ontzettend zin hadden in mosselen. We zijn dan maar in onze auto gestapt en gewoon naar de zee gereden. Op het strand gewandeld, mosselen gegeten en teruggekomen. Jong en onbezonnen. Dat zijn onze herinneringen aan Blankenberge, met de kinderen kwamen we er nooit. Bij aankomst voel ik dan ook onmiddellijk het verschil. Geen tranen, ik moet ze zelfs niet tegenhouden, ze komen niet. Ik voel geen krop in mijn keel als het strand en de zee zie. Ik zie geen herinneringen, voel geen herinneringen en al die mensen die ik zie lopen doen mij niks. Ik zie zelfs geen gezinnen met twee dochters. Waar het volgens mijn hersenkronkels in Oostende van krioelt. We komen aan in het appartement van de broer van Hilde. Een prachtig zeezicht, een ruim, net en mooi ingericht appartement en ik zucht. Dit is goed, dit is fijn, dit wordt leuk. Blankenberge is zo anders dan Oostende. Ik heb er nooit bij stilgestaan. Blankenberge staat vol strandhuisjes, de ene zomerbar na de andere staat vol met ligzetels en fijne plaatsen onder parasolletjes. De dijk is korter of zo lijkt het en in ieder geval met minder souvernirswinkeltjes, die doen we wel graag ook al is in elke winkel hetzelfde te krijgen. Verder voel ik er mij veel minder thuis dan in Oostende. Maar laat dat nu net helpend zijn. Ik mis Oostende omwille van de herinneringen, omwille van de gewoonte, ik ben een gewoontedier, omwille van Zara. Maar het doet goed om hier te zijn aan zee, op het strand in alle rust zonder tranen, zonder druk op mijn borst, zonder zichtbaar verdriet. Want hoe het ook is het gemis, het verdriet zit in mijn hoofd. Bij elke stap die ik zet, elke zucht van de wind die langs mijn oren waait, elke seconde zit Zara mee in mijn hoofd. Maar het voelt hier veel minder zwaar dan daar in ons Oostende. We maken een mooie wandeling, bezoeken heel wat strandbars, drinken witte Sangria, gaan lekker uit eten en babbelen over vroeger, over nu, over het leven. Het is fijn. Op dinsdagavond gaan we even naar de opnames van zomerhit. Ik moet toegeven zo opnames bijwonen is nu niet het meest spectaculaire dat er is. De show wordt constant onderbroken omdat het applaus te zacht was of de muziek te stil. En alles moet constant opnieuw gedaan worden. Meer applaus, harder, groter, vrolijker,... Op een bepaald moment moeten de mensen bordjes in de lucht houden van artiesten die komen optreden. Er is iemand bij met een atypisch bordje. Ik ben vergeten welke naam ze had staan op haar bordje. De presentator pikt haar eruit en vraagt hoe ze heet. 'Zara', ik voel de kriebels van in mijn kleinste teen tot bovenaan mijn hoofd. Ik voel een warme gloed over mijn rug gaan, alsof onze Zara net haar naam heeft genoemd. De presentator zegt: 'Oh, Zara, ja een Zara die moet er altijd bijzijn hé.' Hoe meer gelijk kan hij hebben. Een Zara die moet er inderdaad altijd bij zijn. Of beter ons Zara die is er altijd bij. Voor bijna iedereen daar een meisje die Zara heet, die het geluk had om even haar naam te zeggen. Voor ons een zin van goud die de trip nog meer bijzonder maakt. Lieve Zara, dank je wel, want wij weten dat jij hier voor iets tussen zit. De zee en wij, ons gezin, samen met Judy, jou, papa en ik het zal altijd een beetje van ons blijven. Ook al doet het zo pijn, toch zijn de herinneringen aan onze trips zo fijn. Na drie fijne, gezellige dagen sluiten we onze trip af in wat ondertussen een beetje onze zomer stamcafé is geworden: Os Gelèèg in Bree een fantastische zomerbar tussen de groene velden. Wij eten er samen een pizza, drinken opnieuw een witte Sangria en halen een laatste keer herinneringen op. Dit keer aan onze dag 26 jaar geleden, toen Raf en ik 'ja' zeiden tegen elkaar. 26 jaar getrouwd, in dit bijzonder jaar 2026. Wie had toen gedacht, wat we nu weten. Gelukkig maar van niet.

De zee heeft ons energie gegeven. Naast het wondertje in Judy haar buik dat ons ook blijft voeden met positiviteit. Eigenlijk zit ook dit constant in mijn hoofd. Op vrijdag gaan we naar de markt. Deze vakantie is het al bijna een constante om naar Bree te rijden voor de wekelijkse markt. Het is elke week druk en een parking vinden niet evident. Toch lukt het ons iedere keer. Vandaag is het echter extreem druk. De lamp van de parking kleurt rood, wat eigenlijk wil zeggen volzet. Toch rijden we de garage in. Ik zeg vol energie, ons Zara die zal wel zorgen dat we parking hebben, ik vraag het aan haar. Dat doe ik wel vaker en eigenlijk heeft ze ons nog nooit in de steek gelaten. Ga maar eens naar VanCraenenbroek op een drukke dag. Wij hebben steeds parking en lang zoeken moeten we vaak niet. 'Kijk hier staat 26 boven de parking, zie je wel het komt helemaal goed.', zeg ik terwijl we voorbij de slagboom rijden. Er prijkt een bord boven de parking met in het groot 1026 op. We rijden de eerste rij binnen, die vol auto's staat. Maar meteen als we de rij inrijden, rijdt er vlak voor ons een auto uit de parkeerplaats die vlabij ons ligt. Of je het nu gelooft of niet, absurd vindt of niet. Voor ons is het een teken van onze meid. Ongelofelijk toch. We houden de positiviteit vast en met een grote glimlach stappen we uit de auto. Kriebels over heel ons lijf en warmte in ons hart. Konden we ze nog maar eens goed vastpakken om nooit meer los te laten. Ook die gedachte komt elke keer opnieuw terug naar boven. Maar we laten niet los, we blijven verdergaan voor haar, voor Judy, voor ... Tot ooit.

Eindelijk is het zover, nu we het geslacht kennen van de baby en al de testen zijn gedaan, kunnen we starten aan de babyuitzet. Te beginnen bij nul. Hoe begin je daaraan? Hoeveel stuks heb je nodig? Wat heb je nodig? Ik vraag aan mijn vriendin AI of zij ons kan helpen, ik tel uit en bedenk dan dat het onmogelijk is om dit te bepalen. We zullen wel zien. Eigenlijk zijn we gewoon te gelukkig om ons bezig te houden met wat wel en wat niet. We zien wel wat de dag brengt. Vandaag starten we alvast met de garderobe. Judyke is nog steeds erg misselijk. Het is een weekje beter geweest, maar met haar nu 15 weken blijft ze toch nog steeds niet optimaal functioneren. Bij mij verdween die misselijkheid op 12 weken, ik had zo gehoopt dat het bij haar ook zo zou zijn. Ik blijf duimen dat het snel beter zal gaan met haar, ook al is het voor een goed doel. Op deze manier is het niet altijd genieten. Vandaag lijkt een betere dag, dat heeft vast met het shoppen te maken. Zoals jullie ondertussen weten een hobby van ons. Wij kunnen ons echt laten gaan in het kopen van kleding, juweeltjes,... Ook al zeggen we aan het begin we gaan vandaag niet te veel kopen, heel vaak mislukt dat. Ik kan jullie nu al vertellen dat dat ook vandaag is gebeurd. Kleren kopen voor jezelf is fijn, kleren kopen voor je dochters is nog veel fijner, kleren kopen voor je kleinkind blijkt de max. Judy en ik weten niet wat we zien. Voor een baby kopen, die dan ook nog eens onze baby wordt (in werkelijkheid van Judy en Sander uiteraard, maar toch ook een stukje van ons :).), is bijzonder. We gaan elke winkel binnen waar ze babykleding verkopen en in elke winkel wordt ook effectief iets gekocht. Van kleren, tot doekjes, tot slaapzakken, tot badcapes,... Daarna stappen we dreambaby nog binnen om te kijken wat zaken zijn die we bij een volgende uitstap zullen gaan kopen. Kinderwagens in alle soorten, maten en gewichten. Bedjes, papflessen,... Het is nog even tot januari, maar het is ook niet meer zolang. En als er iets is wat ik mezelf heb beloofd, niks zal de baby te kort komen, niet van materieel, maar het kindje zal vooral alle liefde te wereld krijgen die er maar te vinden is en nog oneindig veel meer. Nu al zo verliefd op ons kleinkind, nu al zo bezorgd over ons kleinkind, uitkijkend naar de volgende maanden sluiten we deze fijne shopdag af. Een tafel vol kleertjes, waarschijnlijk te veel. Maar elke dag een andere tenue is ook superleuk. Ik verheug me al op de fotootjes van elk tenuetje dat we samen kochten. Volgende keer misschien nog eens voor ons, nu lag de prioriteit anders en dat was echt zaaaaaaaaaaallllllllllliiiiiiiiiiggggggg.

Na het shoppen is het parytime want vandaag staat er nog een feestje gepland. Onze buren zijn tien jaar getrouwd en houden een tuinfeest. Met zeker tachtig andere feestvierders gaan we de avond in. Ik neem je graag even mee naar de geschiedenis van ons straat, onze buren. Toen ik geboren werd lang geleden in 1978, woonden mijn ouders al in de beemdstraat, ik dus meteen ook. Toen ik 21 jaar later trouwden werden onze buren traditiegetrouw ook gevraagd op ons feest. Vanaf dan woonde ik niet meer in de beemdstraat want we verhuisden naar de Wauberg. Het heeft lang geduurd en is me eigenlijk nooit gelukt om me daar echt thuis te voelen. Zelfs niet nadat Judy en Zara geboren werden. Dat huis, het bleef altijd het huis van iemand anders. En dat dorp, het lukte mij niet om me daar thuis te voelen, hoe hard we ook probeerden. Tot het huis naast mijn ouders onverwacht vrij kwam. Het was een ouder huis dan dat van de Wauberg, maar eigenlijk kon mij dat niet veel schelen. Terug naar de beemdstraat, terug naar mijn thuis, terug naar de beek die achter ons huis ligt. Ik had er op dat moment alles voor over. En vijf jaar na onze aankoop op de Wauberg, verkochten we en verhuisden we opnieuw naar de beemdstraat. Op dat moment waren wij de jongsten van de straat. Mijn ouders waren de volgende generatie en dan was er nog een generatie na. De eerste jaren dat we er woonden was er iedere zomer een zomerterras. Zo zouden we het nu noemen. Bij Henri en Jenny, één van de oudsten van de straat, twee huizen naast ons werden stoelen voor aan de weg gezet en iedereen rondom kwam regelmatig samen bijbabbelen bij hun op het terras. Iedereen nam een fles wijn of frisdrank mee. Wij hadden steeds de babyfoon bij de hand. Het waren gezellige avonden, waar vaak te veel werd gedronken. Verhalen over vroeger, over hoe ze elkaar hadden leren kennen. Drie generaties bij elkaar en toch klikte het. Het waren heel mooie jaren, waar ik met heel veel weemoed naar terugkijk. Tot een eerste keer het noodlot toesloeg, Ed, de zoon van Henri en Jenny verongelukte. Ik denk dat dat voor de ommekeer heeft gezorgd, waardoor het zomerterras minder en minder bevolkt werd of ook gewoon niet meer werd gezet. Als enkele jaren later ook Henri zijn zoon volgt, is het helemaal gedaan met de gezellige zomeravonden. Ondertussen kwamen er ook nieuwe jonge mensen wonen, we schoven stilltjes aan een generatie verder en kregen het idee om met de jonge mensen uit de straat ook zoiets te organiseren als een zomerterras. We starten met nog twee andere koppels, de jongste naast ons en de buren iets verder die van onze leeftijd zijn. Het begon met een Nieuwjaarsborrel en groeide met de jaren uit tot twee momenten per jaar. Een BBQ in de zomer en een borrel in de winter. Ieder om beurt verzorgde de avond. Het was steeds gezellig en fijn. Ondertussen kwamen er ook nog wat baby's bij en breidde we op deze manier stilaan uit. Van de laatste, oudste generatie verdwenen er steeds meer en meer mensen naar dat plekje tussen de aarde en de maan. Toen we zelf nog jong waren, stond ik daar niet zo bij stil. Nu ik ouder aan het worden ben, sta ik meer en meer stil dat hoe ouder je wordt en het leven loopt zijn normale gang hoe meer mensen rondom je verdwijnen. Het lijkt mij een akelige gedachte als je op een bepaald moment alleen achterblijft. Jenny is eigenlijk van haar generatie nog een van de enige overlevende van de straat. Ze woont nu in een rusthuis. Al zullen de herinneringen aan die warme zomeravonden nog een heel tijdje blijven bestaan. Met deze generatie die stilaan verdween, kwamen er meer en meer jonge mensen bij. Wij schoven een generatie op en maakten plaats voor de jongeren. Ons groepje breidde dan ook verder uit, maar het bleef altijd even gezellig. Net als vroeger kon het leeftijdsverschil de gezelligheid niet in de weg staan. Tot het noodlot bij ons toesloeg. 26 maart 2018 de dag dat ons Zara vertrok, veranderde er zoveel in ons leven en werd niets meer wat het ooit was. Ook onze burenbijeenkomsten niet meer. Ik kon dat niet meer aan. Ik kon niet samenkomen, gezellig zijn in deze oncomplete wereld. Ik heb mij heel lang afgesloten van de buitenwereld, mij uit whatsapp groepjes gehaald en niet meer ingegaan op uitnodigingen. Babyborrels, bruiloften,... er zijn er wat gepasseerd, maar het lukte mij niet om hiernaartoe te gaan. Niet met zoveel verdriet en gemis. De buren kwamen nog wel samen, maar niet meer met ons en ook minder. Jammer dat er zoveel meer van je wordt afgenomen dan je kind. Je hele wereld, je hele leven lijkt een puinhoop of beter is een puinhoop. Ik heb mensen weggeduwd omdat het niet meer lukte. En meer dan ooit begreep ik waarom de zomerterrassen na het overlijden van Ted nooit meer hetzelfde zijn geweest. Eén of twee keer hebben we nog geprobeerd om samen te komen. Maar ons verdriet en gemis zat te diep om een hele avond over ditjes en datjes te babbelen met mensen die in een heel ander stadium zaten in het leven. Pas getrouwd, klaar voor baby's, het leven dat wij moesten achterlaten. Verwachten dat zij hun avond zouden laten vullen met ons verdriet en gemis, konden we niet, wilden we ook niet. Maar onze pijn zo hard voelen om daarna dagen hiervan de bekomen dat ging ook niet meer. Dus besloten we om ons ook uit de burenapp te halen. Dit leek een afscheid, misschien wel voorgoed. Weer iets dat het noodlot ons afnam. Weer iets dat niet meer lukte. En toch waren er buren die ons bleven vasthouden. Die ons uitnodigde, gewoon onder ons vier, in een veilige omgeving. Benny en Josianne luisterden naar ons verdriet, naar ons gemis. Ze gaven ruimte aan ons, en tegelijkertijd kregen zij ook ruimte om over hun kinderen te babbelen. Er zijn mensen die dit van nature hebben. Die zonder veel boem boem, gewoon laten voelen dat het oké is. Die je zo een fijn gevoel geven, waardoor we nooit moeten nadenken zijn we nu niet te lang over haar bezig? Zij lieten niet los, waardoor we ook onrechtstreeks met de rest van de buren verbonden bleven. Ook Greet onze buurvrouw liet niet los. Op haar manier liet ze regelmatig iets horen via een berichtje over Zara. Toen de jongste geboren was, had ze een speciaal geboortekaartje voor Zara laten maken met een ballon om haar te laten weten dat er een nieuwe buurjongen geboren was. Of ze kwam een foto brengen van Zara met één van de kinderen. Of de dag dat ze voor het eerste met de jongens naar het kerkhof ging. Elk van hen had een bloemetje mogen uitkiezen om op het graf te leggen. Het lijken kleine dingen, maar eigenlijk zijn ze van onschatbare waarde. Vorig jaar, ik vertelde dat al in mijn allereerste verhaal kwam er bij ons een switch. Iets dat zei, het is oké. Niet dat toen opeens alles wat opgelost of dat ons verdriet en gemis nu kleiner is geworden of is verdwenen. Niet dat we terug compleet zijn. Maar toch gebeurde er iets. De dag dat we ons feest hielden van ons 25 jarig huwelijk. Wij nodigden al onze buren opnieuw uit. Iets dat we nooit meer hadden gedacht te doen. In onze speech benoemde ik hoe moeilijk het de voorbije jaren is geweest. Hoe we jaren niet hebben kunnen deelnemen aan sociale evenementen. Hoe we mensen hebben moeten wegduwen om voor onszelf te zorgen. Maar hoe hard we willen proberen om toch ons leven opnieuw vast te pakken. Ook al waren er heel veel buren op vakantie, toch kwam de boodschap op één of andere manier over. Want ons feest was het begin van nieuwe burenbijeenkomsten. Opnieuw werd iedereen uitgenodigd op feestjes: 50-jarigen, 60-jarigen, zoveel jaar getrouwd,... En stilletjes aan vonden wij opnieuw de weg hiernaartoe. Waardoor we opnieuw uitkijken naar avonden als deze. We blij zijn met elke uitnodiging die in onze bus verschijnt. En we proberen op elk feestje het beste eruit te halen. En zo staan we hier vandaag bij Lien en Hans in hun prachtige tuin om hun 10-jarig huwelijk te vieren samen met onze andere buren, generaties bij elkaar. We starten samen en eindigen met de jongeren generatie in de vroege uurtjes. Een heerlijke zomeravond, met fijne gesprekken, lekkere cava en vooral sfeer en gezelligheid. Zo eentje waarvan je later zegt: 'Weet je nog?'. Wat deze avond nog bijzonder maakt. Terwijl wij weer een generatie opschuiven, staat er alweer een nieuwe klaar. Nieuwe buren, jonger, baby's,... Vanavond worden ze uitgenodigd in het groepje van de buren. Maar niet voordat wij opnieuw worden toegevoegd. Het voelt als een overwinning. Ik word er zelfs een beetje emotioneel van, zonder dat ik dit langs buiten laat merken. Zo fijn te voelen, te weten dat in deze oncomplete wereld die vooral bestaat uit afscheid nemen, sommige dingen echt wel terug komen. Anders, maar daarom niet minder waardevol. Dank je wel Lien en Hans voor deze mooie, bijzondere avond. Dank je wel, lieve buren allemaal om ons de tijd te geven die we nodig hadden en ons niet te vergeten.

Sinds enkele weken, maanden zelfs staat in onze agenda een optreden van Rudi en Veerle geprikt in augustus. Tijdens mijn werk als pedagogisch begeleider kom ik in heel wat scholen en ontmoet ik heel wat (nieuwe) mensen. En tussen die personen zit hier en daar ook iemand waar het meer dan professioneel mee klikt. Ik voel dat bijna meteen. Het zijn mensen die mij energie geven, waar ik enthousiast van word. En vooral waar ik volledig mezelf bij kan zijn. Veerle is zo iemand. Een echte topmadam, de energie en het enthousiasme dat ze altijd bij zich heeft, werkt enorm aanstekend en geeft zelf goesting om aan de slag te gaan. Het is altijd zeer leuk om met haar samen te werken. Tijdens onze ontmoetingen kwam op een bepaald moment het verhaal van Zara naar boven en ontdekte ik dat Veerle ook muzikaal is. En zo komen we vandaag uit bij Rudi en Veerle. Zij vormen een duo en treden op in de Merel ergens in Heppen. Raf en ik besluiten om even te gaan kijken, zonder al te hoge verwachtingen. Gewoon een gezellige avond onder ons twee. Als we aan komen, worden we hartelijk onthaald door Veerle, onmiddellijk stelt ze ons voor aan Rudi. En op deze manier leert ook Raf haar meteen kennen als de energiebom die ze is. Ik moet toegeven op de foto vond ik het raar duo, waar ik benieuwd naar was wat het zou brengen. Maar nu we Rudi in levende lijve zien, begrijp ik de klik, de vonk, het vuur tussen deze twee. We zijn iets vroeger en hebben daardoor een ideale plaats vooraan het podium. Overal hangen lampjes, er is sangria en er zijn hapjes. Meer moet een mens niet hebben op een mooie zomeravond. Om stipt 20u beginnen ze aan de eerste set. Het is er meteen bonk op. Amai we zijn onder de indruk. Allereerst de muziek, wat een stem heeft Veerle. Dat ze goed kon zingen, dat vermoedde ik uiteraard al. Maar het is toch altijd even afwachten wat de klankkleur doet en hoe deze overkomt. In één woord, betoverend. En den Rudi, wauw wat een muzikant. Hij speelt piano en doet dit met een finesse die ik niet had verwacht. Daarnaast is het ook nog eens een topduo om te zien, tussen de liedjes door zeveren ze met elkaar. Maar op een manier dat het grappig is, waardoor het hele optreden nog meer energie geeft dan anders. Hun repertoire is ook verrassend. Van Nederlandstalig tot dance, oude liedjes terug boven gehaald. Maar ook veel nieuwe dingen ertussen. Heel in het begin zingt Veerle: 'Door de wind' van Ingeborg. Een liedje dat ik nooit verwacht had, maar wauw kippenvel van boven tot onder. Onbeschrijfelijk mooi. Ze zetten elk liedje ook om naar hun versie en dat maakt het zeer origineel. Na elke liedje ben ik benieuwd naar het volgende. Tijdens de pauze zijn we dan ook vol lof over wat er zich op het podium heeft plaatsgevonden. We denken er niet aan om vroeger te vertrekken ook al is de temperatuur serieus aan het zakken vandaag. Net voor we vertrokken, stak Raf nog zijn mondharmonica in mijn tas. Hij doet dit wel eens, om bij gelegenheid deze uit te halen en wat mee te spelen op de muziek. Tijdens de pauze vraagt hij aan Veerle en Rudi of ze ook soms 'Pianoman' in hun repertoire hebben zitten? Je moet weten dit is een bijzonder liedje voor ons gezin. Voor het ongeval speelde Raf dit in, dit was voor mij zo een beetje zijn lijflied. Hij zong de tekst, speelde de piano en deed de mondharmonica. Ik heb ook altijd gevonden dat hij dit beter doet dan het originele. Het is alsof dit liedje voor hem en zijn stem gemaakt is. Zijn versie is jaren mijn beltoon geweest op mijn gsm. Ook op de dag dat ik de meest vreselijke telefoon kreeg, die een mama kan krijgen. Sinds die dag was het moeilijk om naar mijn beltoon te luisteren. Heel lang is het verbonden geweest met mijn verdriet, mijn gemis. Net als vele dingen heb ik mijn beltoon verwijderd, het ging niet meer om telkens als ik mijn telefoon hoorde, herinnert te worden aan die ene telefoon. Maar de magie van het liedje verdween niet. Tot op de dag van vandaag blijft dit voor mij Raf zijn liedje, ons liedje. De verbinding die de muziek had met ons gezin, zit helemaal verweven in dit liedje. Ik kom terug op Rudi en Veerle, of ze dit liedje ook spelen? Veerle haar ogen worden nog enthousiaster dan ze al zijn. 'Dit is Rudi zijn lievelingsliedje, dit spelen we altijd. Net vandaag hadden we zoiets, we laten het er een keertje uit, maar...' Ik zie aan Veerle dat het liedje vandaag gespeeld zal worden, want op één of andere manier zijn er geen woorden nodig om te begrijpen wat er achter de vraag zit. Raf haalt zijn mondharmonica uit. 'Ik kan dit op de mondharmonica spelen, als jullie dat zien zitten, dan begeleid ik graag mee.' Vijf liedjes later, stapt Raf het podium op. Ik voel kriebels over heel mijn lijf, wat moet dit dan met hem doen. Alsof hij deel is van het geheel gaat hij naast het duo staan achter de micro. Al bij de eerste noot wordt de mondharmonica ingezet, ik denk dat hij twee seconden nodig heeft om de toon perfect te zetten en ze zijn vertrokken. Magisch, is het juiste woord. Ik zeg vaak tegen mensen dat wat Raf kan, puur talent is. Hij is geboren met muziek. Hoe bescheiden hij vaak ook is. 'Het is wel al lang geleden. Ik weet niet of ik dat nog wel kan...' Toch heeft hij meestal maar twee seconden nodig om de muziek terug te halen, of dat nu op zijn gitaar, zijn piano, zijn drum, zijn stem of zijn mondharmonica is. En vanavond worden mijn woorden weer bevestigd. Hij speelt alsof hij iedere week samen met hen het liedje brengt. Hij voelt muziek, straalt muziek,... Hoe hard hij zelf ook probeert om toe te geven dat de muziek is verdwenen, zo hard zeggen gebeurtenissen als vanavond het tegendeel. De muziek kan gaan liggen, kan zwijgen, maar zal nooit verdwijnen. Talent sterft niet, zelfs niet in het grootste trauma van het leven. Het kan ondergesneeuwd geraken, het kan voelen alsof het verloren is. Maar diep vanbinnen zal het altijd blijven bestaan. Ook al besef ik dat iedere keer als het onder het stof uitkomt, de verbinding met Zara automatisch meekomt en dat dit net de grootste pijn is. Het verlangen om ooit samen met de haar de muziekwereld rond te toeren, was enorm groot. De pijn, het verdriet en gemis voelen op momenten dat de muziek weer spreekt, zal hartverscheurend zijn voor Raf. Maar anderzijds zoals ik met woorden Zara levend houdt voor ieder die het wil horen, zo kan Raf dit met de muziek doen. Zo kan hij haar stem blijven laten horen in zijn muziek. Zo kan hij haar levend houden. Vandaag doet hij dit, hier op het podium samen met Rudi en Veerle, één bom energie. Een groot applaus volgt als het liedje gedaan is. Hij stapt fier en trots van het podium. Ik ben fier en trots op mijne vent. Hij doet het toch maar. Eventjes zie ik die ogen weer stralen, weer schitteren. Die ogen en die mond die op onze trouwdag al zeiden: 'Je trouwt met mij en met mijne muziek. Want dat geef ik nooit op.' Ik blijf hopen dat ooit dat moment terugkomt, dat het geen kleine intermezzo's zijn zo nu en dan, maar dat muziek terug centraal komt in zijn leven, in ons leven, in Zara's leven. Onze avond kan niet meer stuk. Hoe gezellig is het hier zo met ons twee en iedereen hier aanwezig. Zo vriendelijk allemaal, alsof we gewoon deel zijn van het volk dat hier is. De polonaise wordt ingezet en zonder pardon worden we van onze stoel afgetrokken en mee in de rij gezet. We lopen over heel het terras, 'changez' en terug vooruit. Het voelt als feest in het dorp, feest in het hart en wat doet het deugd. Even een onbezonnen avond in deze bijzondere zomer van 2026. We pakken het moment en laten ons er helemaal in gaan. De kou kan ons niet meer deren, want ons hart straalt één en al warmte uit. We bestellen een portie hapjes, zingen en dansen mee. Heel even verdwijnen we van de realiteit en laten ons helemaal opnemen in de magie van deze avond. Dank je wel Rudi en Veerle, voor de sfeer en de gezelligheid, voor de muziek, voor vanavond...

Tijdens deze rustige, ontspannen, warme, heerlijke zomer ben ik terug beginnen lezen. Je moet weten toen ik jong was, verslond ik het ene boek na het andere. Ik kon mij helemaal verliezen in een verhaal en eens ik in een boek zat, kon het niet snel genoeg uit zijn. Als we een boekbespreking moesten maken, dan maakte ik er tien. Zelfs de boekbesprekingen van Raf maakten ik allemaal. Ik las het boek, zei wat hij moest invullen en vertelde wat hij moest weten over het boek om niet door de mand te vallen. Hoe ouder ik werd, hoe minder tijd ik had om dagen aan een stuk te lezen, maar het bleef toch iets dat ik erg graag deed. Vooral tijdens vakanties kocht ik mij steevast enkele boeken om in één ruk uit te lezen. Ik vond ook dat een boek van mezelf moest zijn en kocht alle boeken. De geur ervan en dan die eerste vijf bladzijden vond ik magisch. Na vijf bladzijden was ik verkocht en vertrokken of wist ik dit wordt niks. Ik had een kast vol boeken, bijna allemaal waargebeurde verhalen want dat waren mijn favorietjes. Tot maart 2018 en de zon verdween en het licht uitging voor een hele tijd. Lezen lukte niet meer sinds Zara fysiek verdween. Ik kon er mij niet alleen meer achter zetten, ik kon ook niks meer onthouden en de goesting om in een boek te kruipen was volledig weg. Jullie weten hoe het verder ging. Ik schreef zelf twee boeken, twee waargebeurde verhalen, dat waar ik zelf zo vaak in verdwenen was. Ooit had ik gedacht ook eentje te schrijven, nooit gedacht dat het onderwerp het overlijden van mijn dochter zou zijn. Ik schreef voor mezelf, om mijn gedachten op een rij te krijgen en nadien besefte ik ook om anderen te helpen. Zij die ook iemand dierbaar verloren of zij die iemand kende die door de hel gingen, maar niet goed wisten hoe moeten we hiermee omgaan. De boeken gingen door vele handen, maar mijn leeskriebel kwam niet terug. Een tweetal jaar na Zara haar overlijden, hebben we thuis een opruiming gedaan in de kelder. Alsof we ons leven wilden wegvegen, alles moest eruit. Raf zijn hele CD collectie en ook mijn boeken collectie. Het hoorde niet meer thuis in ons leven. Het moest eruit. Zelf zou ik dit nooit begrepen hebben in mijn vorig leven, maar in dit leven is dit soms wat nodig is. Een beetje zoals bij een zwangerschap als je een nestje begint te maken zoals ze wel eens zeggen. Het huis en jezelf klaarstomen voor het nieuwe leven dat eraan komt. Zo moesten wij ook opnieuw een nest maken, maar in heel andere omstandigheden. Een nestje zonder onze Zara, een nestje waar we met ons drieën in verder moesten. En hiervoor moest er heel wat uit ons leven verdwijnen. Hebben we achteraf vaak gedacht, dat hadden we niet moeten doen? Zeker weten, maar toen hadden we dit nodig en die gedachte troost mij dan weer. En ook wat de boekencollectie betreft, nooit zou ik nog één van deze boeken willen lezen en dat is tot op de dag van vandaag nog steeds zo. Een paar jaar geleden kreeg ik een e-reader cadeau. Iets wat ik daarvoor ook nooit zou gewild hebben. Want een boek moet je vastnemen, moet je ruiken, moet je voelen,... Maar ergens zag ik het kleine, compacte ding en leek het mij toch de moeite. Want op deze manier kon ik boeken lezen, zonder dat ik opnieuw een kast vol fysieke boeken had in huis en wie weet zou ik op deze manier terug aan het lezen geraken. Dus zo gezegd, zo gedaan. Raf en Judy kochten mij een e-reader. Ik moet toegeven dat het lang op de kast heeft gelegen. Ik las al wel eens één boek, maar deed er vaak maanden over en wist dan nadien niet meer wat ik eigenlijk al allemaal had gelezen en was het helemaal kwijt waar het over ging. Dan moest ik opnieuw beginnen en opnieuw beginnen aan een boek is nooit fijn. Tot deze zomer, ik kocht een boek 'De leraar', ondertussen zat het al meer dan een jaar in mijn e-reader, onaangeroerd. Met het mooie weer en de nood aan ontspanning en rust, legde ik mij tijdens de eerste week van het verlof in de zon met mijn e-reader om te beginnen aan het boek. Ik ontdekte in de eerste plaats hoe handig een e-reader is als je moet lezen in de zon. Ik ontdekte dat de geur van een boek, niet nodig is om erin te verdwalen en dat een e-reader je perfect kan zeggen hoelang je nog moet lezen. Eigenlijk alleen maar voordelen ten opzichte van een fysiek boek. De leraar las als een trein en na twee dagen was het uit. Mijn eerste boek na Zara dat mij opnieuw heeft meegezogen in zijn verhaal. Waarbij ik op het einde, ongeveer nog wist waar het over ging. Ik ging op zoek naar de schrijfster en ontdekte al haar boeken. Het zijn psychologische thrillers met ontzettend veel plot twisten en net dat maakt het zo spannend om ze te lezen. Ik ontdekte een voordelig leesabonnement voor mijne kobo, waarbij ik boeken a volonté kan lezen, zonder ze apart te moeten betalen. Freida McFadden en haar boeken hebben mij doen helpen om mijn leeskriebel terug te vinden. Op dit moment zit ik aan mijn 16de boek deze zomer. Al heb ik niet het gevoel dat ik constant heb gelezen. En mijn e-reader is mijn beste vriendje geworden. Tussendoor heb ik nog één fysiek boek gelezen, want ik had een boekenbon gekregen, heel fijn trouwens. Ik nam opnieuw een boek van Freida McFadden. Ik rook aan het boek, voelde het boek en besefte meteen dat dat waar ik vroeger zo behoefte aan had bij een boek, niet meer nodig was. Want een boek moet je meezuigen van begin tot einde en dat heeft niks te maken met de geur, de map of de pagina's, maar alles met de schrijver die de letters noteert, woord na woord. Toch is er nog één boek waar ik extra aandacht aan wil besteden. Want eigenlijk las ik nog een fysiek boek, zelfs drie fysieke boeken. De twee laatste gingen over lotgenoten. Ik neem jullie graag even mee naar het laatste: 'Mam, ik bel je zo terug'. Ik kreeg het boek van een zeer fijne collega, zij die directeur was van Zara haar school tijdens het ongeluk. Zij weet dus heel goed hoe het met mij gaat en hoe moeilijk het soms is. Het boek was voor haar een emotionele trip, waarbij haar gedachten vaak naar ons en naar Zara uitgingen. Ze gaf het mij mee tijdens een bezoekje, met de boodschap kijk maar als het je het wil lezen. Het boek heeft hier de voorbije weken op de kast gelegen. Ik zag het, maar het trok me niet meteen aan. Ik was zo in de ban van mijn andere boeken dat het me op één of andere manier niet riep. Het is zo dat boeken van lotgenoten in het begin een hulp waren om te weten we zijn niet alleen. Dat is ook één van de redenen van het bestaan van onze boeken. Maar elke keer zit er ook een gelaagdheid in. Want ik lees die boeken anders dan vroeger. Als ik nu zo een boek lees dan voel ik elke pijn van die schrijver tot diep in mijn lijf. Dan weet ik bijna precies waar het over gaat en dan lees ik vaak ook heel veel herkenning, die ik soms eigenlijk niet wil lezen. Ik wil niet weten hoe moeilijk het is om een kind te verliezen. Ik wil niet weten dat 'nooit meer' er voor altijd is. Want dit weet ik al en dat alleen al maakt het moeilijk genoeg. Vreemd dat ik zelf boeken geschreven heb over ons eigen verdriet en het niet meer kan opbrengen om deze van andere te lezen. Maar op een namiddag valt mijn e-reader opeens uit. Blijkbaar was de batterij zo goed als leeg en had ik dit niet gezien. Gedaan met lezen, terwijl de zon nog hoog aan de lucht staat en ik voor de rest niks anders op het programma heb staan. Wat nu? Terwijl ik mijn e-reader ga opladen, zie ik het boek op mijn kast liggen. 'Mam, ik bel je zo terug'. Ik voel wat die zin betekent, ik voel wat ik ga lezen. Maar de nood om te lezen is zo groot dat het boek mee naar buiten gaat. Ik worstel mij doorheen de eerste pagina's, verwacht dat emoties zullen komen, maar deze blijven uit. Ik voel eigenlijk weinig of niks. Geen tranen, geen boosheid, geen verlangen... Wat lees ik wel herkenning, heel veel herkenning. Het boek gaat over een meisje dat vermoord wordt door haar ex-vriendje. Het brengt mij meteen ook bij Naomi, de lieve dochter van Cynthia en Ludwig en zus van Chloë. Er zit ook heel veel herkenning het verhaal van hen met dit. Ik lees regelmatig dat een kind verliezen echt het ergste is, maar de manier waarop in hun geval het allemaal nog veel erger maakt. En eigenlijk gaat het niet over erger of wat dan ook, maar hardop wil ik schreeuwen, alles wat jullie voelen, wat je schrijft, wat je doormaakt, voelen wij ook. Het gaat niet om de manier waarop, dat het verdriet of het gemis anders zou zijn. Want bij elke andere lotgenoot voel ik datzelfde, die zelfde leegte, dat zelfde gemis, dat zelfde oneindige verdriet, die hunker naar het leven voor, die nood aan herkenning en erkenning. Het enige dat misschien anders is, is de boosheid, al is er bij elk van ons boosheid, maar telkens op een andere manier. Nogmaals ik wil geen oordeel vellen en het is ook geen wedstrijd om te winnen maar als er iets mij raakte, dan was het dit wel. En dan het besef dat ik echt niet gek ben, om na bijna 8,5 jaar nog steeds voor een stuk stil te staan. Ik weet dat heel wat mensen dat na het lezen van ons boek zeiden: 'Ik ben dan toch niet gek, ik ben dan toch normaal.' Dat gevoel heb ik nu ook heel erg. De emoties die blijven komen, de vermoeidheid die het gewone leven meebrengt, de concentratie die soms helemaal weg is. Mensen die zeggen, dat is de ouderdom, maar ik die weet neen dat is het niet. En na het lezen van dit boek, besef ik het nog meer neen dat is het niet. Dat is het verdriet, het trauma dat nooit meer weg gaat. Deze periode heeft mij doen beseffen hoe moe ik ben, in mijn hoofd, in mijn lijf. Hoe graag ik ook volop wil proberen te blijven leven en er voor wil blijven gaan om ook ons comfort niet op te geven. Hoe hard mijn lijf daarnaast ook zegt, Winnie het lukt je eigenlijk niet meer, doordat een deel van mij blijft stilstaan, voor altijd. Dat deel kan niet meer leven, daarom ook dat voluit gaan voor alles eigenlijk onmogelijk is. Het boek doet het mij meer dan eens beseffen, dat op de rem gaan staan, niet verkeerd is binnen wat wij meegemaakt hebben. Dat het durven zeggen, dit lukt mij niet meer, moet kunnen zonder dat ik hier weken over moet nadenken. Ik moet, ik wil het anders doen. Want hoe graag ik ook naar Zara wil, zo graag wil ik ook blijven leven om zo lang mogelijk Judy en haar gezinnetje te ondersteunen in deze wereld, ook al is deze oncompleet, toch zal er altijd liefde zijn en drijfkracht om hiervoor verder te gaan. Stof tot nadenken.

12 augustus 2026 om 19.18u vindt er een speciaal weerfenomeen plaats: een bijna volledige zonsverduistering. De laatste dateert van 1999 en eerlijk daar weet ik niet veel meer van. Ik weet nog dat het toen een volledige was, dat het even donker en kouder is geworden, maar ik kan niet meer zeggen waar ik toen was. De volgende is over 55 jaar, de kans dat ik die nog ga beleven is zeer klein met mijn 47 jaar. Zo one in a lifetime momenten zijn toch altijd bijzonder. Het zijn deze momenten die we als gezin samen zouden beleven en dat doen we dan ook. Judy en Sander, boemi en boempi, met z'n zessen spreken we af om deze speciale avond samen door te brengen. De dag vooraf ontdekken we echter dat de zon in onze tuin rond de klok van 19.00u achter de bomen zit en we van hieruit dus geen zonsverduistering gaan zien. We moeten op zoek naar een alternatief. We hebben geen zin in grote massa volk, zoals op de Terhils. We willen een rustige plek vinden. Het kerkhof? Lijkt een optie, alleen al omdat we dan heel dicht bij Zara zijn. Zij zou dit ook zo bijzonder gevonden hebben en vanuit haar enthousiasme helemaal opgaan in het moment. Maar anderzijds het kerkhof heeft ook veel bomen. Dan weten we het eigenlijk moeten we zover niet zoeken, in de straat links van ons is een heel groot open veld, de ideale plek. Eerst eten we samen een broodje en daarna vertrekken we richting veld. We willen geen minuut missen en vanaf de eerste seconde van spektakel ter plekke zijn. We verwachten hier eigenlijk nog heel wat mensen omdat het echt een mooi plekje is. Toch blijkt dat we alleen zijn. Er werd vooraf gezegd, het zal niet veel voorstellen, mensen gaan teleurgesteld zijn. Maar in deze oncomplete wereld is er niet veel nodig om even content te zijn. Proberen we in kleine dingen lichtpuntjes te zien en deze avond is er zo eentje. Alleen al samen in dit droge veld zitten op een dekentje, klapstoeltjes met ons brilletje op ons hoofd en hardop met elkaar babbelen over wat er gaat gebeuren en hoe de zon opschuift. Het is gezellig, het is warm, het is fijn,... Op het toppunt om 20.13u op het maximum van de verduistering wordt de lucht grauw, grijs en geel. Het wordt zeker niet donker, maar gewoon al de grauwheid zien, is speciaal. Heel stilletjes gaat er een briesje door onze haren en voelt het iets frisser aan. Het zullen maar enkele graden zijn, maar het is voelbaar. En zo snel als het kwam, zo snel gaat het ook voorbij. Even kippenvel over mijn lijf, even, regelmatig zelfs denk ik aan jou lieve Zara. Zou jij dit ook gezien hebben? Was je erbij? Zit je ergens daarboven en zijn het voor jou geen geheimen meer? Mooie momenten, geven ook kippenvel, geven ook rauwheid binnenin. Weer iets dat jij moet missen, weer iets dat wij moeten missen. Ik zie je hier al zitten bij ons, niet stil kunnen zitten, niet stil kunnen zijn,... in je enthousiaste zelf, zoals alleen jij kon zijn. Bijzonder dit moment, intens dichtbij jou zo lijkt het even. Mijn hart verwarmt om jou, om ons, om dit moment. Samen met Judy, Sander, de baby, Scar, boemi en boempi. Met niemand anders zou ik dit moment gedeeld willen hebben. We sluiten de avond af met een glas rosé, een spelletje badminton en een voldaan gevoel.

En zo loopt mijn verlof nu echt stilletjes op zijn einde. Maar wat een heerlijke zomer was dit toch. Voor het eerst sinds jij, lieve Zara niet meer bij ons bent, hebben we echt kunnen rusten, kunnen ontspannen, zijn we niet gevlucht in van alles en nog wat. Maar voor het eerst sinds en ooit zelfs is het zo mooi weer alsof we in Spanje zijn. De plaats waar jij zo graag was. Jij zonnekind, na een half uur zon was je al zo bruin als maar kon. Het was zo fijn al heb ik elke dag aan jou gedacht, elke dag om jou gezucht want hoe zou jij hier van genoten hebben. Elke plons in het zwembad is er eentje samen met jou. De ene moment ben ik even gelukkig, met dank aan dat kleine wondertje dat op komst is, waar ik ook de hele tijd aan moet denken. Maar tegelijkertijd kan ik ook gewoon even diep ongelukkig zijn, om wat we moeten missen. Het zit hem soms in kleine dingen, in kleine gebaren, in liedjes,... En ook al weet ik dat jij niet liever zou willen dan dat we verder gaan, dan dat we doen wat we doen, toch blijft het zo moeilijk en zo pijnlijk. Ik ben overbezorgd over Judy en de baby. Ook dit gevoel laat mij niet los. Ik ben ervan overtuigd dat dit met de oncomplete wereld te maken heeft. Want ooit dachten we ook dat ons niks zou kunnen overkomen, overal maar niet bij ons. En nu wil ik iedereen rondom mij beschermen met al mijn macht die ik in mij heb. En soms lukt met dat niet, soms moet ik meegaan met het leven en wat dit brengt en dat is verdomd moeilijk. Toch wil vooral blijven hangen in het positieve van de voorbije weken. De zon, het fantastische nieuws van Judy en Sander, de zomerbars, de vele boeken die ik las,... Ik pak dit vast, neem het mee en laat mijn energiepot rustig verder vullen. Nog heel even en dan ga ik echt aan slag als coördinator. Spannend.

Op mijn allerlaatste verlofdag hebben we nog een feestje opstaan. Brend wordt 14 jaar, alweer iemand die over Zara haar leeftijd gaat. Het is altijd even slikken als ik dit hoor. Blij dat het gelukt is, moeilijk dat het Zara niet gegund was. Het is mooi weer en in de prachtige tuin van hen staat een groot zwembad. Raf neemt zijn gitaar mee, na zijn korte inbreng laatst op het podium met Veerle en Luc heeft hij meer en meer zin om terug muziek te maken. Ik merk vooral dat muziek op zijn gitaar en met zijn mondharmonica, de twee instrumenten die Zara (nog) niet bespeelde precies gemakkelijker voor hem gaan. Hij speelt, zingt en voelt het is echt bijzonder om te zien en te horen. De gasten vinden dit verrassingsoptreden dan ook de moeite. Er wordt gefilmd, mee gezongen en zelfs gedanst. Het is een fijne namiddag. Het is een ideale afsluiting van dit mooie verlof.

Vandaag zit ik terug in de startblokken. Voor de eerste keer officieel als coördinator. Het voelt vreemd aan. Alsof ik helemaal opnieuw begin, zoals een eerste schooldag op een nieuwe school. Uiteraard is het ook zo doordat ik zo in ontspanning ben gegaan het sowieso pijnlijker aanvoelt om terug te starten. Al zullen veel van jullie dit gevoel herkennen. Het is normaal en het betekent ook dat ik echt rust heb gevonden. Een jobsverandering is uiteraard altijd spannend. Er starten vandaag heel wat collega's in een nieuwe functie op het werk. Het zal voor de meeste van hen met hetzelfde gevoel zijn als ik. Ik merk wel meer en meer dat mijn concentratieniveau echt een uitdaging is. Ik kom niet meer op woorden, terwijl ze toch ergens verstopt zitten. Ik kan niet veel meer onthouden en mijn korte termijngeheugen is vaak een zeef. Ik ben heel veel dingen kwijt, die ik ook niet meer kan ophalen in mijn geheugen. Ik merk ook dat ik veel sneller in paniek sla als ik het gevoel heb dat dingen mij niet lukken. Ik wil dit niet. En soms komt de gedachte dan toch nog op, kan ik dit wel. Kan dit wel in de oncomplete wereld? Kan dit wel met een lijf dat voor een stukje is gestopt met leven 8,5 jaar geleden. Tegelijkertijd geloof ik dat ik dit kan, dat ik niet meer de Winnie ben die ik was als directeur. Maar wel nog dezelfde mens ben, met dezelfde waarden en normen. Al voel ik ook dat dit anders is dan een school. Dat dit anders is dan leerlingen. Dat ik echt mijn plaats moet verdienen, bij de ene al wat meer dan bij de andere. Dit is het allermoeilijkste deze eerste dagen van het werk. En toch wil ik niet opgeven, toch wil ik blijven gaan en bewijzen aan mezelf en misschien zelfs het leven, de wereld dat je ook in de oncomplete wereld je dromen moet blijven dromen, moet blijven najagen en zo nu en dan gewoon eens springen... Ik moet dit voor mezelf doen en niet voor de ander.

Zo spring ik naar het einde van mijn verhaal van deze maand. Zara de laatste dagen zit je weer meer dan anders in mijn hoofd, in mijn lijf. Ik zou zo willen springen tot bij jou. Maar tegelijkertijd wil ik ook blijven springen voor jou zus en haar gezinnetje. Het is moeilijk om te kiezen en ook al weet ik dat ik niet moet kiezen, het voelt wel zo. Mijn liefde is onvoorwaardelijk voor jullie allebei, even groot, even warm,... De vreugde die ik voel bij het nieuwe leven in je zus haar buik, is even groot als het verdriet en gemis dat ik voel voor jou. Oneindig groot dus. Nooit gedacht dat dit nog kon en toch is het gebeurd. Benieuwd wat september voor ons in petto heeft... Bijzonder september dit jaar...

Tot de volgende 26ste.