Perfect in het onperfecte

Hoe was die vijfde 26ste van het jaar 2026. Het was opnieuw warm en zonnig. Warm in ons hart, zonnig in ons hoofd, maar ook buiten in de natuur. De 26ste mei is een zeer bijzondere datum. 26 mei 2017 werden Thibeau en Zara een koppeltje tot de 26ste maart, precies tien maanden later was zij nog steeds smoorverliefd op de liefde van haar leven. Zo noemde ze hem. Ik lachtte dan en zei, ja meisje. En diep vanbinnen dacht ik, we zullen zien. Maar ze had gelijk Thibeau was en zal voor Zara altijd de liefde van haar leven blijven. De dag dat ze ons heeft moeten verlaten, was ze in de wolken. Tien maanden samen, ze vroeg nog of ze hier iets voor moest kopen. Ik zei dat, dat misschien niet meteen moest en dat ze beter begon na te denken over iets bijzonders voor over twee maanden als ze een jaar samen zouden zijn. Haar Thibeau dacht er anders over, hij verraste haar die ochtend met een cadeautje verpakt in rood papier. Het pakje verraadde de inhoud, een typisch parfumflesje. Gelukkig maar, want zij besliste om dit thuis pas open te doen. Ze heeft dus nooit geweten welke parfum het was, maar zeker en vast geweten dat het dit was wat in het cadeautje zat. Door de slag van het ongeval is het flesje in haar boekentas kapot gesprongen in duizend stukjes. De geur hing en hangt nog steeds in heel haar tas. Heel lang is deze ook in mijn hoofd, neus blijven hangen. Jaren heb ik deze parfum niet meer kunnen ruiken. Als ik hem nu tegenkom dan voel ik vooral een warme gloed en een gevoel van 'daar is ze weer'. Het blijft verdrietig voelen, maar ook overvol liefde. Elke 26ste mei stuur ik dan ook een berichtje naar Thibeau. Het blijft bijzonder deze dag en elk jaar opnieuw stuurt hij terug in de trend van: 'Dat klopt helemaal.' De eerste 26ste mei na 26 maart 2018 draaide ze de Titanic op tv, Zara haar lievelingsfilm. Hoe groot kan een teken zijn. Hoeveel liefde blijft ze rond strooien bij ieder die ze graag zag. Ik zei het al vaak, maar herhaal het graag. Het feit dat Thibeau nog steeds een deel is van onze familie, bewijst dat hij echt de liefde van haar leven was... Vandaag ben ik dus dankbaar voor echte liefde, dankbaar voor mijn meisjes, dankbaar voor alles wat was en kijk ik beetje bij beetje weer uit naar nieuwe lichtpuntjes, naar zonnestralen die ons hart verwarmen en ons verdriet meedragen als een deken rondom ons gewikkeld. Naar die kleine momenten die even perfect lijken te zijn en te voelen, ook al leven we al een tijdje in het onperfecte, oncomplete. Het is helemaal oké.

Elk bezoekje, elke activiteit van en met ons Judy is een lichtpuntje. Op het einde van mei staat er een topdate op het programma. Samen gaan we naar K3 originals. Vooraf zegt iemand tegen mij, dat kon wel eens een moeilijk moment zijn. Eerlijk, daar had ik dit keer nog niet aan gedacht en ik wil dit ook niet in mijn gedachten steken. Het klopt dat we vroeger wel vaker met ons drie naar K3 gingen en dat we de films vanbuiten kenden, net als de liedjes. Toch voel ik hier geen zwaarte in, eerder een zalig gevoel om dit samen te doen. Met mijn verjaardag kocht Judy ons een t-shirt van K3. Mama sé... waarbij ze zei, ik vond het vooral belangrijk dat het woordje 'mama' erop stond. Zo lief van haar. Vandaag rijden we samen richting Antwerpen in onze grijze matching t-shirts. Ik geef toe de rit ernaartoe begon fantastisch, de playlist van de show op de achtergrond, de zon nog hoog in de lucht en heel veel goesting in waar we naartoe gingen. We zouden aankomen om 14.00u, de show startte om 15.00u ruim tijd dus om de parking op te rijden en naar de Afas dome te wandelen. Ik heb een vaste parking daar, waar bijna altijd plaats is, als je ruim op voorhand aankomt. De parking was dit keer echter bezet door de Sfinksenfoor, maar dat wist ik. Dus had ik al een alternatief opgezocht. Terwijl we gezellig keuvelend de baan op reden met de K3 liedjes op de achtergrond, zag ik opeens mijn Waze eindtijd opschuiven van 14.00u naar 14.30u. Klein paniekske, maar het zou wel goed komen, het moest goed komen. Eens in Antwerpen de parking op en we waren nog ruim op tijd. Na een rit met een aaneenschakeling van file, komen we tegen 14.35u aan. De parking in zicht met al snel het grote bord, volzet!!! OMG! Nu komt de paniek wel omhoog, want ik heb geen plan B. Wij die altijd alles tot in de puntjes voorbereid hebben, hebben geen plan B en even weet ik niet wat gedaan. We beslissen om gewoon rechtdoor te rijden en te hopen dat we ergens nog een plaatsje vinden. Al snel is het duidelijk dat we niet de enige zijn die aan het zoeken zijn, opnieuw komen we van de ene file in de andere file. Stilstaand verkeer, frustratie, dit gaat toch niet waar zijn... Tot ik beslis de auto naast de weg te zetten, op het enige vrije plekje dat nog zichtbaar is. Het maakt even niet uit of we hier juist staan of niet. Ik kijk nog even en ik denk het wel oké is en anders zijn het zorgen voor later. Het is ondertussen 15.00u. Te laat dat is duidelijk, maar onze auto staat wel heel dichtbij nu en vijf minuten later stormen we de zaal binnen, het eerste liedje is halfweg. We ontdekken nu pas dat we in blok 226 zitten. Fijn, Zara is er bij. Als wij bij onze plaatsen aankomen, zien we dat deze bezet zijn. De mensen die er zitten, willen niet mooven. Ze zeggen ons: 'We zitten juist dit is blok 227'. 'Neen hoor', zegt Judy 'dit is 226.' Ze wijzen naar de twee lege plaatsen naast ons in blok 227. 'Jullie kunnen toch ook daar gaan zitten.' Geen haar op ons hoofd die eraan denkt dat wij deze blok 226 afgeven. Ik begrijp dat deze mensen dit zeer vervelend vinden en ons als lastpakken beschouwen, maar wij vinden dat niet erg. Want natuurlijk weten zij niet hoe bijzonder en vooral belangrijk deze 226 is. Dus ze verhuizen en wij ploffen neer. Wij knuffelen elkaar, het is gelukt. Het duurde bij ons allebei nog twee liedjes tot we het gegeven 'Staat onze auto wel oké' kunnen loslaten. Maar daarna is het vooral genieten geblazen. Bewonderenswaardig hoe deze drie dames nog staan te springen, een echte workout. De show is een aaneenschakeling van liedjes, van dans, van een liveband en een regelmatige kledingwissel. Het klinkt goed, het ziet er goed uit... Er gaat geen seconde voorbij dat we niet genieten. Het voelt fijn, het voelt goed, het voelt samen. Mijn meisje en ik... wat fijn dat ze erbij is, wat fijn dat we dit samen doen. Moe maar voldaan rijden we terug richting thuis... in een rit zonder ook maar één file, zonder veel verkeer zelfs vlot en snel. Maar ons avontuur is allang vergeten, want alles daarna maakte het meer dan goed. We pikken onze mannen op en samen met ons vier gaan we samen uit eten in de Heylige. Nog nooit hebben we daar slecht gegeten, ook vandaag niet. Het vlees zo mals dat het smelt in de mond, de groenten vers en heerlijk gemaakt en ook de zelfgemaakte frieten zijn weer top. Een aanrader en een ideale afsluiting van deze bijna magische, perfecte dag. Zo fijn dat dit er ook weer mag zijn...

Tijdens het eerste weekend van juni is het lekker druk. Zaterdagavond is het kaartavond. Sinds iets minder dan een jaar installeren we dit minimum één keer per maand. Samen met Katrien, Ilse, Frank en Erwin. Het zijn avonden waar ik tot voor enkele jaren geleden van dacht deze nooit meer te hebben of zelfs te willen hebben. Avonden waar we lachen om de meest stomme moppen, die dan ook nog eens elke maand herhaald worden. Waar we luisteren naar de verhalen van vroeger, die op hun beurt ook elke maand herhaald worden. Waarbij lachbuien ontstaan, zonder dat we weten waar ze over gaan. Waar we even de hele wereld kunnen vergeten, ook al weten we dat hij niet ver weg is. Gewoon even genieten met ons zes. Dankbaar dat wij deze vreugde terug toelaten in ons leven en dat onze vrienden dit ook toelaten in het hunne samen met de rugzak die we elke keer meenemen. Op deze manier dragen ze ons meer dan ze zelf vermoeden. En eigenlijk dragen we elkaar, want elk van ons heeft een rugzakje bij en het maakt niet uit hoe groot of zwaar het is. Deze avonden verzachten, geven vreugde en verwarmen. Perfect in het onperfecte. De voorbije acht jaren waren zij er steeds op heel wat manieren, in kleine en grote dingen. In het begin heel veel, daarna wanneer nodig en dat is nog steeds. Dankbaar hiervoor.

Op zondag gaan we uit eten met Hilde en Geert bij de Griek. Wij vinden Grieks eten alle vier wel eens leuk om te doen. Hilde was mijn collega toen ik nog directeur was in Neerglabbeek. Tot aan het ongeval was zij vooral een goede collega. Raf had Geert op school al wel eens ontmoet omdat ze hier samen wat klusjes deden, maar verder dan dit ging het niet. Na het ongeval veranderde dit. Ze zeggen wel eens, in nood leer je je vrienden kennen. Dat is hier echt van toepassing. Hilde en Geert sprongen meteen voor ons in de bres en doen dat nog steeds. Het was Hilde die mijn taak overnam op school. Enkel hierdoor is het mij gelukt om terug te beginnen. Ook al ben ik uiteindelijk niet kunnen blijven, zonder haar was ik nooit terug begonnen. Zij gaf mij de veiligheid die ik nodig had om die eerste keer terug naar school te gaan, samen met ons Judy. Met een heel klein hartje, klamme handen, maar zowel Judy als Hilde zorgden ervoor dat het lukte. Geert hielp Raf waar nodig en was er ten alle tijden met een luisterend oor. Bij hen konden en kunnen we altijd ons zelf zijn. Zij brachten bijna wekelijks wel iets binnen om te eten, zelfs met Nieuwjaar, met moederdag, vaderdag, elke keer droegen zij ons in kleine, maar vooral voor ons grote dingen. Zara is altijd aanwezig als we bij hen zijn, ook Judy en Sander worden meegenomen in deze mooie cirkel van vriendschap. Als er geld voor gegeven moest worden, zouden wij dat niet kunnen betalen. Soms, vaak denk ik wel eens, nooit ga ik dit terug kunnen geven, terug kunnen doen en dan denk ik weer is dat niet wat vriendschap is. Het is geen wedstrijd, er moet niks gemeten worden. Onze dankbaarheid is dan ook groot dat we ook vanavond weer gezellig samen zijn en onze vriendschap kunnen vieren bij de Griek. Daarna samen nog even de kermis over, staafjes schieten. En afsluitend een dessertje gaan eten. Dit weekend stond in het teken van vriendschap op zaterdag en zondag en dat doet deugd en geeft energie.

Na zo een fijn weekend, ben ik opgeladen voor de week. Vandaag sta ik in de winkel, als ik binnenkom zie ik dat er nieuwe kassa's zijn geïnstalleerd, zelfkassa's. Oh leuk, verder denk ik er niet bij na. Ik doe mijn inkopen, vergeet nog iets en net voor ik bij de kassa's aankom, draai ik mij terug de winkel in. Om me dan toch te installeren bij zo een zelfkassa. Handig dat is het zeker. Het is niet de eerste keer dat ik aan een zelfkassa sta, maar wel de eerste keer dat dit gebeurt. Terwijl ik mijn aankopen aan het scannen ben, kruipt het piepgeluid mijn hoofd in. Het nestelt zich als het ware in mijn hersenen. Het neemt mij automatisch terug naar heel wat jaren in het verleden. De kinderen thuis aan het keukentablet, alle inkopen aan het scannen aan hun denkbeeldige kassa. Wat zou ze dit geweldig gevonden hebben die zelfkassa's. Ook al zou ze nu 22 jaar zijn, ik ben ervan overtuigd dat ze het nog geweldig zou vinden. Ze zou nu waarschijnlijk zeggen, weet je nog toen we klein waren. We zouden ermee lachen en herinneringen ophalen en dan genietend naar buiten lopen met een hoofd vol herinneringen en een hart vol vreugde en liefde. Terwijl ik wegdroom aan de zelfkassa moet ik even slikken. Zo had het kunnen zijn, even heb ik een emo momentje, even moet ik slikken en paar keer. Ik wil het nu niet laten doorkomen, maar wil het ook nu niet helemaal voorbij laten gaan. Ik droom dus even verder over de fijne momenten van toen en probeer wat had kunnen zijn te parkeren, ergens in mijn hoofd. Want diep vanbinnen zal er altijd die droomwereld zijn van zo had het kunnen of beter moeten zijn. Maar nu probeer ik vooral te slikken en herinneringen opnieuw op te slaan en glimlachend te denken aan toen... Toen alles nog perfect was, ook al wist ik dat toen niet.

Nog deze week start het WK voetbal. Ik ben niet bepaald een grote voetbalfan. Al kijk ik wel graag mee als de Belgen spelen. Ik zal ook altijd blijven geloven, zolang ze erbij zijn, is er hoop. Het WK heeft een heel bijzonder plaatsje in ons hart. Acht jaar geleden in 2018, enkele maanden na de vreselijkste dag was het ook WK. We waren toen nog thuis en dit heeft ervoor gezorgd dat we zo goed als elke wedstrijd hebben gezien. Maar het was vooral ook één van de eerste dingen in deze nieuwe oncomplete wereld die ons even onze gedachten konden laten verzetten. Heel even niet denken aan alles wat ons was overkomen, maar gewoon voetbal kijken en hopen op een goede afloop. Dat gevoel ben ik nooit vergeten en bij elk groot tornooi en zeker het WK komt dit terug boven. Alsof ik even terug thuis kom in die wereld van toen, die zo akelig aanvoelde, maar voor het eerst werd verzacht, voor het eerst ons van die vreselijke wereld deed verdwijnen. Dus ja ik kijk erg uit naar het WK. De matchen van de Belgen staan in onze agenda, de vlaggetjes hangen uit in de woonkamer en uiteraard liggen de supportersspullen waaronder de t-shirts klaar om dat Belgen gevoel naar boven te halen. Zolang er hoop is, is er leven. Die hoop houden we ook nu weer vast, we kijken uit naar gezellige voetbalavonden, met hopelijk de nodige dosis spanning, maar vooral samen met vrienden en familie genieten van deze wereld. Go België, go!!!

Zaterdag 13 juni is een heel bijzondere dag. Vandaag trouwen Chloë en Sam. Herinner jullie het verhaal van Cynthia, Ludwig, Chloë en hun allerliefste Naomi. De serie en 'Toen was ze dood' waarin zij helaas een hoofdrol speelden. Het is deze lieve Chloë die vandaag het leven helemaal vastpakt. Die haar zus laat zien dat ze ondanks alles er toch in slaagt om voor dit leven te blijven gaan en ervoor te kiezen ondanks al de rest. Wat de dag extra bijzonder maakt, is dat Judy één van de getuigen is. Jullie moeten weten op de dag dat hun zussen gestorven zijn, ze allebei zoveel meer verloren dan hun zus. Hun beste maatje, hun partner in crime tegen de mama en papa, hun jeugd, en zoveel, zoveel meer. Eén van de eerste dingen die Judy ons zei na het ongeval, wie gaat nu mijn getuige zijn op mijn trouw? Voor Chloë hetzelfde verhaal. Niemand anders dan Naomi kan deze rol opnemen. Niemand anders... Of toch, misschien iemand die net als Chloë dit aan niemand anders kan vragen, die net weet wat ze bedoelt, die het verdriet kent, maar ook de wil heeft om voor het leven te blijven vechten. En zo kreeg Judy op een dag de vraag: 'Wil je mijn getuige zijn.' Ik vond het zelf een heel emotioneel moment. Deze morgen breng ik haar al erg vroeg naar het huis van Chloë, want als getuige zal zij de hele dag meemaken, vanaf de start. Ik geniet mee in haar plaats, krijg tranen in mijn ogen als ik haar daar af zet. Het voelt zo emotioneel. Misschien omdat ik weet dat ooit ook deze dag voor ons allen gegund is, maar toch vooral voor Chloë, Cynthia, Ludwig en Sam. Want wij weten als geen ander dat dagen als deze altijd dubbel zullen blijven, zullen aanvoelen en toch blijven ze zo belangrijk om te blijven doen. Tegen de avond voegen wij ons bij het feest. Opnieuw vind ik het een heel emotioneel moment om de zaal binnen te lopen. Deze is prachtig versierd. Chloë en Sam wachten hun gasten op, ze zijn super mooi en ze stralen. Tijdens het avondfeest is de meest aanwezige persoon Naomi, bij iedereen, maar zonder dat het zwaar aanvoelt. Zonder dat het er constant over gaat. Ze is er gewoon in hele kleine dingen van zo grote betekenis. Bij een blik op de cadeautjes zijn er zoveel vlinders te zien. Vlinders zijn ook voor hen een teken van aanwezigheid. Een grote foto van haar prijkt achteraan in de zaal, gewoon zoals het hoort te zijn. Ik krijg een ontzettend warm gevoel vanbinnen. Verder is er een aperolbar, dat wat zij graag dronk en krijgen we allemaal een bekertje tapas, dat wat zij graag at. Voor de dans wordt geopend, wordt er een oproep gedaan om speciaal voor haar de hele avond te dansen. En dan de openingsdans, die begint langzaam en intiem zoals wij dat vroeger deden. Om dan te exploderen in een ware dansshow, zo mooi gedaan, waarbij het laatste liedje iedereen oproept om de dansvloer op te gaan. Een echt statement van hoe zij dit leven vastpakken. Lichtstaven worden de lucht ingegooid en bijna iedereen verdwijnt de dansvloer op. Ik zie het hele gezin stralen, genieten, dansen, lachen, samen,... zo mooi, ontroerend... Dit is hoe het hoort te zijn, hoe het mag zijn, hoe het moet zijn, ondanks alles wat niet meer is. Zo blij dat zij dit mogen voelen en meemaken.

Een dag later krijg ik een berichtje van Cynthia de mama, die vertelt wat wij al eerder voelde en waarvan ik zo blij ben dat zij dit ook hebben mogen meemaken: 'Ik denk dat ik na gisteren voor de eerste keer heb beseft hoe zo mooi en prachtig en perfect zo onperfect en leeg kan voelen. Allebei enorm aanwezig en toch volop kunnen genieten. Volop zoals volop nu is.'

Waarmee ik weet dat het leven nu niet gemakkelijker gaat zijn of anders gaat worden. Want dagen, weken na zo een perfecte dag in de onperfectie is het vaak moeilijker dan ooit. Het is opnieuw sleuren, huilen, overleven,... Niet weten wat je voelt en waar je hoofd staat. Niet goed beseffen wat er is gebeurd. Langs één kant genieten van dat geluksmomentje en langs de andere kant de echte realiteit die zachtjes weer binnenkomt. Maar toch heel even mogen proeven dan dit perfecte, onperfecte doet deugd en helpt om te (over)leven, om het leven durven aan te pakken na een tijdje. Want altijd zullen ze erbij zijn.

Chloë en Sam nog even op jullie... Ik voelde liefde, zag liefde, hoorde liefde,... blijf samen groeien bij elkaar in het leven en pak elke dag vast zo hard je kan.

Een dag na de bruiloft is het opnieuw een speciale dag, want het is vaderdag. Papsie dag. Ik weet niet of dit voor Raf hetzelfde voelt als voor mij op moederdag. Al ben ik er zeker van dat het in zijn hoofd dubbel zal zijn, blij met de dochter die straks op bezoek komt, maar ook droevig voor de dochter die er fysiek niet zal zijn. Wij kochten dit jaar een serre voor hem, samen met plantjes zodat hij deze onmiddellijk kan vullen zodra ze in elkaar staat. Gewoon al zien hoe blij hij met zijn geschenkjes is, doet deugd. Sowieso dat Zara aan het meegenieten is en haar papa een dikke knuffel geeft. Na een lange avond en nacht is het vandaag naast papadag ook gewoon een rustige dag. Tegen half 5 verhuizen we weer richting boemi en boempi, om samen met de rest van de familie vaderdag te vieren. Dit jaar hebben we voor boempi iets speciaals voorzien. Hij is dan wel gestopt met vogels kweken, eens een vogelaar, blijft een vogelaar. Hij heeft nog steeds van die houten vogelhuisjes tegen de bomen hangen en ik weet dat hij er nog meer wil hebben. Cynthia haar broer is een kei in het maken van houten huisjes. Hij maakt dit bijzondere geschenk met hart en ziel. Elk kleinkind geeft een vogelhuisje af met daarop zijn/haar naam gegraveerd. Zes huisjes voor elk kleinkind één. Het is prachtig en onze pa is ontroerd. Vaderdag is hierdoor meer dan geslaagd. Nooit gedacht dat ook deze dagen zachter zouden worden, dat ik zelfs stiekem geniet van deze momenten samen met de hele familie. Zelfs uitkijk en hunker naar deze momenten. En net zoals op de bruiloft is hier bij ons Zara de meest aanwezige, zonder dat het zwaar of beladen voelt. Zonder dat we het er de hele tijd over moeten hebben. En zo nu en dan laat ze dan ook echt van zich horen. Wie vorige maand ons verhaal las, weet dat ze de stoof(kachel) bij boemi en boempi zo nu en dan in gang zet. Met moederdag om 19u40 deed ze dit. Vandaag met vaderdag zitten we samen naar het voetbal te kijken waardoor we langer daar blijven dan anders het is 19u50 en we zijn volop aan het praten als opeens uit het niets de stoof aangaat. Niet een beetje, niet langzaam, gewoon vollebak. Wij hoorden dit al vaak van onze ouders, maar maakten het nog nooit zelf mee. Zara zal gedacht hebben, nu is het het het moment, nu is iedereen erbij. Onze pa is opnieuw ontroerd, daar is ze. Zo straf dit. Net zoals op moederdag, bijna op hetzelfde tijdstip met vaderdag. Die Zara toch. Herinner je, de stoof is volledig nagekeken. Onmogelijk dat ze vanzelf aanspringt, maar echt onmogelijk... Lieve Zara, dank je wel, zo blij met jou erbij.

Na vaderdag sluimert ook juni stilletjes aan voorbij. Het zijn drukke tijden op het werk, eigenlijk te druk. Ik weet met momenten niet meer waar mijn hoofd staat. Mijn nieuwe uitdaging waar ik nog steeds veel zin in, mag niet zo zwaar blijven, zoals het momenteel is. Emotioneel lukt het mij niet om dit vol te houden. Ik ben moe, vergeet dingen en kan mij niet concentreren. Maar ik weet dit is tijdelijk, dit is nu, nog even dan is het vakantie en daarna begin ik echt met enkel deze nieuwe job. Dan wordt het beter, dan moet het anders. Maar nu nog even niet. Vandaag ga ik naar de ronde van Vlaanderen. Op deze bijeenkomst komen directies basis voormiddag en secundair namiddag luisteren naar onder andere onze minister van onderwijs. Verder worden vernieuwingen of belangrijke zaken voorgesteld. De inhoud daar ga ik niet verder over uitwijden. Maar in mijn moeheid, in mijn emotionele momenten zorgt zij er steeds voor dat ik blijf volhouden. In de voormiddag zit ik op stoel 26, in de namiddag zit ik, maar moet ik verder doorschuiven en beland ik opnieuw op nummer 26. Als ik naar huis rij, toont elke nummerplaat voor of naast mij 26. Of de nummerplaat begint met 2 en eindigt met 6, of er staat ergens tussenin 26. Toeval? echt niet, dit is opnieuw te veel 26 om toevallig te zijn. Vandaag is een belangrijke dag want naast de ronde van Vlaanderen is het ook mijn allerlaatste dag achter de deuren van 'mijn lichtpuntje'. Vier jaar geleden begon ik aan dit avontuur. Ik richtte 'mijn lichtpuntje' op. In Zara haar keldertje een plek creëren van veiligheid voor mensen in rouw. Luisteren, rust brengen, samen praten, samen zwijgen,... Ik ben ervan overtuigd dat we veel mensen hebben vooruit geholpen. Ik heb mensen zien openbloeien, zien groeien, het licht zien ontdekken, zachtheid gebracht. Maar soms moet je durven springen of net niet meer springen. Vandaag sluit ik deze deur. Omdat het niet meer combineerbaar is, dat is een feit. Maar eigenlijk toch vooral omdat ik terug tijd wil voor mij, voor mezelf. De voorbije jaren heb ik heel veel energie gegeven aan anderen, heb ik helpen dragen en dat deed deugd, dat had ik nodig. De voorbije jaren was er weinig goesting in mij, in mezelf. Ik heb jaren lang nergens meer zin in gehad. Ik had het nodig om er voor anderen te zijn, om zo mijn eigen verhaal te kunnen verzachten. Ondertussen vond ik een stukje van mezelf terug en heb ik terug tijd nodig voor 'mij'. Mag en durf ik terug kiezen voor 'mij'. Daarom sluit ik vandaag deze deur en open de deur naar mezelf. Ik geef toe als ik de laatste cliënt buiten laat, voelt dit raar voor haar en voor mij. Als ze weg is, loop ik terug het keldertje in en alsof ik van kantoor moet verhuizen, begin ik in te pakken en leeg te maken. Alsof ik dit nu nog nodig heb om dit echt af te sluiten. Lieve Zara wat heb ik hier graag gezeten, samen met jou er altijd bij. Nu neem ik je mee in andere dingen, in 'mij' tijd. Want ondertussen weet ik 24 op 24, 7 op 7, elke seconde van elke dag ben je erbij, overal. Dankbaar voor de voorbije vier jaren, voor de mensen die we hebben kunnen helpen,...

Ik neem de klink van de deur vast, kijk nog één keer achterom en loop naar boven. Ik zucht en glimlach. Ben fier en trots... 'Mijn lichtpuntje' voor altijd in mijn hart. Perfect in het onperfecte.

We beleefden deze juni zoveel bijna perfecte dagen in de onperfecte wereld. Een laatste zeer bijzondere vond afgelopen zondag plaats, het laatste weekend voor onze blog alweer zijn weg tot bij jullie vindt. Op 23 juni wordt Flore 30 jaar. Vandaag twee dagen voor haar verjaardag is het groot feest. Honderd mensen komen samen om deze bijzondere verjaardag mee te vieren. Flore zelf is er fysiek niet bij. Acht jaar geleden, twee maanden voor ons Zara stierf Flore na een korte strijd tegen acute leukemie. Zij werd ziek in augustus en liet het leven in januari. Op een moment dat zij vooral bezig was met haar genezingsfeest. Zoals wij ondertussen meerdere ouders hebben leren kennen naar aanleiding van ons boek, Flore zelf hebben we nooit ontmoet. Het zijn de ouders die net als ons tot de groep, ouders van een overleden kind behoren. Mensen waar je onmiddellijk een verbinding mee hebt, alleen al hierdoor. Leeftijd, hobby's, werk,... heeft allemaal niks te maken met deze verbinding, er zijn zelfs geen linken. Maar door onze kinderen zijn we zo nauw met onze gedachten en gevoelens verbonden dat we elkaar begrijpen met één blik, één woord en soms gewoon in stilte. Het is dan ook zeer bijzonder en speciaal dat wij deze mooie dag mee mogen vieren. Want ja, vieren dat is de boodschap. Op een prachtige locatie, waar het gezin één van de laatste samen momenten mocht beleven. Het is zo, en dat moet ik jullie niet vertellen, dat we de warmste juni ooit aan het beleven zijn. Het is vandaag ook bloedheet, maar op het terras in de schaduw, onder de zonnedoeken voelt het Zuiders aan, zelfs een beetje alsof we op vakantie zijn. We worden bediend met drank en heerlijke hapjes. Ongelofelijk hoeveel mensen hier aanwezig zijn. Hoeveel deugd moet dat Stefan, Ingrid en Marieke niet doen. Voordat we aan tafel gaan, neemt Stefan het woord. Je moet weten Stefan is een woordenman, hij kan lange teksten schrijven die raken tot diep. Zijn woorden zijn er met hart en ziel. Ik weet dat het dus vandaag er ook weer boenk op gaat zijn. Ik weet dat hij heel hard gewerkt heeft aan zijn tekst. Ik kan mij helemaal voorstellen hoe hij eraan begonnen is, terug heeft neergelegd en opnieuw beginnen schrijven tot het voor hem perfect was. Ik ben heel benieuwd naar wat hij gaat vertellen. Ja hoor, het was er boenk op. Eerst brengt hij een eerbetoon aan Flore, aan haar veel te korte leven, herinneringen die ze samen deelden, je voelt en hoort het verdriet en gemis in zijn stem. Je ziet het bij haar mama, die naast Stefan staat en haar zus. Maar ik zie vooral ook fierheid dat zij de ouders en zus mogen zijn van deze prachtige meid. Dan doet Stefan iets verrassend, hij bedankt iedereen die aanwezig is. Niet in één of twee zinnen, maar iedereen persoonlijk. Hij noemt iedereen aanwezig met naam en zelfs zij die niet konden komen maar wel waren uitgenodigd. Hij vertelt bij elke persoon waarom hij/zij aanwezig is en wat hem raakt of waar de verbinding met zijn gezin ligt. Ook wij komen aan de beurt. Hoe we elkaar hebben leren kennen in ons verdriet, aan de hand van ons boek. Hij vertelt over onze lezing 'Eén seconde', over Zara en hoe belangrijk het is dat wij hier zijn. Ik had mezelf beloofd om geen tranen te laten, want dit is Flore haar dag. Maar op dit moment kan ik het toch niet droog houden. Ik denk aan Zara, aan Flore en elk ander kind hierboven... Triestig en mooi tegelijkertijd. Stefan chapeau, je stond er krachtig en oprecht, met Ingrid en Marieke aan je zij. Samen als gezin voor Flore... Dankbaar dat wij dit moment mochten beleven, dankbaar voor de mooie woorden. De mooiste boodschap die Ingrid en Stefan vandaag wilden brengen, vergeet onze kinderen niet. Blijf over hen praten, ook al lijkt dit soms moeilijk. Het moet niet lang of uitgebreid zijn, maar laat hun naam klinken zo vaak als kan. Dat is het enige dat we vragen. Boenk erop, midden in de roos... Dat is inderdaad het enige dat wij vragen...

Terwijl wij naar onze tafel worden begeleid leren we twee nieuwe koppels kennen. Ik moet het waarschijnlijk niet vertellen, maar opnieuw zijn het mensen die behoren tot de groep waar niemand toe wil behoren, ouders van een overleden kind. Het zijn de ouders van Lenny en van Ruben. Ik heb al meermaals verteld dat lotgenoten een zegen zijn, om ongedwongen te kunnen en mogen praten over je kind. Maar soms is het ook moeilijk en kan het je dag zwaarder maken dan voorzien. Dit gebeurt en is helemaal normaal en oké,... want elk van ons heeft heel wat moeilijke dagen, wij ook. Lotgenoten verstaan dit helemaal. Vandaag gebeurde echter het omgekeerde. Wij kregen energie van de gesprekken. Het deed deugd om over onze kinderen te praten op een positieve, zonnige manier. De gesprekken waren eerlijk, fijn en warm, zonder zwaarte. We leerden onze kinderen kennen, al onze kinderen. Deelden foto's, verhalen,... Flore meid, dank je wel voor deze ontmoetingen. Dank je wel dat wij bij jouw dertigste verjaardag aanwezig mochten zijn. We weten nu dat je een krak was in gebakjes en koken, wat je lievelingskoekjes zijn en hoe je een echt mama's kindje was. Al waren dit zaken die we al ontdekten in de verhalen van je mama en je papa. Dank je wel Stefan en Ingrid om ons mee op te nemen in deze perfecte dag in de onperfectie. Jullie liefde en warmte voor Flore, voor Marieke, voor elkaar... we hebben het gevoeld, gezien, beleefd...

Na deze innerlijke warmte van al deze bijzondere dagen, stijgt de temperatuur letterlijk de hoogte in en wordt het uiterlijk ook elke dag een beetje warmer. Met temperaturen van 38 - 40°, hoogtes die we normaal op vakantie beleven, wanen we ons ook echt een beetje in Spanje. Enkel dat we daar normaal niet werken en dat nu wel nog moeten doen, maar verder ruikt de lucht naar Spanje, horen we krekels net als daar en begint zelfs de natuur eruit te zien zoals dat in Spanje is. Heerlijk... Wij zijn echte zonnekinderen, net zoals ons Zara was en altijd zal zijn. Het doet ons terug dromen aan wat ooit was, maar ook uitkijken naar de mooie dagen deze zomer die ons te wachten staan. Op zoek naar kleine perfecte geluksmomentjes in de onperfectie... Stiekem kijk ik er erg naar uit.

Terwijl ik op de vooravond van de 26ste tegen middernacht de laatste woorden schrijf, net uit het zwembad dat met zijn 36° eigenlijk alles behalve verkoelend voelt, voel ik jouw aanwezigheid lieve Zara. Samen schrijf je mee, samen geniet je van deze zomeravond...

Ik voel je, ik ruik je, ik knuffel je, ik mis je... Tot morgen, tot de 26ste. x