Hoe een wilde droom, echt ging bestaan

Ergens een goed half jaar geleden kreeg mijn brein weer wilde sprongen. Ik geef toe dat gebeurt zo nu en dan. In mijn vorig leven gebeurde dit zeer veel. In mijn nieuw leven heeft mijn brein dit precies opnieuw moeten herontdekken, moeten uitvinden. Maar als het gebeurt dan krijg ik mijn gedachten niet stop gezet. Ik zou een lezing geven. Dat was het plan. Twee boeken geschreven, een dochter die overleden is, genoeg stof om mee aan de slag te gaan. Jammer genoeg genoeg stof. Want ik zou nog altijd heel graag willen dat wij, ons gezin, onze meisjes nobele onbekenden zouden zijn. Geen papa, zus of mama van. Geen meisje dat op 13-jarige leeftijd verongelukte. Helaas is van dat onbekend zijn niet zo heel veel meer in huis. Ik weet dat er mensen zijn die vinden dat ik vooral de aandacht op mezelf wil trekken, 'Aandachttrekster, daar is ze weer'. Gelukkig kan ik deze mensen geruststellen dat zij zich niet kunnen voorstellen hoe het is om te moeten leven met een dochter die je verloren hebt, zomaar opeens, zonder uitleg. Gelukkig hebben zij in de meeste gevallen wel kinderen die dagelijks hun avonturen posten op sociale media of die aan tafel babbelen over hun nieuwe avonturen. Gelukkig kennen deze mensen niet de pijn van een gebroken hart dat nooit meer heel wordt. Gelukkig kunnen zij nog echt genieten van de kleine en grote dingen. Gelukkig moeten zij dus niet bezig zijn met hun kind levend te houden, ook al is ze niet meer onder ons, door regelmatig haar stem, ons verhaal, haar foto's op sociale media te zetten omdat ze dit zelf niet meer kan. Gelukkig moeten zij zich niet bezig houden met het schrijven van boeken om zo de droom van hun overleden dochter in ere te houden. Gelukkig moeten zij niet babbelen over rouwen, doodgaan, verdriet en gemis omdat hun kinderen er nog zijn. Gelukkig moeten zij geen lezingen geven over rouw en hierin hun eigen verhaal betrekken omdat hun kinderen waarschijnlijk nog lang en gelukkig leven. Gelukkig hebben zij tijd om te genieten van kleine geluksmomentjes met het gezin, van lichtpuntjes vaak grote, soms ook kleine, van vooral goede dagen en kwade dagen die bestaan uit een ruzie of een kras op de auto (iets wat zich vaak vanzelf oplost). Gelukkig maar... Wat zou ik graag die onbekende zijn en straks fijn met mijn meisjes rond de tafel zitten...

Even terug naar mijn wild idee, een lezing geven. Zou ik dat wel kunnen? Een paar uur babbelen over wat ons is overkomen, over hoe we ermee om zijn gegaan, maar vooral hoe we anderen hierin kunnen helpen? Zou dat niet te saai worden? Hebben mensen hier wel interesse voor? Veel vragen, weinig antwoorden, maar wel nog steeds dat wilde idee in mijn hoofd. En als er van die plannen in mijn hoofd zijn gepland, geraken ze er niet meer uit. Mijn hoofd begint dan constructies te maken over hoe het zou zijn, hoe ik het zou aanpakken. De woorden, de teksten staan letterlijk klaar. En dan opeens is het er 'Het lichtpuntje', Raf moet mee met de lezing! Een lezing in combinatie met zijn muziek, hoe chique zou dat zijn? De rode draad doorheen ons leven 'muziek', nu kunnen brengen als rode draad doorheen wat ik wil brengen... En zo geschiedde mijn wild idee werd een plan, kreeg vorm, vulde afgelopen zaterdag een zaaltje en smaakt naar zoveel meer...

Dus mijn volgend wilde idee, hoe kunnen we van iets kleins, iets meer kleins maken, zonder dat het groot wordt. Maar waar wel de boodschap doorheen het land kan toeren... Heel wat om opnieuw mijn brein over te breken... 'Eén seconde', ons verhaal, maar vooral maak rouw bespreekbaar... Nieuwe avonturen weken, wie had dat nog ooit gedacht in het leven 'na'. Een lezing boeken dat kan info@mijnlichtpuntje.be