Mama, de mooiste naam die ik ooit kreeg...

Hoe was die vierde 26ste van het jaar 2026?

Vooral heel erg zonnig... in de hemelsblauwe lucht, in de warme zonnestralen en in ons hart.

Om 7.26u viel er een heel gewicht van mij af. Verdriet kunnen en mogen delen is zo helpend. Het was dit keer voor mij extra spannend en toch ook weer niet. Want ik ben wie ik ben en dat zal zo blijven. Ik hoop niet alleen mezelf maar ook anderen te helpen met onze verhalen. Helpen tijdens onze bergtocht die het leven is geworden, met hoge toppen en diepe dalen. Ik ben blij dat ik beiden al heb kunnen delen in ons verhaal van 2026. Het blijft bijzonder hoe dit jaar ons mee op sleeptouw neemt doorheen het leven in vreugde en verdriet. Steeds met ons Zara zo dichtbij. Niet dat ze de voorbije jaren ooit ver weg is geweest. Maar terug even bewust bezig zijn met ons verhaal brengt haar zo ongelofelijk dichtbij. Zo kort dat ik ze bijna terug kan ruiken, kan voelen, zelfs kan zien alsof ze naast mij zit in de zetel terwijl ik aan het schrijven ben. Ik hoor haar adem stilletjes ruisen in mijn oren, voel een frisse wind, alsof ze elke keer opnieuw laat horen: 'Ik ben er elke seconde van het leven.' Het is fijn en het doet pijn. Het blijft onwezenlijk dat is helder. Het blijft straf en oneerlijk. Maar de liefde is zo sterk dat het op één of andere manier toch lukt om elke dag op te staan en zelfs in de diepste dalen te blijven ademen. Ik voel mijn hart vaak letterlijk kloppen, alsof het mij zegt, ik ben er nog. Ik ben niet meer heel, ik ben geraakt en onherstelbaar maar ik klop met je mee elke seconde van je verdere leven. Adem in, adem uit, rustig, adem in, adem uit... Zo lukt het weer elke keer opnieuw.

Deze 26ste is een zondag, een rustige zondag, een fijne zondag. Uitslapen... heerlijk ik kan hier nog steeds erg van genieten. Gewoon wakker worden als mijn ogen open gaan. Zo is dat bij mij. Ik heb echt een wekker nodig om op tijd te kunnen opstaan. Is deze er niet dan gebeurt het wakker worden in alle rust en vooral niet heel erg vroeg. De zonnestralen vallen stilletjes binnen en de vogeltjes zijn aan het fluiten. Ik kijk op mijn wekker en glimlach omdat niets moet. Het is vandaag de 26ste april, precies 31 jaar geleden leerden Raf en ik elkaar kennen. Hij op zijn fietske in een groot bruin, geruit hemd met Farenheit als parfum, een wit t-shirt en een broek van pepe jeans, zijn haar met een stoere kuif. Ik was onmiddellijk tot over mijn oren verliefd. We ontmoetten elkaar aan het bankje aan de sporthal om 15.00u. Ik denk dat het een uur heeft geduurd toen viel de eerste kus. Ik herinner mij deze nog heel helder. Zo één van die momenten die bij het rijtje hoort van nooit vergeten. Maar dan in de rij van de fijne, zalige momenten. Daar is ons leven gestart. Toen nog vol dromen en ideeën over hoe ons leven er dertig jaar later uit zou zien. Ondertussen zijn we zover. Het leven tekende ons op heel wat manieren. We kregen twee prachtigste dochters. Ons huwelijk en hun geboorte staan bovenaan dat geluksrijtje. Dagen om nooit meer te vergeten, dagen van intense blijdschap en oneindig veel geluk. Blij dat deze dagen onbezonnen waren niet wetende wat er nog boven ons hoofd hing. Zou het voorbestemd zijn? Zou het toen al op één of andere manier beschreven zijn ergens in een groot boek, of op een groot scherm? Ik vraag het mij vaak af. Hoe erg zou het zijn te weten dat je leven slechts 13 jaar zal bevatten. Dat je snel terug zal verhuizen naar een andere plek, een magische plek of zo hoop ik nog steeds. Ik wil er ook niet te veel in blijven hangen, gewoon heel even, soms is er deze gedachte.

Nu 31 jaar later is er één zekerheid, we zijn er nog steeds. We zijn nog steeds samen. We hebben heel wat bergen beklommen, zijn bijna verdronken in ons verdriet maar vonden op tijd een reddingsboei. We gingen doorheen de diepste dalen tijdens de ziekte van Raf en tijdens het ongeval van Zara. Ondertussen probeerden we te overleven voor ons Judy. Al zal zij steeds het stukje meedragen dat zij gemist heeft. Haar zus in de eerste plaats, haar mama en papa tijdens de moeilijkste dagen van ons leven. Ook al deden we ons uiterste best en deden we er alles aan om er voor haar te zijn. Diep binnenin weet ik dat dit niet altijd lukte, maar ondertussen stonden er wel anderen om haar op te vangen, om er voor haar te zijn. En vandaag staat zij sterk in haar schoenen. En ergens weet ik dat niet alleen de situatie, maar ook wij hier een beetje toe hebben bijgedragen en dan denk ik we deden het toch maar. Samen met ons drie, overleven om stilletjes aan terug te durven leven. Ik heb het al meermaals verteld, mijn grootste hoop nog in dit leven is dat zij vooral een leven mag hebben waar een groot deel van haar dromen uit mag komen. Waar onbezonnen dagen nog mogen bestaan en waar ze het leven leidt zoals haar zus zou willen dat ze het deed. En dat zij over 30 jaar mag terugkijken op een leven wat haar naast haar rugzakje vooral heel veel vreugde heeft gebracht. Dus vandaag deze 26ste klinken we op elkaar, op onze lieve Judy, op Zara en op Sander, op ons gezin. We halen ons een lekkere vettige friet en genieten er samen van in de zetel. Kleine gelukskes waar ik vroeger mee zou lachen en nu denk ik maar één ding zzzzzzzzzzzzzaaaaaaaaaaaaalllllllllllllllliiiiiiiiiiiiiiiiigggggg.

Gisteren beslisten we om een nieuw tuinset te kopen. Nieuwe dingen aanschaffen is altijd spannend. Want dat wil zeggen dat we ook oude moeten wegdoen. Oude spullen die in dit geval nog goed zijn, maar ook oude spullen waar Zara nog in gezeten heeft. Gelukkig zullen deze oude spullen een nieuwe thuis krijgen bij haar zus. Dat maakt het afscheid anders en doet uitkijken naar de nieuwe set. Stom eigenlijk hé, hoe zo kleine dingen toch in mijn hoofd kunnen kruipen. Raf verrast mij door de nieuwe meubelen te gaan halen terwijl ik werken ben, in elkaar te zetten en al op het terras te schikken. Ik geef toe thuiskomen op deze manier is echt wel leuk. Ik rij met de auto achterom en zie de grote tafel op het terras staan. Het is een afgeronde moderne tafel zwart met marmer witte strepen erop. De stoelen errond zijn gemaakt van touw en hebben een dik zitkussen waardoor ze heerlijk zitten. Echt mooi... Nooit gedacht dat ik van zo materiële spullen nog een klein vreugdedansje kan maken. Heel eventjes voelt het oprecht fijn. 'De rekening ligt op tafel', zegt Raf. 'Prima ik zal ze zo in doos steken. Maar eerst een toertje lopen.' Vandaag staat er 40 min. op het programma. Het gaat enorm goed, hoofdje leeg... Stilletjes aan voel ik dat mijn energiepot terug aan het vullen is. Mijn hoofd krijgt geleidelijk aan rust, de leegtes in mijn lijf beginnen zich weer te vullen met hoop, met durf om terug dingen te ondernemen. De goesting in creatief bezig zijn begint terug te komen, stilletjes nog niet vollebak, maar beetje bij beetje en dat doet goed. Ik merk dat ook aan mijn loopsessies. Eventjes was het een verplichting, stilletjes aan voelt het terug als een gezonde verslaving waar ik niet zonder kan, niet zonder wil. Dat ik nodig heb om die energie te kunnen blijven volhouden. Ik kom terug thuis na een tocht van 7 km, nat bezweet maar niet moe, volledig voldaan. Ken je dat? Dat gevoel dat bij sporten hoort. Daar waar je het voor doet, wat je heel even doet zweven als je gedaan hebt en doet verlangen naar meer. Ik kijk nu al uit naar woensdag naar mijn volgend tochtje. Net voor ik de douche inspring, zie ik de rekening liggen van het tuinset. Mijn oog springt onmiddellijk op een detail... kippenvel... 'Dit kan niet!' roep ik. Tranen springen in mijn ogen. De naam van de verkoper lijkt uit de rekening te springen: ZARA.

Toeval? Echt niet... zo straf dit.

Na de slopende paasvakantie staat er opnieuw een vrije dag voor de deur, 1 mei. Zo een extra dag die je zomaar cadeau krijgt en die we echt kunnen gebruiken na de voorbije weken. We nemen hem dan ook met beide handen beet. Het is prachtig weer, zomerse temperaturen zelfs. Heerlijke geur buiten en een staalblauwe hemel, een zon die overuren maakt en een terras met een heel nieuw tuinset. Eindelijk na heel lang lukt het ons opnieuw om tijd te maken voor onszelf, zonder dat we de hele dag op de zetel kruipen. We hebben terug energie en goesting om dingen te ondernemen, om te hobby'en, om te wandelen, om dat te doen wat we graag doen en waar we blij van worden. In de namiddag haalt Raf zijn piano boven. Hij zet zich buiten op het terras met een muziekbox. Dit deed hij vroeger heel dikwijls. Zara en Judy deden dan wel eens mee en zo was het dagelijks wel muziek in huis door één van de drie of gewoon samen. Sinds maart 2018 is de muziek stilaan gaan liggen, zo nu en dan komt hij nog eens oppoppen, maar heel vaak blijft het gewoon stil. De piano van Zara die in huis staat, mooi, wit,... en stil. De gitaren, de micro's, de piano uit de kelder, ze zijn er nog steeds,... maar vooral heel erg stil. Alsof de dood ervoor heeft gezorgd dat ze niet meer kunnen spelen. Het nieuwe prachtige liedje van Reggi en Linda: 'Medicin', waar Linda zingt over hoe muziek een medicijn is, gaat niet voor iedereen op. Ik vind het altijd moedig om te lezen als iemand terug begint te zingen: Linda van Milk Ink, Belle Perez. Tegelijkertijd weet ik hoeveel moeite dit moet kosten en meteen besef ik ook waarom dit voor Raf niet lukt. Muziek is vaak een medicijn. Er wordt zo vaak gezegd dat muziek nodig is om te overleven. Maar als muziek nu net de binding was met zij die moest gaan. Als muziek Zara ademt in elke noot, in elk lied,... Als op de liedjesteksten nog aantekeningen van haar staan. Dan klinkt muziek vooral droevig en pijnlijk. Moedig en fijn. Daarom dat de muziek stil blijft, ondanks het talent dat nooit zal verdwijnen. Nog elke dag hoop ik dat het zal keren, nog elke dag hoop ik stiekem dat muziek toch een medicijn blijkt te zijn. Dat Raf een manier vindt om net deze liefde terug op te rapen en zo zijn dochter meeneemt in de muziek. En zo ook haar stem levend blijft houden door de muziek. Al begrijp ik heel erg hoe moeilijk dit is. De momenten zoals vandaag met de piano op het terras zijn dus eerder uitzonderlijk geworden. De weinige keren dat het gebeurt blijven magisch. Alsof er een sfeer rond het huis komt, een regenboog die over het huis wordt gezet, een zon die nog harder straalt dan ze al doet. En vogels die op hun stokjes luisteren om dan mee te zingen met al deze mooie klanken. Het lijkt even of de hele wereld verdwijnt op deze momenten. Het is dan dat mijn hoop elke keer toch even weer groeit en wie weet ooit. Ondertussen blijven we genieten van deze uitzonderlijke momentjes van magie. En wij zijn niet de enige die dit denken. Het berichtje van onze buren vier huizen verder vertelt het helemaal: 'Dank je wel, wij zijn aan het genieten op het terras van jullie heerlijke muziek.' Alle eer aan Raf... Prachtig. En Zara die was er gewoon bij, ik hoor ze, ik voel ze, stiekem zie ik ze zelfs een beetje of dat ziet mijn hart, mijn hoop,... Tegen het einde van dit muzikaal intermezzo speelt Raf: 'Wat nog komen zou' van Bart Peeters. Het liedje van Zara haar begrafenis, van velen hun begrafenis. Zachtjes speelt het liedje op de achtergrond en zingt Bart Peeters. Even lijkt het alsof ook hij gewoon bij ons op het terras zit. Ik kan het niet laten om dit bijzondere moment vandaag ook met jullie te delen. Luister goed, hoor Raf, hoor Bart, hoor Zara en voel heel veel liefde.

https://video.wixstatic.com/video/d97863_e68d621ab26b42c9b3822e08e96f9061/1080p/mp4/file.mp4

Naast muziek roept dit mooie weer ook om een barbeque. Een drietal jaar geleden vonden we in de aldi een tafelbarbeque op houtskool. Ben je maar met twee of drie is dit echt een aanrader. Je hebt dezelfde smaak en geur van een grote barbeque, je kan echt heel wat vlees bakken en het toestel is op een wip schoongemaakt. Nog een voordeel, je hebt maar een heel klein beetje houtskool nodig, waardoor je jaren toekomt met één grote zak. Sinds we dit toestel in huis hebben, zorg ik dat ik in deze periode van het jaar altijd barbeque vlees in de diepvries heb, zodat we op elk moment kunnen genieten van die heerlijke geuren en smaken. Vandaag is zo een dag... we starten met onze favoriete rosé wijn, de barbeque wordt warm gestookt. Raf zorgt voor het vlees, ik voor de groenten om daarna gewoon onder ons twee te genieten. Even lijkt het zonder zorgen, even lijken we te verdwijnen uit de realiteit. Het zijn deze momenten, kort en krachtig die ons terug doen richten van overleven naar leven. Mei is positief gestart... even vasthouden dit.

Het tweede weekend van mei is voor alle mama's een jaarlijkse feestdag. Of zo dacht ik er vroeger over. Moederdag, een dag waarop we alle mama's vieren. Voorheen heb ik er nooit bij stilgestaan dat dit voor velen ook een zware, confronterende dag is. Denk maar aan iedereen die zijn mama heeft moeten afgeven, aan alle vrouwen die mama wilden worden, maar waarbij dit niet gelukt is, aan mama's die hun partner hebben moeten afgeven en dan aan de mama's die hun kind hebben moeten loslaten om naar het plekje tussen de aarde en de maan te gaan. Tot die laatste groep behoor ik, helaas. De eerste jaren na het overlijden van Zara heb ik deze dag vooral in boosheid doorgebracht. Boos op heel de wereld, boos op iedereen. Wie heeft er ooit aan gedacht om een dag als deze uit te vinden? Ik wilde er niks over horen en vooral niet mee bezig zijn. Op dagen als deze gingen we naar de vlinder kijken die de school op de speelplaats had gezet of te voet naar het kerkhof of bleven we gewoon op de zetel liggen. Alles zolang het maar niks met moederdag te maken had. Alles om deze dag maar te ontwijken. Na acht jaar ben ik hier milder in geworden, want ik ben en blijf wel een mama van twee prachtige dochters. Waarvan er eentje ook echt nog heel dichtbij ons is. Judy die recht heeft op een mama en dus ook recht om haar mama te vieren op een dag als deze. Zij zou niet het gevoel mogen hebben op een dag als deze dat die niet mag bestaan. Ook zij zou deze moeten kunnen vieren zoals haar vriendinnen dat ook kunnen. En belangrijk als ze ooit zelf mama wordt, moet ze weten dat dit een heel belangrijke, speciale dag is. Een dag waarop je trots mag zijn op je kroost en op wat je samen bereikt hebt. Daarom dat moederdag terug op de kalender is gezet, altijd met dat rauwe kantje, zoals elke dag. Maar wel vanuit heel veel liefde voor die twee meiden van ons. Want mama ben je vanaf dat het eerste zaadje is ingeplant tot in eeuwigheid. Zelfs als je kind verhuist naar die mysterieuze plek, zelfs als je zelf volgt, ook dan zal je een mama blijven. Ik zie dat ook elk jaar op het kerkhof. Rond deze tijd schitteren de graven van de mama's in alle kleuren en opzichten. Van grote rozen, tot gele bloemen, kaarsjes en lichtjes overal. Zeker in het donker is het een kippenvel moment om te zien, hoe de mama's hier letterlijk in de bloemetjes worden gezet. Vreemd hoe ik hier zelfs een beetje gelukkig van word en ook weer niet. Deze morgen is het zover: 'Moederdag', elke moederdagmorgen sinds 26 maart 2018 denk ik aan het laatste briefje dat ik kreeg op moederdag van ons Zara. De dag van haar begrafenis viel het mij opeens te binnen dat ze mij dit geschreven had. Ik herinner mij dat ik dat die morgen las en in tranen ben uitgebarsten, alsof het allemaal zo heeft moeten zijn. Al wil ik dat niet altijd denken. Het is een mooie en eerlijk briefje, zo eentje dat je niet zo vaak krijgt, maar wel van goud waard is. Dat konden onze meisjes wel, ons verrassen met kleine dingen van grote betekenis.

Liefste mama,

We weten dat het voor jou de laatste tijd wat veel is.

Maar je doet het toch maar allemaal.

Ik weet dat ik het je soms ook niet makkelijk maak

en toch sta je altijd voor me klaar.

Je hebt er geen idee van hoe trots en fier ik op je ben.

Die van Neerglabbeek mogen hun gelukkig prijzen met zo een top directrice.

Hoe doe je dat toch?

Een school helemaal tip top in orde maken,

er alles voor doen om papa zijn medicatie terug te winnen.

Volgens mij een aangeboren talent!

Ook al gaat het een tijd wat minder jij laat de gaspedaal nooit los.

Ik ben trots dat ik zo een super mama heb !

Fijne moederdag ! xxx Zara (mei 2017)

Dit dus, ook deze morgen denk ik aan deze laatste boodschap die ze voor mij schreef op onze laatste moederdag samen. Ik koester het. Een traan rolt over mijn wang, denkend aan andere moederdagen dat Raf met de kinderen aan bed stond om samen te knuffelen, te zingen en cadeautjes uit te delen. Ik koester het. Elke moederdagmorgen sinds toen zijn dit mijn eerste gedachten, elk jaar opnieuw. Alsof deze eerst moeten gebeuren voordat ik aan de dag kan beginnen. Net zoals een bezoekje brengen aan het kerkhof. Om ook daar even mama te zijn en te vertellen hoe trots ik op haar en haar zus ben. Om gewoon even dichtbij te zijn, al lijkt het zo absurd, want onze Zara is altijd en overal en toch voelt het goed om hier nu te zijn. Zoals elke andere dag, maar vandaag nog net iets meer. In de namiddag komen Judy en Sander, samen met Raf maken we het gezellig en 'vieren' we moederdag zoals het lukt, zoals het kan, zoals het goed voelt binnen onze bubbel. Niet te veel tralala, maar wel oprecht en liefdevol. Super mooie bloemen, een mooi hart met het woordje mama, love you, mama is the best, heerlijke bloemenparfum van cent pur cent en het laatste nieuwe oogschaduw palletje van cent pur cent. Eigenlijk te veel, maar wel fijn om zo even verwend te worden. Nooit gedacht dat ik hier nog van kon genieten. Het allergrootste cadeau zit in mijn hart, is de liefde voor Judy en Zara. De liefde die nooit verdwijnt. Graag kom ik toch nog even terug op mijn cadeautjes, ik weet niet of ik het al vertelt hebt, denk het niet, maar sinds een paar jaar ben ik hevige fan van het merk cent pur cent. Mijn hele leven heb ik mij afgevraagd hoe dat eigenlijk moet, make-up aanbrengen. En dan die bruine poeder en al die borstels. Ik verstond er niks van en heb eigenlijk ook nooit gedacht om hier dingen over op te zoeken. Zara was hier al heel erg mee bezig. Het laatste feestje waar ik naartoe ging, heeft zij mij opgemaakt. Zij had het helemaal. Zij keek naar filmpjes, zocht dingen op. Als zij er nu nog zou zijn, amai wat een fun zouden we hebben met ons drie. Terug naar cent pur cent een aantal jaar geleden ben ik samen met Judy een workshop gaan volgen. Vanaf toen zijn wij en denk vooral ik helemaal verkocht en verslaafd zelfs een beetje. Ik kan er oprecht van genieten om nieuwe kleurtjes uit te testen en kan heel wat tijd steken in mij op te maken. Maar heb ook al geleerd hoe dit heel snel kan. Ik heb het toen beschreven als: ' Het lijkt alsof ik even het verdriet uit mijn gezicht kan smeren. Alsof ik mijn ogen terug kan laten spreken, alsof ik de tranen eruit haal.' Ook al weet ik dat het maar de buitenlaag is, toch doet het soms zo goed om deze buitenlaag te kunnen bedekken met een masker van make-up. Om terug even te doen alsof ik de oude ben. Al beken ik ook dat bij het zien van mijn grote resum aan borstels, waarvan ik drie jaar geleden het bestaan nog niet kende er ook van Zara tussenstaan. En elke dag als ik mijn borstels klaarleg, ook een knik in mijn hartje voel. Hoe fijn zou zij dit gevonden hebben. Een lade vol make-up een, een doos vol borstels en elke dag een nieuwe kleur om uit te proberen. Zo triestig dit... Maar dus ook dubbel, want zoals ik al zei, ik kan er ook echt van genieten. Vandaag hou ik dit laatste vast en kijk ik al uit om morgen het nieuwe palletje uit te testen. Dank je wel lieve Judy, Zara, papa Raf en Sander. Als mijn gsm in de namiddag afgaat en ik het berichtje lees van Thibeau: 'Fijne moederdag', voelt het helemaal compleet. Ook hij stuurt sinds die 26ste maart elk jaar opnieuw een berichtje, hartverwarmend. Tegen de late namiddag verhuizen we stilletjes naar bij ons naast waar we boemi ook gaan 'vieren', met z'n allen, ook met Zara haar BFF. Zoals ik reeds eerder vertelde, het wordt nooit echt uitgesproken of eerder als in we moeten blij zijn met wat we nog hebben en koesteren wat was. Maar toch voel je ook de pijn die bij ieder van ons aanwezig is op dagen als deze. De leegte die er is, voor de persoon die er fysiek niet bij is. De lege stoel niet letterlijk, maar figuurlijk in ons hoofd. Maar toch maken we het vooral gezellig en fijn. Boemi krijgt dit jaar een extra cadeautje, namelijk een uitnodiging voor haar eigen feestje in november, want ze wordt dit jaar 70 jaar. Net zoals Raf een paar dagen eerder ook al een kaartje in de brievenbus kreeg, want hij wordt 50 jaar in september. Speciale verjaardagen vieren ook dat is een gegeven dat vreemd aanvoelt en toch uit respect voor Zara moeten we blij zijn met elk extra jaar dat we krijgen, want zij heeft er maar 13 mogen ontvangen, wat er minstens 80 te weinig zijn. Daarom dat die 50 en die 70 bijzondere momenten zullen worden met een lach en een traan en vooral heel veel liefde. Zo sluiten we deze moederdag af, we zijn blij met wat we hebben en koesteren heel erg wat er was en altijd zal zijn. Mama, de mooiste naam die ik ooit heb gekregen, dankbaar dat ik de kans heb gekregen om dit te mogen worden en voor altijd te blijven.

Die avond zitten we in de zetel en krijg ik een berichtje van onze papa, boempi: 'Ze was er ook weer bij, stoof weer volop aan het branden.' Je moet weten dat de stoof van ons ma en pa op regelmatige momenten gewoon aanspringt. Ze hebben al het mogelijke laten onderzoeken, maar er is geen enkele verklaring voor en eigenlijk kan het volgens de frabrikant ook gewoon niet. Toch gebeurt het zo nu en dan, op momenten dat je ze voelt, dat je weet ze moet erbij zijn. Zo ook vandaag... het vuur brandt, de stoof is aan, Zara is erbij... Toeval? Echt niet...Zo straf dit.

Na moederdag loopt het eerste deel van mei vooral regenachtig en grijs. Een beetje zoals ons hoofd de voorbije maand voelde. Met deze nieuwe maand beginnen in ons hoofd de grijze wolken verder te razen, met hier en daar wat blauwe luchtplukjes en zonnestralen die heel erg hun best doen om erdoor te komen. Dit brengt wat rust, verlichting ook een beetje. Al blijven het rare tijden die eerste lentedagen, elk jaar opnieuw. Zara is zo dichtbij. Elke morgen als ik wakker word, is ze er in heel veel dingen. Mijn gedachten verdwijnen veel vaker dan de voorbije wintermaanden naar momenten die we samen doorbrachten, met ons gezin, met ons drietjes de meisjes. Zo heerlijk als ik kon vertellen dat ik met mijn meisjes weer wat had gedaan, samen, zoals ik het altijd had gedroomd voordat de kinderen er waren. Zoals ik vermoedde dat mijn heel verdere leven zou verlopen. Nu met hen, daarna met hun kindjes erbij. Ik denk vaak aan de momenten dat we na school, het werk thuiskwamen en samen aten aan tafel. Elk vertellend over hoe hun dag was geweest, met vaak Zara voorop. Zij kon niet stilzitten, niet stil zijn en was altijd in de weer. Als we spaghetti aten dan sneed ze deze zo hard, dat je zou denken dat ze doorheen het bord zou snijden. En haar bebbel stond nooit stil, zelfs op momenten dat ze niet sprak, neuriëde ze gewoon stilletjes verder. Nooit stil. Nu zijn de momenten na het werk meer dan stil. We zitten met twee aan tafel, zoals dat in het leven hoort als je stilletjes tegen de 50 aanloopt en de kinderen een eigen leven aan het opbouwen zijn. En toch blijft dit elke dag opnieuw onecht aanvoelen, omdat dit veel te vroeg is. Al sinds Judy haar 16de en Zara haar 13de verjaardag zitten we niet meer samen aan tafel met ons vier. Hoe fijn zou het zijn om op mooie, warme dagen thuis te komen en met zijn allen de fles open te trekken, een chipske te pakken en gewoon gezellig op het terras bij te praten over de dag, de week, koetjes en kalfjes en toch zo waardevol. Deze momenten mis ik, ook al hebben we ze nooit gehad. Dit waren de dromen die ik had over de toekomst, zo zou het zijn, als de kinderen groter waren, allebei een lief en dan gezellig met zes aan de tafel. Altijd heb ik in deze grootte gedacht, bij elk meubel dat we kochten, moesten er zes rond de tafel kunnen. Nu wil ik dat nog, maar vaak komt de realiteit binnen dat het er nooit zes zullen zijn (volwassenen) en dat we ons tafel kunnen beperken tot vier. Deze gedachten zijn degene die door mijn hoofd spoken de laatste tijd. Naast het gegeven dat ze al zo ver lijkt en toch zo dichtbij is. Ik ben bang om herinneringen te verliezen. Hoe het ooit was, wij met ons vier hier samen hoe hard ik er ook naar hunker en honger naar heb, zo ver lijkt het soms ook in mijn geheugen verdwenen. Soms moet ik echt heel hard doordenken om Zara helder in beeld te krijgen, om mij voor te stellen dat ze hier terug rond zou lopen. De momenten aan tafel, op vakantie, de volleybal en zoveel meer... De dertien jaar dat we met z'n vier hier samen hebben rondgelopen. Met alle ups and downs die bij een gezinsleven horen. Maar wat zou ik maar graag teruggaan naar die tijd, gewoon terug en alles opnieuw doen.

Maandag 18 mei, de laatste grijze dagen van de maand want de zon staat klaar om het terug over te nemen, krijg ik een mailtje van een school. Een leraar die een korte ziektestrijd heeft geleverd is gestorven. Dit is nieuws dat raakt, maar in mijn nieuw job ook nieuws waar ik effectief iets mee moet doen. In overleg met mijn collega hoor ik wat het draaiboek zegt in zo'n situatie. Tegelijkertijd kom ik te weten dat het de zoon is van een oud-collega van ons. Vorig jaar ging zij op pensioen. Ik wist wel dat haar zoon ziek was, maar niet hoe ernstig dit was en zeker niet dat we het hier over de dezelfde persoon hadden. Mijn hart staat even stil, mijn hoofd draait dol en ik voel mij kort heel misselijk worden. Een berichtje krijgen dat een man van 34 jaar gestorven is op zich al heel droevig en ik weet hij is de man van en ook de zoon van, maar op het moment dat het dichtbij komt en ik de mensen ook ken waar het over gaat, ga ik in een soort van trance. Het verdriet neemt me dan helemaal over, niet hun verdriet, maar mijn eigen verdriet. ik sta dan terug bij Zara aan het ongeval, daarna bij ons thuis in haar kist en dan terug op de begrafenis. De hele molen zet zich voort in mijn hoofd. Alles is helder en voelt ook zo en dan denk ik aan de weg die we daarna hebben moeten gaan en nog steeds aan het gaan zijn. Waarmee ik dus wil zeggen, dit raakt mij extra hard. Iedere keer als ik hoor dat een kind gestorven is, waarbij de manier waarop voor mij niet van belang is, maar wel de weg die er daarna te gaan is. In dit geval is het de zoon van een collega, die ik niet zo goed ken, maar genoeg om het mij zo hard te laten raken. Elke ouder die een kind verliest gaat zijn eigen weg. Er bestaat geen handleiding. Er bestaat geen goed of fout. De ene stort zich in zijn werk, de andere kiest bewust voor een pauze en ik weet heel wat lotgenoten geraken niet meer terug aan de slag. Nogmaals elke weg is uniek en mag er zijn. Want niemand kan bepalen hoe je hiermee om moet gaan. Wat voor mij wel heel helder en duidelijk is en dit is voor elke ouder van een overleden kind hetzelfde: het verdriet, het gemis en de liefde die wordt alleen maar groter, soms doet die alleen maar meer pijn. Hoe hard we ook ons best doen om het leven terug durven aan te gaan, om te blijven (over)leven voor onze andere kinderen. Ergens zijn we ook voor altijd gekraakt in dit leven en zal het verdriet en gemis blijven voortduren. De liefde groeien en dit doet volhouden, welke weg je ook kiest. Ik weet dus wat mijn collega te wachten staat en dat doet pijn, want je wil niemand toelaten in deze groep van ouders van een overleden kind. Ik zou het liefst van al deze deur sluiten en de sleutel weggooien, zodat het leven ervoor kan zorgen om niemand dit nog aan te doen. Na de gedachten van die eerste week, gaan ze over in de eerste weken na het overlijden. Ik herinner mij nog de vele bezoekjes en berichtjes van mensen rondom ons, van al het eten dat we kregen, heel veel soep. Zo fijn toen, zonder te beseffen hoe belangrijk dit was voor ons. En dan die dag dat het besef echt doordringt, een heel tijdje na de begrafenis, dat dit echt voor altijd is. Om in de volgende maanden stilletjes over te gaan naar echte stilte... in ons hart, ons hoofd, ons lijf, onze omgeving. Pas op wij hebben altijd heel wat mensen rondom ons gehad en nog steeds, maar op een bepaald moment gaat het leven voor iedereen gewoon verder. Vrij snel al en bleef dat van ons gewoon stilstaan, wat het nog steeds voor een deel doet. Want een deel van ons leven is mee gestorven. Deze gedachten zijn droeviger en hakken er stevig in als ik hoor over een kind dat overleden is, waarvan we de ouder(s) dan ook nog eens kennen. Het overlijden zelf is vreselijk, maar alles wat hen te wachten staat, de hel, is voor mij nog een ergere gedachte, die ik echt niemand toewens. Het brengt voor deze laatste week voor de 26ste terug een grijze waas over de zonnestralen die stilletjes in mijn hoofd waren gekomen. Het maakt dat ik deze week extra veel naar het kerkhof ben geweest, gisteren zelfs tot drie keer toe, als een aantrekkingskracht die ik nodig heb om het nieuws van Zara ook opnieuw te laten doordringen. Alsof ik elke keer bij nieuws als dit ook zelf terug de weg moet gaan van de realiteit van het besef dat het ook voor ons nog steeds voor altijd is. Als een collega tegen mij zegt, op het mailtje dat ik stuur, hier zijn geen juiste woorden voor, dat de juiste woorden zijn hoe vreselijk dit is en hoe erg voor zijn gezin en dat van ons oud collega en dat dit echt vreselijk nieuws heeft. Dan weet ik dat ze gelijk heeft, maar dan doet het tegelijkertijd ook zoveel pijn. Omdat dit is waar wij al 8,5 jaar in zitten. En voor anderen lijkt dit misschien ooit beter te gaan, maar op dagen als deze is het terug wroeten en overleven en beseffen in wat voor een zielige onvolledige wereld wij toch terecht zijn gekomen. Eentje die ons leven elke dag zal blijven overheersen hoe je het ook draait en keert en ja dat is vreselijk voor iedereen die ermee zit. Waarbij ik onmiddellijk ook wil vertellen dat er nog heel wat andere rugzakken zijn die mensen te dragen hebben, die net als de onze een grote last zijn in het leven dat deze mensen te gaan hebben.

Het voorlaatste weekend van mei, het laatste voor de 26ste brengt heel veel zon met zich mee. Pinksterweekend, dus ook verlengd weekend. Op vrijdagavond besluiten Raf en ik impulsief om samen met de buren richting Blues festival van Peer te trekken met de fiets. Het blijft lang warm en er is ontzettend veel volk. Ik heb barstende hoofd - en oorpijn en zou het liefst van al na een lange werkdag gewoon op de zetel zijn beland. Maar nu ik hier ben, voel ik mezelf opvrolijken en kan ik oprecht genieten van dit moment. Raf en ik wandelen doorheen de menigte en gaan op zoek naar bekenden. Zo komen we andere buren tegen, familie die in Peer wonen dus elk jaar wel hier te vinden zijn en zelfs meehelpen op het festival. Ik kom zelfs een vrouw tegen die 30 jaar geleden bij mij op school zat, samen starten we de lerarenopleiding, tot zij een andere weg koos. We zagen elkaar daarna nog even tot het uitdoofde. We kwamen elkaar tegen en eigenlijk leek het niet alsof er zoveel jaren tussen zaten. Het werd een gezellige babbel, waar ik nog steeds gelukkig van word als ik erover nadenk. Wat zeker heeft meegespeeld in het gesprek is dat Zara gewoon ter sprake kon komen, zonder dat het onaangenaam voelde. Het zijn deze gesprekken die blijven hangen en energie geven. Vlot na middernacht zat dit lichtpuntje erop en reden we met de fiets terug naar huis. Door werken op de straat konden we de hele Peerderbaan innemen en reden we tot Meeuwen gewoon op het midden van de weg, tot voorbij de werkzaamheden. Dit is zo een ritje waarvan we over 10 jaar zeggen, weet je nog dat we hier toen gewoon op het midden van de weg konden rijden. Herinneringen om mee te nemen en verder te dragen.

Pinksterzondag brengt bijzonder bezoek met zich mee. Ann, waar ik jaren rouwgroepen mee heb georganiseerd komt langs om onze boeken te kopen. Zij heeft deze bewust nog niet gelezen om onze samenwerking zonder voorkennis te laten verlopen. Ann kent het verhaal wel, want zij was ook onze begeleider toen we nog deelnamen aan de praatgroepen van OVK, maar ook niet meer dan dat. De details zoals ze in het boek staan, zijn haar zeker niet allemaal gekend. Het is spannend te weten dat zij ons verhaal gaat lezen. Ann en ik hebben tijdens de rouwgroepen altijd een connectie gevoeld, waardoor het heel vlot werkte om deze groepen te begeleiden. We hadden nooit veel woorden nodig om elkaar te begrijpen. We vulden elkaar aan en wisten vaak al van de ander wat zij dacht of ging doen, daardoor werkte dit ook zo goed. Het feit dat ik geen rouwgroepen meer ga geven, wil dus ook zeggen dat onze samenwerking zal stoppen. Het is dus vandaag ook een beetje afscheid nemen, een beetje loslaten,... een deur die sluit. Waarvan ik hoop dat ze op een kier zal blijven staan en we elkaar toch nog zullen ontmoeten, al is het maar om zo nu en dan eens samen een koffie (lees cola zero) te gaan drinken. Ann behoort tot de personen in het rijtje voor altijd een speciaal plaatsje in mijn hart, in mijn lijf. Iemand waar Zara het ook super mee zou kunnen vinden. Dank je wel lieve Ann, nogmaals voor alles wat we samen gebracht hebben... En nooit vaarwel, maar vooral tot ziens.

Eindigen doe ik dit keer ons verhaal met opnieuw een uiterst zonnige dag. Vandaag op deze pinkstermaandag komen Sander, Judy en Scar bbq'en bij ons. Je weet nog uit ons vorig verhaal dat wij een top mini bbq hebben, deze halen we ook vandaag weer boven. Heel even geen zorgen, heel even gewoon wij, gezellig samen aan onze tafel met vier, maar in gedachten stiekem toch nog steeds met zes. Deze momenten, hoe klein of kort soms ook zijn waardevoller dan al het goud van de wereld. Ze doen ons hart terug bloeien en gloeien, ze helpen om mijn gedachten terug te kunnen sorteren om in dit leven nog vast te pakken wat we wel nog hebben. Ze zorgen ervoor dat mijn energiepeil omhoog gaat en dat ik heel even terug onbezorgd wil dromen over wat er wel nog kan, zonder het andere te vergeten. Deze namiddag en avond is er zo eentje. Genieten van ons goud, van ons samen zijn, van elkaar. De zon schijnt hoog in de lucht. In mijn vorig verhaal schreef ik dat de zon niet altijd helpt en dat is ook zo, soms kan ze zo pijn doen en zo snijden recht in mijn hart. Vandaag doet ze het omgekeerde, vandaag maakt ze mij vrolijk en helpt ze mij om het mooie van de dag, van dit moment te zien. Ze neemt Zara mee op in haar stralen en strooit de liefde rond... Dankbaar dat ook dit nog steeds mag bestaan.

Pak vast dat leven, op momenten dat het lukt, dat het kan en laat al het andere ook bestaan... Met een zeer voldaan en warm gevoel sluiten we deze 25ste mei af en beginnen af te tellen tot morgenvroeg 7.26u als ons verhaal weer de vrije wereld in vliegt. Ons verhaal, samen met Zara, samen met onze onvoorwaardelijke liefde,... Om deze verder te strooien overal waar nodig,...

Tot de volgende...