Een nieuwe uitdaging, een lichtpuntje...

Vrijdag 7 januari kreeg ik het laatste duwtje in de rug. Na een half jaar nadenken, twijfelen, overwegen, informatie verzamelen, cursus volgen,... hakte ik de knoop door. Ik ga ervoor. Geen bla bla bla, geen zou ik, geen kan ik dit wel, geen twijfels meer. Binnenkort start ik met mijn eigen praktijkje rouwbegeleiding. Mensen helpen bij hun rouwproces, een grote nood in onze drukke maatschappij waar vooral de woorden 'Je moet vooruit' vaak van tel zijn. Maar rouwen is werken, is arbeid leveren, is vaak eenzaam en vermoeiend . Daarnaast is het soms moeilijk te begrijpen en uit te leggen. Ik wil vanuit mijn ervaringen met een plots afscheid, met de dood en met rouw mezelf geen deskundige noemen. Toch ben ik ervan overtuigd dat ik anderen kan helpen bij hun verdriet, hun verlies. Of dit nu gaat over het verlies van een dierbaar iemand, een scheiding of het verlies van zichzelf. Naast mijn bagage levenservaring, zit er ook al heel wat studiemateriaal in mijn rugzak en ervaring in allerlei soorten van begeleiden van kinderen en volwassenen. Een laatste gesprek deed alle twijfels verdwijnen en zette vooral mijn energiepeil volledig open. Ondertussen zijn we drie dagen verder, een naam is gevonden, de website begint vorm te krijgen, net als deze blog waarvan dit bericht pas over enkele weken gepubliceerd wordt. Grappig eigenlijk dat ik nu gewoon naar mezelf aan het schrijven ben. De eerste stappen zijn gezet, een eerste lichtpuntje,... met altijd diep geborgen op het plekje tussen de aarde en de maan onze engel, onze meid die mij zal helpen bij elke stap vooruit. Spannend allemaal!!!

Foto by Judy