Nieuw geluk

Hoe was die zesde 26ste van het jaar 2026? Heet, bloedheet, met temperaturen tot tegen de 40°C is dit het allerminste dat gezegd kan worden.

Maar eigenlijk is er maar één gevoel dat overheerst op deze 26ste en dat is een zalig, overweldigend gevoel. Een gevoel van geluk, nieuw geluk. Een gevoel waarvan ik dacht dat we dit nooit meer zouden mogen en kunnen voelen. Een gevoel dat al enkele weken ons leven overheerst, verscholen achter een groot geheim van ontelbare waarde. Als mensen tegen je zeggen: 'Amai, jij straalt nogal vandaag', en ik kan alleen maar denken dat is zo, dan begrijp je misschien wat ik bedoel. Dus ook deze 26ste zit ik nog met dit stralende gevoel, met dit groot geheim,... maar ondertussen zijn we een maand verder en lezen jullie dit op de volgende 26ste... Op dit moment mag ik het delen met heel de wereld... want is het geheim bekend.

'Raf en ik krijgen er een nieuwe titel bij, een upgrade, next level... eentje van goud. Die onze oncomplete wereld op zijn kop zet in de volledige positieve zin. Nieuw geluk bestaat echt en zit momenteel nog veilig opgeborgen in het nestje van Judy's buik. Wij worden in januari grootouders. JOEPIE!!!

Ik wil dit gevoel blijven vasthouden, zolang ik kan. Je eigen dochter een baby'tje zien dragen, een schoonzoon die voor hen zorgt vanaf de eerste seconde... het is hartverwarmend en voelt heel erg fijn. Zoals bij zoveel moet je de dingen meemaken om te weten hoe ze voelen. Maar zo fijn dat het ook eens iets positiefs mag zijn om mee te maken, om te voelen, om te begrijpen, om ook hier onvoorwaardelijke liefde te voelen en te dragen vanaf de eerste seconde.

Dit nieuws overheerst een groot stuk van ons verhaal vandaag en de rest van de volgende weken, maanden denk ik ook zo. Ik zou bladzijden lang kunnen blijven schrijven en misschien gaat dat ook wel gebeuren, babyspam of zoiets. Al zal dit steeds binnen de realiteit zijn waar we inzitten. Na deze 26ste volgen er nog enkele vermoeiende weken, de warmte is hier zeker voor een stuk de oorzaak van maar ook het werk waar de laatste loodjes echt zwaar voelen. Niet alleen bij mij, ik zie het bij collega's en het is dan ook hoog tijd dat het vakantie wordt. Wij starten elk jaar op 5 juli dit jaar is dat een zondag, dus is de 3de juli onze laatste werkdag. Na een uitstap richting Antwerpen, want zo gaat dat als je voor een organisatie werkt waar in heel Vlaanderen collega's huisvesten, dan is het ieder jaar naar één of andere grote stad om het verlof in te zetten. Tegen 18u ben ik met de trein terug in Hasselt en rijd ik richting huis, doodop. Dagen zou ik kunnen slapen en dat is dan ook wat ik doe. De eerste dagen van het verlof voel ik pas hoe oververmoeid ik was. Ik kan slapen waar ik zit. Voor het eerst sinds heel lang, haal ik nog eens een boek boven, maar al na een paar bladzijden gaan mijn ogen dicht, na een korte dip, lees ik verder om na een paar bladzijden opnieuw in slaap te vallen. Zo gaat het enkele dagen, tot ik voel dat de energie het terug overneemt en ik bijgeslapen lijk.

Mijn verlof start met een feestje, een afscheids of uitzwaai feestje. Per en Han zullen richting Spanje vertrekken naar hun tweede thuis. De voorbije jaren is er hard gewerkt aan hun nieuw huis daar en is er al heel wat naar Spanje verhuisd. Zij verkochten hun zaak en gingen in Bree in een appartement wonen om hun droom na te jagen en te verhuizen naar het zonnige Spanje. Zes tot acht maanden per jaar gaan ze naar hun tweede thuis, de andere maanden zitten ze hier in België en zet Han haar werkzaamheden hier verder, in de vorm van het geven van cursussen en readingen. Han is een medium, of ik denk toch dat ik dat zo mag noemen die we vrij snel na Zara haar ongeval leerde kennen. In ons eerste boek beschrijf ik dat eerste bezoek aan haar in geuren en kleuren. Hoe zij met Zara kan babbelen, dingen weet die niemand anders weet en op deze manier ons meid heel erg dichtbij brengt. De eerste keer hadden we het moeilijk dat iemand anders met haar kan babbelen en wij niet. De keren die hierop volgden, ebde dat gevoel meer en meer weg en kwam er vooral dankbaarheid in de plaats. Want neen, als er al bewijzen waren over het leven na dan hadden we deze wel degelijk ontvangen. Wij volgden verschillende cursussen en leerde op deze manier zelf ook tekens vragen en ontdekken. Ik denk dat ik jullie niet moet overtuigen van hoe tekens op ons pad komen, gedurende onze verhalen hier in onze blog is al meermaal aan bod gekomen hoe onwaarschijnlijk dingen zijn die soms gebeuren. En of je nu hierin gelooft of niet, ook dat maakt niet uit. Doe vooral waar jij je goed bij voelt. Voor mij persoonlijk moet ik dit hebben om te overleven. Ik geloof dat we haar ooit terug zien, ik geloof dat ze steeds bij ons is en ons tekens geeft vanop dat plekje tussen de aarde en de maan. En Han is hier een helpende hand in geweest. Gedurende de jaren leerden we ook Per kennen en op deze manier ontstond er een vriendschap, eentje die alleen maar werkt als ze op gewone momenten waarop we gezellig bijkletsen niet bezig zijn met readingen en verwachten dat er reacties komen van Zara. En zo is het ook steeds tijdens gezellige avonden op het terras gaat het over hun, over ons, over het leven, maar meestal zonder dat Zara ertussen komt. Uiteraard is dit buiten Zara zelf gerekend want heel soms is ze zo hevig aanwezig dat Han niet anders kan dan haar vijf minuten aan het woord te laten... En dan gaan we verder aan de limocello en de karmeliet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Heerlijk dat het zo kan. Vanavond nodigen ze al hun familie en vrienden uit om samen afscheid te nemen en het nieuwe avontuur tegemoet te trekken. Het is dus zo een avond die niet over ons of Zara draait maar volledig in het teken van hen staat. Toch kan ik het niet laten om vooraf ons Zara aan te spreken. 'Moest het lukken meid, zonder dat je echt aanwezig moet zijn, zou het fijn zijn als je ons liet weten dat je het weet van de baby en dat je er zo blij mee bent. Ik begrijp volledig als dit niet kan, want uiteindelijk is het hun feestje en is het niet de bedoeling dat jij daar komt piepen of dat zijn boodschappen gaan doorgeven. Maar als het subtiel kan, het mag altijd.' Ik vertel het tegen niemand. Hoe absurd ook dat ik het gewoon aan haar vraag. Ik laat het voor wat het is en denk er niet meer aan in de weken die volgen. Vanavond is het zover het Spaans feestje vindt plaats. Het thema is uiteraard: 'Fiësta Espanola', waar we ons helemaal in uitleven. Raf zorgt voor de nodige accesoires van oorbellen, kettingskes, armbandjes in de rood, gele kleuren van Spanje. Ik schaf mij in de solden een rood kleedje aan, een rode broche erbij en we zijn helemaal party proof. Op het moment dat we de parking oprijden, krijg ik het even benauwd. De feestgangers die wij zien lopen zijn eerder gekleed in comfy chique, waarbij het gaat van satijnen blousjes naar witte broeken, alles behalve Spaans. Wij zijn helemaal overdressed, zo lijkt het. Tot we bij de ingang komen van de zaal en beseffen dat het niet wij zijn die overdressed zijn. Want heel de zaal kleurt rood, geel, mensen verkleed tot zwarte piet zelfs. Zo blij dat we toch helemaal zijn opgegaan in het thema, mijn benauwdheid was nergens voor nodig. Wij worden ontvangen door een Spaanse toreador. Han en Per staan iets verderop iedereen op te wachten. Ze zien er stralend uit. Han in een lang Spaans kleedje, Per in een wit Spaans hemd met een typische hoed van daar. Het is al een tijdje geleden dat we elkaar zagen, het is dus een fijn weerzien. 'Hoe gaat het met jullie? Veel te lang geleden. Wat zien jullie er goed uit.', zeggen we tegen elkaar. 'Hoe is het met de baby?' Is de vraag die daarop volgt. Even sta ik stomverbaasd te kijken, want op dit moment is dit nog een groot geheim. 'De baby?', zeg ik. 'Ja, Judy is toch zwanger, dat heb je me zelf gestuurd, hoe is het ermee?' Ik heb uiteraard niks gestuurd, want ik moet mijn mond nog houden. 'Maar, ik heb niks gestuurd.' 'Maar jawel', zegt Han nog. Dan denk ik, laat het zo Winnie, want jij weet wat hierachter zit. Dit is hun feest en voor mij is deze subtiele hint meer dan duidelijk genoeg. Wij knuffelen en gaan de zaal in. Ik sta nog steeds vol verstomming, maar vooral met een zalig gevoel de zaal in te staren. Als we een plekje heb gevonden, vertel ik Raf wat ik aan Zara vroeg en hoe ze dit toch maar weer heeft klaargekregen om op een subtiele manier te laten horen dat ze helemaal mee is met de baby. We kijken naar elkaar en ik weet dat we hetzelfde voelen en denken. Een hartverwarmend gevoel van daar is ze weer, hoe straf is ze toch tot een overheersend gevoel van gemis, op momenten als dit. We bestellen ene rosé en klinken op Han en Per, maar toch ook een beetje op Zara, op de baby, op Judy en Sander... Schol!

Een dag na ons Spaans avontuur is het 5 juli, mijn eerste officiële verlofdag maar toch vooral de verjaardag van ons Onna. Acht jaar geleden maakte ze ons leven even wat lichter door in het jaar 2018 ter wereld te komen op een moment dat we gebroken waren. Zij bracht een lichtpuntje in onze familie, hoop en nieuw leven. Sinds 2018 is ons motto, er kan er beter eentje bijkomen dan dat we er eentje moeten afgeven. Vandaag wordt Onna dus al acht jaar. De kleine meid groeit stilaan uit tot een hele dame. Verjaren in juli, net zoals haar nichtje Zara zorgt er vaak voor dat je op een mooie zonnige dag jarig bent. Doorheen de warmte van de voorbije weken is het vandaag een warme, maar iets minder zonnige dag. Toch breekt de zon zo nu en dan een beetje door en is het droog, waardoor het een echte Belgische zomerdag is. De kinderen spelen buiten op het speeltuig, pakjes en cadeautjes worden uitgedeeld. En de mama en papa hebben weer voor lekkere tappas gezorgd. Een geslaagd feestje voor een achtjarige meid. Ondanks dat het gemis er altijd is 24 op 24, 7 op 7 is het toch fijn hier te zijn, wetende dat niemand haar zal vergeten en ze daardoor op deze dagen ook steeds op één of andere manier erbij is. Een vlinder die snel passeert, een windvlaagje of die ene zonnestraal die harder straalt dan de anderen. Op naar meer van deze 'verjaar'dagen,... want ook elk jaar dat erbij komt is er eentje om te koesteren en vast te pakken. Want er zijn er zovelen die dit niet gegund is geweest.

Juli 2026 zal de geschiedenisboeken in gaan als het WK waar onze rode duivels stuntte. In tegenstelling tot wij, die believers zijn vanaf de eerste seconde zijn er weinig belgen die geloof hechten in de prestatie van onze voetballers. Bijna niemand denkt dat ze door de voorrondes zullen geraken en al snel geven supporters het op. We horen overal negatieve klanken. Raf en ik zijn anders, wij blijven doorzetten en verder supporteren. De match moet altijd gespeeld worden. En ja, ook wij vinden dat voetballers veel te veel geld verdienen, dat ze nogal komedie kunnen spelen op het veld. Maar wie ons vorig verhaal heeft gelezen, weet ook hoe bijzonder dit voor ons is en waarom het dan ook zo belangrijk is voor ons. We volgen elke match tot op de voet, met hapjes, drankjes, blijdschap, teleurstelling, dieptepunten, hoopvol, en gejuich... We kijken samen met Judy, Sander en boempi. Dan eens hier bij ons, dan eens bij ons naast. De ene keer iedereen erbij, de andere keer elk op zijn eigen domein maar steeds met de gsm in de aanslag om elkaar berichten te sturen. Heerlijk dit. De voorrondes gaan ze voorbij, de achtste finale wordt een topper tegen Amerika. Waar het lijkt alsof België niet alleen tegen Amerika speelt, maar ook alsof de hele wereld mee supportert voor ons dankzij Trump. Die even dacht voor God te spelen. Blij dat dit nog net niet kan. De belgen winnen met glans en nu is alles wat erbij komt mooi meegenomen. Niks moet nog, alles mag en kan. De kwartfinale tegen Spanje, waar we geven toe de spaanse voetballers beter zijn dan de belgen. Toch is het een spannende match, waarbij de bal naar de twee kanten kan rollen. Wie de goalen maakt, wie net dat moment kan vastnemen die zal doorgaan naar de halve finale. Wat eerst sowieso naar Spanje leek te gaan, verandert bij een 1-1 stand. Door een ongelukkige onoplettendheid wordt er echter op de laatste minuten opnieuw gescoord door Spanje. Wij stoten op de kwartfinale. Even is er teleurstelling, ontgoocheling bij heel wat mensen, maar al snel slaat dit om naar fierheid en trots op hoe ze het gedaan hebben. Ik denk aan Zara, hoe leuk zou zij deze momenten gevonden hebben, bij boempi op de zetel, waarschijnlijk geverfd op de wangen, vlaggen in de aanslag. Tegen boempi zeggen dat hij niet moest opgeven en voor de belgen moest blijven supporteren. Vroeger met de meiden, waren dit onze momenten. Ook al waren wij (de meisjes dan toch) geen voetbalfans. Deze familiemomenten namen we vast. En elke keer opnieuw geniet ik en droom ik toch even naar hoe het had kunnen zijn. Al ben ik ervan overtuigd dat ze meezat te kijken op de eerste rij. Teveel 26 op momenten waar het normaal niet zo zou zijn. En daar trekken we ons aan op met z'n allen. Op naar het EK over twee jaar, laat ons hopen dat onze belgen er dan opnieuw bij zijn. Wij borgen de vlaggen veilig op, tot dan... En ondertussen supporteren we verder voor de laatste ploegen uit het tornooi. Want het blijft een fijne belevenis.

We beleven dit jaar een uitzonderlijk mooie zomer. Zo eentje waar we ieder jaar naar uit kijken, maar niet vaak krijgen op deze manier. Ons hele gezin bestaat uit zonnemensen. Geef ons zon en blauwe lucht en onze energiepot is al deels gevuld bij het opstaan. Als ik wist dat dit standaard het weer zou zijn in de zomer, zou ik niet meer op vakantie gaan. Niet dat we dat nu veel doen, amper eigenlijk en daar ben ik blij voor. Vakantie roept te veel herinneringen op, is te moeilijk en is gewoon niet wat het vroeger was. Het is ook zo dat ik thuis heel goed niks kan doen. Ik kan me de hele dag leggen aan het zwembad, met een boek, een ijsje, een drankje. 's Avonds gezellig iets gaan eten of iets gaan halen en zo nu en dan nog een terrasje doen voor een goed roséke. Het werk komt mij niet tegen. Ik denk dat ik hier vroeger anders in was, dan moest er even zeer gepoetst worden, dan moest het huis op orde, dan had ik het idee dat ik thuis vanalles moest doen... Waarom eigenlijk? Vraag ik mij nu af. Ik moet vooral niks en na een jaar hard werken, mag ik ook gewoon eens doen waar ik goesting in heb. En dat is zeker niet het huishouden, de strijk of ik weet niet welke andere klusjes er nog klaarliggen. Dat maakt dus dat voor mij vakantie perfect aan huis kan zijn. Daar waar ik mijn veilige cocon heb, waar ik kan gaan en staan waar ik wil. Waar ik kan eten en drinken wanneer en wat ik wil. Daar mag ik verdriet hebben en kan ik lachen zonder dat ik iemand uitleg verschuldigd ben. Dus zomers als deze schreeuwen om homecation, I love it. Ik hoop op meer van dit, elk jaar opnieuw. Tijdens deze homecation gaan we sinds heel wat jaren regelmatig nog eens de fiets op. Geen lange afstanden of zo, eerder van terrasje naar terrasje,... genietend van de zon en elkaars gezelschap. Vaak zijn dit momenten dat Raf en ik fijne, diepe gesprekken hebben, over ons, over de toekomst, over Judy en Sander en het wondertje dat eraan komt. Maar ook over het verleden, over wat het leven ons reeds leerde, wat het ons gaf en wat het ons afnam. Het leert me dat het niet altijd in groep moet zijn om gezellig te zijn. De zon doet ons ook uitkijken naar 23 juli, de dag dat Zara werd geboren, twee weken vroeger dan voorzien. Mini klein, donker bruine haren, net als Judy perfecter dan perfect. Wat waren we in de wolken. Sowieso bij de tweede is alles anders, zachter. Je weet al hoe het werkt en kan onmiddellijk beginnen aan gewoon mama en papa zijn en natuurlijk grote zus. Dit jaar zou Zara 22 jaar worden. 22 jaar amai dat klinkt al zo oud, volwassen,... Hoe zou zij eruit zien nu? Ze zag er op haar 13 al heel wat ouder uit. Hoe zou dit geëvolueerd zijn? Waar zou ze wonen? Werken? Studeren? Wat zou ze in het leven al allemaal betekend hebben? Zoveel vragen, zonder antwoorden. Zoveel wat als? Zonder... En toch kijk ik uit naar de 23ste. Samen zijn voor haar, het glas heffen voor haar, een hele dag enkel mogen bezig zijn met haar zonder uitleg te moeten geven. Samen met Judy en Sander de avond starten met haar lievelingspaghetti op ons bord. Met ons vieren klinken op Zara... om daarna familie en vrienden te ontvangen.

Vandaag is het zover... 23 juli, 22 jaar geleden bevielen we van ons tweede wonder. Op een vrijdag om 20u30 begon de film van de Flinstones, daar gingen we naar kijken. Terwijl we weeën aan het opvangen waren, met verdoving. Na een eerste moeilijke en zware bevalling, was het voor de gynecealoog duidelijk, dit keer meteen de spuit erin. Het was een vreemde ervaring, de curves omhoog zien gaan van de weeën en zelf niks ervan voelen. We waren dan ook heel op ons gemak toen de film begon. Maar dan opeens toch een raar gevoel, geen pijn, maar anders dan de weeën en tegen 21u was ze er onze Zara. Ini mini klein, 2,5 kg, 49 cm groot. Met een bos haren niet te geloven, zeker nadat ons Judy blond ter wereld kwam. Verder net als haar zus onmiddellijk geliefd, meteen verknocht aan ons tweede wonder. Ons gezin was compleet. Meisjes mama en papa voor altijd, zo fijn... Uitkijkend naar de toekomst, met heel veel dromen en hoop voor wat de volgende jaren ons zouden brengen. Nooit gedacht dat het zou lopen, zoals het liep.

Voor jou lieve Zara:

‘Yes, het is mijn verjaardag…!’

Vroeg in de ochtend, met kleine oogjes, maar steeds even vrolijk.

Zo begon jouw verjaardag lieve Zara, elk jaar opnieuw.

364 dagen keek je er naar uit, zoals niemand anders dat kon.

Dit was jouw topdag, je genoot van elke seconde.

Al voor de 9^de keer blijft het stil deze morgen…

Heel erg stil…

en toch ergens diep in ons hart, in ons hoofd, …

Lijkt stilletjes jouw stem te klinken: ‘Yes, het is mijn verjaardag.’

Hoe ongelofelijk prachtig, machtig zou het zijn, als dat toch even kon…

Drie dikke zoenen voor jou en ontelbaar meer erbij.

We heffen het glas op jouw 22^ste (13+9) verjaardag, op jouw veel te korte leven,

op al onze herinneringen, op oneindige liefde…

Weet je lieve meid, er zijn heel wat mensen die echt denken dat dagen als deze

beter worden, dat het leven ooit terug normaal wordt.

Wij weten beter, hoe raar zou het ook zijn, laat ons in dit abnormale maar verdergaan.

Met ons verdriet, ons gemis, onze herinneringen, kleine gelukjes, mooie en moeilijke dagen, met onze dromen over ooit weer samen, met ‘Wat alsjes’, met nooit vaarwel maar voor altijd tot ziens...

Schol, lieve Zara, op jou!

#vergetendoenwenooit #happybirthdayinheaven #vooreeuwigenaltijdenzoveelmeer

Wat doen we op een dag als vandaag? Het woord 'Samen' bevat het helemaal. De eerste jaren begon deze dag altijd met tranen, verdriet en gemis. De laatste jaren zijn er nog tranen, maar niet meer altijd zichtbaar. Wel blijft het verdriet en gemis. En eigenlijk wordt dit alleen maar groter, hoe verder we gaan. De eerste jaren konden we ons nog goed herinneren hoe dat altijd ging, zagen we onze dertien jarige dochter, zagen we haar vriendinnen die elk jaar een beetje ouder werden en ook fysiek begonnen te groeien. Terwijl het leek alsof ons Zara al die jaren al gepasseerd was, want zij zag er al achttien uit. Ondertussen zijn we negen jaar verder en is het moeilijk om te zien hoe ze nu zou zijn. 22 lentes jong, in de fleur van haar leven. Het zien van vriendinnetjes blijft fijn, maar hoe verder de jaren gaan hoe pijnlijker ook. Want dan komt vaak in mijn hoofd op, hoe zou zij nu zijn, wat zou zij nu doen? Zou ze haar rijbewijs al hebben? Zou ze aan het werk zijn? Of misschien nog aan het studeren? Was ze ambulancier, zoals ze zo graag wilde of stond ze ieder weekend op het podium en was ze een bekende Vlaming geworden na haar doortocht door de Voice. Dat maakt ook dat de Camilles en Pommeline Tijsen van de wereld zo pijnlijk zijn om te zien, om naar te luisteren. Want je weet nooit hoe ver die van ons het geschopt zou hebben. Dus wordt het makkelijker? Eigenlijk niet. Want het leven gaat verder, het leven draait door voor alles en iedereen. En zo ook voor ons stilletjes aan, maar bij ons is een deel van ons leven gestopt dat nooit meer verder zal gaan en het andere deel dat probeert verder te gaan, doet dit in een heel ander tempo dan de wereld, dan de anderen rondom ons. En net daardoor lijkt het voor de buitenwereld alsof het beter gaat op dagen als deze, maar voor ons blijft het binnen in een gevecht met het leven, met die plek tussen de aarde en de maan, met de waaroms en alle andere gedachten hierbij. Ja het leven wordt zachter op één of andere manier. Je leert overleven en verdergaan. Lichtpuntjes zien, soms heel klein, soms ontzettend groot, denk aan het nieuws waar ik mee begon. En ja dat maakt het dat we er nog zijn en dat het lijkt alsof we alles in de plooi hebben op het werk, in onze privé... Gelukkig maar! Veilig in onze cocon blijven we oncompleet met heel veel gemis en verdriet en op dagen als deze, zelfs in periodes als deze, de mooie zomer, dan steekt dit opnieuw diep in ons hart. En dan is 'Samen' de enige oplossing om de dag door te komen en om er het beste van de maken. Samen spaghetti eten en ons herinneren hoe Zara haar bord elke keer opnieuw bijna in duizend stukken sneed als ze haar spaghetti aan het snijden was, zo hard en hevig deed ze dat. Samen klinken op haar verjaardag, haar korte leven vieren met familie en vrienden. Samen chips en taart eten, alsof ze er gewoon bij is. Samen herinneringen ophalen aan vroeger en mijmeren over hoe het zou zijn. Zo doen we dat op een dag als vandaag.

En weet je eigenlijk kan mijn zomer pas beginnen na vandaag. Dat klinkt misschien gek, maar vanaf de start van mijn verlof, weet ik dat vandaag eraan komt. Weet ik hoe moeilijk en tegelijk hoe mooi het weer gaat zijn. Ik kan pas echt ademen en helemaal tot rust komen na vandaag. Om over 364 dagen opnieuw uit te kijken naar de volgende verjaardag, de volgende moeilijke, maar vooral ook mooie Zara dag. Zoals zij elk jaar opnieuw uitkeek naar haar dagje... Dit jaar is er een extra sprankeltje magie dat we toevoegen aan haar verjaardag. Wat zou zij dit geweldig gevonden hebben. Maar ze weet het sowieso, dat voel ik. Want ik ben er zeker van dat zij er voor iets tussenzit. De dag voor haar verjaardag komen we te weten wat het geslacht gaat zijn van haar zus haar kindje. Om 16u op 22 juli belt Judy mij dat de mail binnen is. Het meest bijzondere dat ik deze maand heb mogen doen, ga ik jullie nu vertellen. Want een tijdje geleden zei Judy dat ze heel blij zou zijn als ik een taart zou maken voor de gender reveal. Dit betekent dan ook dat ik als eerste weet wat het geslacht is. Ik vind het een grote eer dat ik dit mag doen. Een hele week ben ik zenuwachtig voor het maken van de koek, maar vooral kijk ik er naar uit. Hoe mooi zou het zijn als we dit op 23 juli met familie en vrienden samen kunnen doen op Zara haar verjaardag. Een beetje als een boodschap die zij ons geeft. Het heeft nog even gehangen of de mail op tijd gaat binnen zijn, maar dat is dus gelukt. Raf en ik gaan eerst nog padellen en bekijken pas dan het resultaat.

Kippenvel... Om nooit meer te vergeten... Eén zin op papier: 'De baby is een ...'

Dan begin ik eraan, de biscuits heb ik de dag ervoor al gebakken, het is enkel nog versieren. Alleé enkel nog, het is toch nog een heel karwei, maar het lukt. Om 23u breng ik de eerste koek naar Judy en Sander, zodat zij samen onder hun twee het geslacht kunnen ontdekken. De tweede koek is voor de dag erna. Vandaag dus Zara haar verjaardag. In het groot 22 op de koek, de leeftijd die onze meid in de complete wereld zou krijgen.

We steken de kaarsjes aan en vertellen iedereen dat Judy en haar zus een boodschap hebben. Judy blaast ze uit, een luid applaus door iedereen. Ik kan je vertellen dit was echt een kippenvelmoment. En dan het glas in de taart en spannend afwachten... Gevolgd door de ontknoping die ik hier nog even niet vertel, want dat laat ik aan de fiere ouders over... Wie weet volgende keer of ergens later.

Bijzonder dit... Hoe verdriet, nieuw leven, nieuw geluk en lichtpuntjes samenvallen. Hoe het één het ander niet vervangt, maar hoe we wel uitkijken naar wat komen gaat. Waarbij Zara altijd een centrale rol zal bijven spelen. Wij zullen over haar vertellen, haar leren kennen, ook al zal ze nooit fysiek zichtbaar zijn voor ons kleinkind, toch zal het kindje weten wie Zara is en altijd zal zijn....

Met deze speciale verjaardag sluit ik dit keer mijn blog af. Tijd voor even rust, vakantie, genieten en ademen... Dankbaar voor wat is geweest en voor wat komen gaat. Altijd meedragend wat we hadden en diep in ons hart altijd zullen blijven hebben.

Tot de volgende... Tot de 26ste...