Magisch bijzonder

Hoe was die negende 26ste van het jaar 2026?

Emotioneel, fijn, geweldig, verbindend, bijzonder, speciaal, zonnig, heerlijk, magisch... Op deze 26ste september is het precies 8,5 jaar geleden dat we onze meid moesten laten gaan. 8,5 jaar geleden dat we haar voor de laatste keer met een kloppend hart zagen. De laatste keer dat we haar stem hoorden. De laatste keer dat we compleet waren als gezin van vier. 8,5 jaar het lijkt al zo lang geleden en toch voelt het nog steeds niet zo. Heel veel van die voorbije jaren ben ik kwijt, de voorbije 8,5 jaar heeft zoveel gaten. Soms zeggen we wel eens hoe lang iets geleden is? En dan denken we twee of drie. Tot we tot het besef komen, dat het nog voor Zara was en dus minstens negen jaar geleden moet zijn. Het leven gaat snel en toch lijkt het in ons hoofd voorbij te kruipen. Lijkt de tijd nog erg vaak stil te staan. Vandaag zijn we dus 8,5 jaar verder. Elke 26ste is bijzonder, is een dag van stilstaan, maar de 26ste september geeft mij toch ieder jaar opnieuw een krop in mijn keel. Naast de 26ste maart is dit voor mij de meest intense 26ste van het jaar. Precies het midden van onze jaartelling die start in maart. Waarbij het eerste jaar het besef kwam dat we al een half jaar verder waren zonder te beseffen dat dat zo was. Waar nu nog steeds die mijlpaal van dat half jaar aanvoelt als een dag van extra veel gemis. In dit bijzonder jaar 2026, is het vandaag een extra speciale dag. Naast de verjaardag van Zita, het nichtje van Judy en Zara, de dochter van mijn oudste broer die 10 jaar wordt. Wat ook bijzonder is, zijn we precies twee dagen verwijderd van Raf zijn 50ste verjaardag. Een heel tijdje geleden zei Raf ons dat hij zijn verjaardag niet wilde vieren. Zeker niet zo een rond getal, niet omwille van het getal, maar wel omwille van onze context. Hoe kan ik nu zo een verjaardag vieren zonder Zara fysiek erbij. Toch vonden Judy, Sander en ik dit te bijzonder om zomaar voorbij te laten gaan. En vooral ons Zara zou er sowieso bij zijn. Dus goed een half jaar geleden begonnen we aan de voorbereiding. We wilden er niet alleen een bijzondere, maar ook een magische dag van maken. En eigenlijk wilden we starten op deze moeilijke, maar ook speciale 26ste september. De voorbije maanden kreeg Raf elke 28ste van de maand (want hij is jarig de 28ste) een tipje van de sluier. En in deze laatste week voor de 26ste ontving hij iedere dag een pictogram met een extra tip van wat we gingen doen dit weekend. Zaterdagmorgen, vandaag, ontvangt hij een berichtje van Judy dat Sander en zij ons om 12.00u komen oppikken. De dag start met een cadeautje van Zara. Het is een kunstwerkje om op haar plekje te zetten. Maar het is de symboliek van het werkje dat een boodschap is voor hem. We zien een grote steen met hierop drie bloemen en een vlinder die rust op de steen. De drie bloemen stellen Judy, Raf en mezelf voor. Want wij zijn nog steeds aan het groeien in het leven, ook al is dat niet altijd evident. Vandaar ook de steen waarop de bloemen staan. Deze stelt het gemis voor en de rouw. Het keiharde zoals het vaak nog is. Maar dan is er de vlinder en die stelt ons Zara voor, die altijd in de buurt is. En op deze manier de steen regelmatig verzacht en ons laat zien dat het leven nog de moeite waard is om voor te gaan. De brief bij het kunstwerkje wordt ondertekend met Zara haar handschrift.

De dag is gestart... Emotioneel, maar ook hartverwarmend. Tegen de middag zijn Judy en Sander er. We maken ons klaar om aan het verrassingsweekend te beginnen. Ik geef toe ik heb al enkele dagen stress, want ik wil dat alles goed gaat en loopt zoals ik het in mijn hoofd heb. Ik wil het perfecte weekend voor hem, dat volledig in het teken staat van ons gezin en de liefde voor elkaar. Samen met Judy, Sander en natuurlijk onze kleine baby nog veilig in het nestje. We rijden richting eerste stopplaats. Dit is het vliegveld van Zwartberg. Even denkt Raf dat hij moet gaan parachute springen en wordt hij toch wat zenuwachtig. Tot we hem vertellen wat de cadeau echt is. Vandaag op de 26ste brengen we hem dichter bij Zara. We sturen hem de lucht in, in een sportvliegtuigje, samen met Sander. Gedurende een vlucht van ongeveer 20 min. cirkelen ze boven Meeuwen, boven ons huis, boven Zara haar plekje en vliegen dan verder richting Opitter, richting het huis van Judy en Sander. Raf mag vooraan zitten naast de piloot en kan alles vanop de eerste rij volgen. Bij het uitstappen staan een deel van onze vrienden hen op te wachten. Raf straalt.

Dit is echt wel de moeite geweest. Wij zien hem genieten en genieten op deze manier mee. Want het allerleukste aan dingen organiseren voor anderen, vind ik deze momenten van genieten mogen beleven. Daarom ook dat ik het zoveel leuker vind om voor anderen te zorgen en te organiseren. Na een klein hapje en een voldaan gevoel rijden we verder naar onze volgende stopplaats. Hier zullen we de nacht doorbrengen. Taxi Sander brengt ons bij het Terhils hotel in Maasmechelen. We checken in en genieten even op onze kamer. Raf is nog steeds aan het bekomen van de eerste emoties als we al snel terug richting volgende activiteit gaan. We hebben geprobeerd, allemaal dingen te reserveren die Raf zelf graag doet of lekker vindt. Hij kijkt graag naar de verraders. Op Terland is een soort van spelruimte waar je het spel de verraders kan spelen. Het spel werkt hetzelfde als op televisie. Eén iemand is de verrader en de anderen zijn bondgenoten. We spelen missies en houden een ronde tafel. Er wordt verbannen en vermoord. En uiteindelijk moeten we op zoek gaan naar de verrader. Blijkt op het einde van het spel dat Raf dit is. Straf, aangezien het net zijn feestweekend is. Na deze laatste activiteit is het tijd voor ontspanning. We gaan lekker eten in het restaurant van Terland en gaan daarna richting hotel om in de bar nog wat te kaarten. Moe maar zeer voldaan gaan we ons bedje in. Dag één is geslaagd. Al waren er wel enkele momentjes. Zo was het voor Raf even moeilijk, te beseffen dat hij bij zijn vorige mijlpaal 40 jaar nog met ons allen vierden en dus ook met Zara erbij. Dit was met momenten confronterend en emotioneel vooral voor hem. Dat zal ook de reden zijn waarom hij deze leeftijd niet wilde vieren. Toch zien we hem vooral genieten van alle verrassingen, maar ook van ons samenzijn, als gezin. En ons Zara is er op heel wat manieren gewoon weer bij. Op het moment dat we gaan eten, staan er allemaal golfkarretjes opzij. Een rij lang. De eerste staan met de snuit naar voren waarbij het nummer van het karretje zichtbaar is, maar vanaf de derde staan ze allemaal andersom waardoor dit niet zichtbaar is. Maar dan middenin staat er opnieuw een karretje met de voorkant voorop en we zien het cijfer 26. Ze zou dit voor geen geld van de wereld missen.

Zondag 27 september start uitzonderlijk zonnig en warm voor de tijd van het jaar. Net als gisteren krijgen we een heerlijke dag. Het is alsof het plekje tussen de aarde en de maan er zich mee gemoeid heeft. Zo straf dit. Na een deftig ontbijt gaan we richting volgende activiteit en dat is iets dat we al heel lang niet meer deden: minigolf. Raf slaat graag een balletje, meestal op het padelplein, dat is voor Judy op dit moment geen goed idee, dus kwamen we met een alternatief. Onder een stralende zon lopen we de 14 verschillende banen af. Hoe leuk is dit? Hebben jullie dit al eens gedaan, anders is het zeker een aanrader. De ene baan gaat al beter en sneller dan de andere.

Zowel het weer, als ons samenzijn zorgt ervoor dat dit een onvergetelijke activiteit is. En net als gisteren staat ook karretje 26 klaar. Tussendoor komt er regelmatig een witte vlinder piepen op de golfbanen. Tegen de middag leveren Judy en Sander ons thuis terug af voor een tussenstop. Een kleine pauze, even rusten, want in tegenstelling tot Raf weten wij wat er nog zal volgen deze avond. We zijn nog niet richting zijn lievelingsrestaurant geweest en hij gaat er dus ook vanuit dat we daar zullen eindigen. Tegen 16.00u vertrekken we richting die laatste plek. Eerst maken we een tussenstop in de sporthal waar mijn ouders zitten, die we daar oppikken. Raf en ik wandelen naar binnen en dan staat hij aan de grond genageld. Familie, vrienden en collega's hebben zich verzameld aan gezellig versierde tafels. Er wordt gefloten, er wordt gezongen. Raf weet niet wat hij hoort, wat hij ziet. Ik denk als hij kon dat hij zou schreeuwen, huilen en lachen tegelijkertijd. Maar Winnie toch zegt hij. Ik zie hem stralen. Ik zie hoe hij is aangedaan. Ik zie hoe hij deze verrassing erg apprecieert. Het volgende uur en misschien wel de rest van de avond beleeft hij in een soort van waas. Hij weet wat er gebeurt, maar ook weer niet. Na anderhalf uur komt hij naar mij en zegt, ik ben nog steeds onder de indruk. Zo fijn. Zijn collega's die hij al een heel tijdje niet heeft gezien, zijn allemaal gekomen. Vanaf volgende maand zal hij na een lange afwezigheid terug starten. Dit helpt om terug een eerste verbinding te maken. Om samen te praten over het werk, over wat nog allemaal niet goed gaat. Maar wat hij vooral hoort is hoe hij gemist wordt. Hoe blij ze zijn dat hij terug zal komen. Maar ook vrienden en familie genieten mee. We zorgen voor een bitterballenfestijn, Raf zijn lievelingssnack. Met daarna een broodjesbuffet waar Raf zijn lievelingshamburgers, waarvan we er 126 bestelden, de hoofdrol krijgen, samen met een dessertenbuffet. Dit laatste bestaat uit alle lievelingsvlaaien en taarten van ons hele gezin waarbij ook de chocoladecake van Zara niet mag ontbreken. Net zoals de puddingvlaai en de moppentaart van Judy, de kersenvlaai en chocomouse taart van Sander, de moppentaart van Raf en de rijst nougatine en linzentaart van mezelf. Rondom nog Rafaello's en ferrero rochers om het hele buffet helemaal af te maken.

Op het einde van de avond sluipen een deel vrienden naar buiten, een ander deel blijft nog even zitten. Want de eerste groep gaat thuis nog versieren en de tweede groep moet ons dus in de sporthal houden. Judy vertelt ons hoe ze in haar handtas stickies vond, een watermeloen en een vlinder. De meisjes hadden deze per ongeluk in haar tas gestoken. Laat de watermeloen nu net Zara's lievelingsfruit zijn en de vlinder, die spreekt voor zich. Dus niet alleen in het aantal broodjes en in haar lievelingscake was ze aanwezig. Ze was er ook gewoon bij ergens tussen ons in, bij ons op de schouder of gewoon bij iedereen even gedag gaan zeggen. Als we laat in de avond naar huis rijden en de zon al een heel tijd onder de horizon is gezakt, komen we uit bij de laatste verrassing. Vlaggetjes en balonnen met 50 sieren onze voortuin. 'Amai', ik denk dat dat het enige is dat Raf nog kan uitbrengen. Hij is nog steeds erg onder de indruk. Als we aan tafel zitten en al zijn kaartjes lezen die vol bijzondere teksten staan, krijgt hij even een krop in de keel. Al de emoties van het voorbije weekend komen eruit. Het gemis dat er was, maar ook de warmte die ervoor zorgde dat het dragelijk voelde. Dat genieten kon en dat we herinneringen hebben opgeborgen in ons hart. Samen zinderen we nog even na. Samen staan we stil bij het voorbije weekend. De mooie momenten die we met ons gezin hebben beleefd. Nooit gedacht dat dit nog kon, dat dit nog mocht, dat we dit ooit opnieuw zouden durven. De kunst van het leven nooit opgeven, de wijze woorden van ons Zara. Het is zij, het is haar zus, het is ons kleinkindje die ons helpen om verder te gaan. Die ons helpen het leven vast te pakken. Die ons helpen niet op te geven. Ondanks de vele moeilijke dagen, durven lichtpuntjes zien en deze vastpakken. Wat heb ik zelf ook genoten van dit weekend. Van ons samenzijn. Van het besef waar het leven echt toe doet. Weeral de moeite waard.

Vandaag op deze 28ste september is het echt zover, Raf wordt 50. Een mijlpaal in een leven, er middenin, zo willen we durven denken. Het voelt voldaan. Het voelt oké. Elke dag extra in het leven is een cadeau. We staan hier te weinig bij stil. Want hoeveel dagen/jaren kreeg ons Zara amper. Hoeveel dagen/jaren extra moest zij al missen in ons leven. Vandaag krijgt Raf een nieuwe gitaar. Want samen met de 50 kwam ook de muziek terug in zijn leven. Bijna elke dag klinkt er terug muziek in huis: gitaar, piano, zang, mondharmonica en soms ook een drum. Zijn kelder is helemaal heringericht tot een muziekkamer. Waar in elke hoek een instrument staat te pronken. Zo blij dat we hem vandaag een gitaar mogen geven. Een gitaar die niet in een hoekje zal verdwijnen, maar die gebruikt zal worden. Waar muziek uit zal klinken. En elke keer als zijn stem klinkt, als de piano klinkt dan hoor ik stilletjes op de achtergrond haar stem. Zara die mee zingt, die mee speelt. Magisch bijzonder dit...

Met deze heel bijzondere laatste dagen in september 2026, springen we oktober in. Net als september is oktober ook een speciale maand. Niet alleen zijn Judy en ik zijn jarig, er is ook de jaarlijkse kermis in het dorp. Elk tweede weekend van oktober is dit al zolang als ik weet een feestweek. Vele jaren hebben wij deze week ontweken. Zijn we boos geweest. Konden we niet naar daar gaan. Maar sinds enkele jaren lukt het ons om ook terug hier het beste van te maken. De kermis zelf start zondag, maar op zaterdag vindt de 30+ fuif plaats. Ook dat is al zolang als ik mij kan herinneren. Alleen de plaats is al meerdere keren veranderd. Wat ooit begon in een kleine tent aan een café. Groeide uit tot een grote feesttent op een groot veld, net buiten het centrum. Dit jaar gaan we samen met onze vrienden nog eens de bloemetjes buiten zetten. Ik heb er ontzettend veel zin in. Het leven is te kort, om ook niet deze dingen te durven doen. Richting 50 en sommige al helemaal aan deze voordeur moeten we niet meer wachten met dingen te doen. Ook al is het niet altijd evident. Ik kan mij vandaag helemaal opladen. Eerst een toerke lopen, een goed douchke, muziek op de achtergrond en ons dan klaarmaken om tegen tien uur richting tent te vertrekken. Wat valt op, er is heel weinig volk. We zijn duidelijk niet meer mee, dat een fuif eerder start tegen 23u of zelfs middernacht. Want een dik uur later is er geen gaatje meer te bekennen. Wat valt nog op, zoveel jonge mensen, maar echt jonge mensen. Ik spreek dan over meisjes, jongens jonger dan zestien. Vroeger waren deze er zeker ook, maar in mijn gedachten niet met zoveel. Al kan het ook aan mij liggen of aan mijn ouderdom uiteraard. Maar dit alles kan voor mij de sfeer niet verpesten. Verstand op nul, niet nadenken en gewoon genieten van dit moment. In het begin van de avond komt er een jongen naar mij toe. Het is een oud leerling van mij. Hij straalt als hij mij ziet en komt met de nodige trots vertellen hoe hij in het leven staat en wat hij al allemaal bereikt heeft. Zo blij dat ik een stukje van zijn toekomst mee heb mogen bepalen. Mijn boodschap, blijf geloven in elke leerling, in hun talenten en zet daar op in. Dit gesprek maakt eigenlijk mijn hele avond. Zo fijn. Dan besef ik weer waarom ik ooit voor het onderwijs koos en hoe een leraar echt het verschil kan maken. Midden in de nacht en al een beetje eerder in de vroege morgen kruipen we ons bed in. Morgen (of beter dadelijk) is een grote dag...

11 oktober 2026, de verjaardag van ons Judy. Ik neem jullie even mee naar 25 jaar geleden. Er zijn zo van die dagen, weet je nog waar ik al eens over vertelde. Van die dagen die je je kan blijven herinneren. Die nooit vervagen en helder in het hoofd blijven zitten. Dagen van trauma horen hierbij, maar gelukkig ook de meest gelukkige dagen in het leven. De geboortes van onze meisjes horen helemaal thuis in deze rij. 10 oktober 2001, het is woensdag de week voor Meeuwen kermis. Ik ben op dit moment twee dagen over tijd. Al is het in mijn hoofd acht dagen. Want bij de eerste echo was de uitgetelde datum 2 oktober, bij de tweede schoof deze op naar 8 oktober. Maar in mijn hoofd bleef die 2de meer hangen dan de 8ste. Dus terwijl ik de 10de dacht dat we toch al een heel tijdje over tijd waren, was er in het ziekenhuis nog geen haast. Die woensdag komt Judy haar toekomstige meter op bezoek. Het is vanaf deze avond dat ik stilletjes iets begin te voelen. Al voelt het helemaal niet ongemakkelijk. Het zijn eerder kriebels in mijn buik en gedachten in mijn hoofd die anders beginnen gaan. Ik kan het niet goed beschrijven. Zij die mama zijn, begrijpen mij misschien. Of misschien ook helemaal niet. Ik weet niet of dit bij iedereen hetzelfde is. Toch voelde ik dat er iets op komst was. Toen Katrien naar huis ging, keken we nog televisie. Meer en meer werd het wat ongemakkelijker. Niet dat ik al pijn had, maar het zat ook niet meer 100% lekker. Als ik in het midden van de nacht naar het toilet ga, voel ik mijn weeën meer en meer opkomen en begint ook stilaan de pijn die hierbij komt kijken. Het is ons eerste wonder en ik ben niet meer gerust, dus we vertrekken, misschien iets te vroeg richting moederhuis, toen nog in Bree. Daar aangekomen blijkt de bevalling zijn ingezet en worden we niet meer terug naar huis gestuurd. Het is zover, als we naar huis gaan, zullen we met drie zijn. De bevalling zelf is niet helemaal gelopen zoals ik het in mijn hoofd had. Ik moet toegeven dat ik hier nog lang nachtmerries van heb gehad. Als ik nu foto's zie dan was ik met mijn 22 jaar ook echt nog wel een puber, een jong meisje. Al heb ik hier nooit spijt van gehad dat we er zo vroeg bij waren. Na een lange nacht en een vermoeiende ochtend, werd om 10.10 u ons Judy geboren. Ik beschreef het al in ons eerste boek, maar herhaal het graag. Het gevoel dat ik kreeg op het moment dat ze op mijn buik werd gelegd, was overweldigend. Ik was meteen tot over mijn oren verliefd op dit wondertje. Die onvoorwaardelijke liefde waar ik het zo vaak over heb, was er al vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was, maar door haar fysiek te zien en te voelen werd deze oneindig groot. Naast een gelukzalig gevoel dat als ik het zou beschrijven nog niet in de buurt zou komen van hoe het echt voelt, is er ook meteen dat verantwoordelijkheidsgevoel. Dit is voor de rest van ons leven. Nooit meer zal zij uit ons leven verdwijnen. Voor altijd zullen wij voor haar zorgen. Wij moeten haar beschermen in het leven, elke dag opnieuw. Even voelt het aan alsof ik dit niet ga kunnen. Even krijg ik een paniekske. Mama, het mooiste dat mij in het leven gegeven is. Mama, een titel die ik nooit meer zal afgeven. Mama, ik ben nu al benieuwd wanneer onze kleine meid voor het eerst dit zal uitspreken. Mama, voor eeuwig en altijd en zoveel meer. Ons lief, klein meisje krijgt de naam Judy. Dit is een combinatie van Jody en Julie. Ik vond Jody niks, Raf vond Julie niks en zo kwamen we uit bij Judy. Perfect, meer perfect, meest perfect. Ons Judy, heel lang noemde we haar Judy Frudy. Ik weet eigenlijk niet hoe we daar opkwamen. En ik moet zeggen de eerste weken, maanden was het vooral nog veel Mieke. Dat we op den duur zeiden dat we Judy moesten gebruiken, anders zou ze nog denken dat haar naam Mieke was. Die donderdag 11 oktober 2001 werd de eerste allermooiste dag uit mijn leven. Met toen nog op twee onze trouw. Dat klein wezentje zou ons hele verder leven bepalen. Zou ons leren dat we voor haar door elk vuur zouden gaan. Wij zouden voor haar zorgen ons leven lang. Wij zouden haar leren om het leven vast te pakken. Judyke. Magisch bijzonder.

Vandaag zijn we 11 oktober 2026 en zijn we precies 25 jaar later. 25 jaar die heel anders liepen dan we toen voor ogen hielden. Maar hetgene dat nooit is verdwenen en er altijd zal zijn is die onvoorwaardelijke liefde, is dat gevoel van verantwoordelijkheid voor het leven, is dat meer dan oneindig graag zien van mijn dochter, is voor haar blijven zorgen, er voor haar blijven zijn,... 25 jaar is een mijlpaal. Officieel volwassen, dat ze zwanger is, maakt het nog meer bijzonder. Toen was het de week voor de kermis, vandaag is het er middenin. Altijd is dit speciaal geweest. Deze morgen worden we door Sander uitgenodigd om samen te gaan ontbijten opnieuw in Terland. Moest je er nog nooit geweest zijn, het eten is er top, maar het ontbijt is er megatop. Je kan er eten van 9.00 - 11.00 u en hoeft dan de rest van de dag niet veel meer te eten. Drie dikke zoenen voor onze meid, diep van binnen voel ik mij emotioneel, positief emotioneel. 25 jaar, zo bijzonder, 25 jaar onze dochter, onze trots, de reden om voor het leven te blijven gaan. Bij dit ontbijt horen ook cadeautjes. Net als iedere verjaardag voorzien we ook een geschenkje van haar zus. Dit jaar is het extra bijzonder. Het is Zara zelf die mij het idee geeft op een avond als ik bij haar foto sta en hardop vraag aan haar wat gaan we je zus toch eens geven van jou. Wat is bijzonder genoeg om haar te geven, in dit speciale jaar 2026, op dit speciale moment in haar leven. Tot ze het mij in mijn hoofd laat horen. Haar knuffel mijnheer Konijn is tot de laatste dag van haar leven haar metgezel geweest. Hij was er altijd en overal. En net als zoveel andere ouders zorgden wij voor een reserve mijnheer Konijn. Deze ging maar af en toe met haar mee, maar net als de orginele is deze gevuld met haar geur, is het etiketje nog intact en is het hartje gevuld met alleen maar Zara liefde. De originele mijnheer Konijn ligt veilig bij haar zus thuis. Maar hoe mooi zou het zijn als ons kleinkindje ook een echte mijnheer Konijn had. Haar eerste cadeautje is dus deze reserver mijnheer Konijn van Zara voor haar kindje. We worden er allemaal emotioneel van, positief emotioneel. Hoe pijnlijk dit ook klinkt, zo mooi is dit moment. Nooit zal haar zus uit haar leven verdwijnen. Zoveel vreugde dat ons wondertje nu al geeft. Zoveel vreugde als er verdriet is geweest de laatste jaren en dat is dus oneindig veel. Fijn te voelen dat deze naast elkaar mogen bestaan.

In de namiddag komt de familie op bezoek om taart te eten. Aangezien het kermis is, beslissen we om het dit jaar bij ons thuis te laten doorgaan. Terug even zoals het vroeger was of toch bijna zoals vroeger. Ballonnen ophangen, versieren,... elke verjaardag heb ik dit gedaan, heb ik hiervan genoten. Ook in het leven na bleef dit belangrijk ook al voelde het in het begin niet goed om dit te doen. Heerlijk dus om mij terug even uit te leven in de versieringen van haar verjaardag. Na de taart, gaan we met de hele familie richting kermis. Sinds enkele jaren doen we dit. Het is een hele stap geweest om tot hier te geraken, maar het is gelukt. De kindjes hebben er zeker aan meegeholpen. Al gebeurt er dit jaar iets dat ik al even niet meer voelde. Als we op de kermis zijn, hoor ik de geluiden, zie ik de kindjes, overal. Zie ik plezier en fun, hoor ik de muziek. En heel even, heel even krijg ik een krop in mijn keel, wil ik eigenlijk gewoon terug naar huis lopen. Wil ik hier niet zijn. Ik kijk naar Raf en zeg hem dat het even moeilijk is. Een traan kruipt in mijn ogen, ze wil eruit komen, maar het lukt haar niet helemaal. Ik slik. Raf wrijft over mijn rug. Heel even en dan ben ik erdoor. Samen lopen we verder, met de hele familie over de kermis. In mijn achterhoofd blijft het nazinderen dit gevoel. Maar zo minimaal dat het mij lukt om ook te genieten, om terug te denken aan hoe het was toen de meisjes klein waren. En durf ik dromen over de volgende kermis, als we hier met eentje extra erbij zullen lopen. Na ons jaarlijks frietje gaan we terug richting thuis. Dit is de eerste dag, wetende dat er nog drie zullen volgen. Al de anderen zijn sowieso beter, zachter. En anders dan de eerste jaren na Zara haar heengaan kijk ik er naar uit en voelt het oké.

Maandagavond spreken we af met Thibeau en Noor, zijn vriendin sinds deze zomer. Grappig, maar vooral ook hartverwarmend hoe Thibeau na Zara elke keer naar ons kwam als er een nieuw meisje in zijn leven was. Wij hebben altijd gezegd tegen hem, dat hij door moest gaan. Dat hij veel te jong was om alleen te blijven. Zara zou altijd in zijn hartje zitten, maar zou nooit meer terugkomen. Al besef ik dat, dat voor hem ook niet evident is geweest en misschien met momenten nog niet. Bij de start van de zomer komt hij ons opnieuw vertellen over Noor. Wat het vooral bijzonder maakt, is het dat Noor een vriendinnetje is van Zara. Toen ik haar voor het eerst ontmoette vele jaren geleden, wist ik meteen waarom het klikte tussen die twee. Zo een warm en mooi persoon. Dat net zij twee nu samen zijn, geeft mij zo een fijn gevoel. Alsof de hemel er voor iets tussen zit. Zara zal gedacht hebben, nu is het goed geweest met die twee, tijd dat ik er mij eens mee gaan moeien. Een match made in heaven, wetende dat Zara in ieders hartje zit opgeborgen. Maar vooral wetend dat dit twee mooie mensen zijn, die de liefde van hun leven verdienen bij elkaar. Wat de toekomst ook brengt dit is bijzonder, dit is speciaal. Het is dan ook een fijne avond op de kermis. Eerst samen wat rondlopen, daarna staafjes schieten en uiteindelijk samen klinken op onze vriendschap, op herinneringen en vooral op de toekomst. Voor herhaling vatbaar.

De volgende kermisdagen bestaan vooral uit frieten en de nichtjes die het ene na het andere willen doen. Heerlijk om ze te zien genieten. En zo sluiten we deze editie af. Een rugzak vol nieuwe herinneringen...

De weken na de kermis zijn altijd een beetje nodig om terug in de flow van het gewone leven te komen ;). Enkel Mievers volk begrijpt wat ik bedoel.

In de laatste week voordat we de 26ste naderen staat er een speciale avond op het programma. Na heel lange tijd spreek ik nog eens af met de meisjes. Vijf dames van het jaar '78, die ooit samen op de schoolbanken zaten. Een tiental jaar geleden kwamen we een eerste keer samen. Toen spraken we denk ik jaarlijks minstens één keer af. Op ons 39ste bespraken we hoe we ons 40ste levensjaar samen zouden vieren. We zouden op meisjes weekend gaan. En toen in maart 2018 gebeurde het meest vreselijke in ons gezin. De meisjes kwamen op bezoek toen Zara nog thuis lag. Het ging nog even over onze 40ste verjaardag. Ik nodigde hen nog uit op mijn feestje. Als ik er nu aan terug denk weet ik niet hoe ik dit klaar heb gekregen toen. Daarna verbrak ik opnieuw elk contact. Ik kon het niet om samen te komen. Om samen te praten over onze gezinnen, over de toekomst. Ik denk een viertal jaar later nodigde ik ze nog eens uit thuis. Maar ook toen zat ik nog zo diep dat het mij vooral heel veel moeite kostte en dat het niet lukte. Nu bijna negen jaar later doen we een nieuwe poging. We spreken af in Terland om samen te eten. Gezellig te keuvelen en te luisteren naar elkaar. Waar elk van ons haar rugzak heeft en bij elk van ons zit die gevuld met vreugde, maar ook met verdriet. Door deze verhalen te delen met elkaar, komt er terug verbondenheid. Het meest straffe is dat er geen seconde stilte is, dat is eigenlijk nooit zo. Dit zijn zo van die avonden waarvan je hoopt dat ze geen einduur hebben, dat je gewoon zou kunnen blijven babbelen tot je uitgebabbeld bent. Al denk ik het dan wel extreem lange avonden zouden worden. Na al die tijd deed het mij oprecht deugd om met de meisjes terug samen te zijn. Sommige dingen komen nooit meer terug, sommigen zo eens één keer, misschien is dit iets dat niet bij die ene keer zal blijven. Hoop doet leven. Tegen half 12 legt de ober de rekening op de tafel. Ik denk dat hij doorhad, dat dit niet meer zou stoppen als hij niet een handje zou helpen. De volgende datum wordt alvast geprikt. Bijzonder fijn.

Net voor we online gaan is het eerst nog weekend. Eigenlijk staat er een rustige edititie gepland. Vrijdagavond hebben we afgesproken met onze buren Josianne en Benny, om samen te poolen. Dat doen we regelmatig. Maar Raf kreeg met zijn verjaardag een zonnebril van Michaël Jackson cadeau, met hierbij de uitnodiging voor een MJ avond bij hen thuis. Ik leg even uit waar dit van komt. In de zomer tijdens een bezoekje vertelt de buurvrouw ons hoe ze na het zien van de film van Michaël helemaal mee is met zijn muziek. Een dag later print Raf een schilderij van MJ en geeft dit cadeau aan haar. Zelf zagen we de film nog niet. Met deze uitnodiging is het dus de bedoeling om deze MJ experience ook te voelen door samen naar de film te kijken. MJ avond dus. We gaan all the way zo wordt ons verteld en worden verwacht in wit, zwart en glitter te komen. Tegen 20u bellen we aan. Het blijft even stil, tot de muziek van Michaël Jackson begint te spelen. Van een warm welkom gesproken. We wachten even tot de deur opengaat. Onze buren staan volledig verkleed in een MJ outfit, witte jas, zwarte broek opgekrult, witte sokken, zwarte schoenen en een witte hoed in een Michaël Jackson houding. Het is mega grappig, maar ook mega cool. Zo chique, ze blijven een heel tijdje stokstijf staan in deze houding, terwijl de muziek op de achtergrond speelt. Dan doen ze nog een MJ move en verwelkomen ons binnen. De avond is alvast fantastisch gestart. Op het rekje in de hal staat een pijl: 'MJ experience' die ons brengt naar de woonkamer, waar allemaal snoepdoosjes staan gevuld met lekkers en aan elk doosje een titel van een liedje van MJ. De aperitief staat koud en klaar. Eigenlijk heb ik er geen woorden voor, wie bedenkt dit. Echt zo geweldig gedaan. Nadat we eerst wat bijbabbelen, krijgen we een beker popcorn en pepsi cola om dan aan de film te beginnen. Tijdens de film zien we MJ regelmatig voor de tv zitten met een grote kom popcorn en Pepsi is één van de merken waar hij voor gaat werken. Er is over alles nagedacht. Elk detail klopt. We worden er als het ware een beetje emotioneel van. De film is met momenten dan ook pakkend. Hij geeft het beeld weer van Michaël Jackson in zijn eerste deel van zijn leven. Zara hoorde hem ook graag zingen. Zien hoeveel talent hij heeft, doet ons ook een beetje terugdenken aan haar talent. Aan wat zij had kunnen bereiken als ze toch maar gewoon hier was mogen blijven. Toch willen we vooral de positiviteit van Benny en Josianne blijven vasthouden. Raf en ik zeggen thuis tegen elkaar, die zorgen toch nogal eens voor ons. Zo fijn. Zo warm. Zo magisch. Zo bijzonder.

Zaterdagavond zou een thuisblijf dag worden. Onze andere vrienden denken er anders over. Want 's morgens krijgen we een berichtje van Katrien of we geen zin hebben om vanavond mee eentje te gaan drinken. Raf zijn gezondheid is oké, we hebben tijd. Vroeger zouden we zeggen, neen, we gaan gewoon de zetel op en nestelen ons in de dekens. Maar we hebben de voorbije jaren ook geleerd: goede dagen vast te pakken als deze er zijn en niet te veel twijfelen en gewoon gaan. Dus vanavond zitten we op café. Bomvol. Er waren duidelijk nog mensen die een zetel avond niet zagen zitten. En ook vandaag is het gezellig. Babbelen we honderduit over onze kinderen, over het leven, over sporten, over het werk,... waardoor het opeens alweer bijna middernacht is. Moe, maar zeer voldaan rijden we in de gietende regen richting Meeuwen. We zuchten van blijdschap dit keer. We zuchten van 'Fijn, dit pakken ze ons niet meer af.' We pakken dit vast en houden het vast zolang dat het kan. Of het nu voor een dag, een week of een uur is, het doet deugd.

Hiermee eindig ik mijn blog van deze maand. Bijna op het einde van het jaar, bijna op het einde van ons verhaal, van dit verhaal... Maar brengt niet bijna elk einde, ook weer een nieuw begin?... Wie weet.

Tot de volgende 26ste...