Vergeten zullen we nooit...

Hoe was die derde 26ste van het jaar 2026?

Anders dan de vorige... dat is een feit.

26.03.26 een bijzondere dag, een moeilijke dag, een emotionele dag, een dag met onvoorwaardelijke liefde, een dag die nooit had mogen bestaan, een dag van overleven, een dag van samenzijn, een dag waar we ongestoord over Zara kunnen en mogen babbelen, een dag vol intens, inwendig verdriet, een dag met een lach, een dag van gemis, een dag met een traan, een dag vol herinneringen, een dag van 'weet je nog', een dag van 'hadden we maar', een dag van 'konden we nog maar', een dag die niemand zou mogen kennen, een dag die ongelofelijk blijft, een dag die nog steeds onwerkelijk voelt, een dag die voorbij sluipt, een dag die volgt na een moeilijke aanloop, een dag die niemand vergeet, een dag vol heimwee naar hoe het was, een dag met bloemen, heel veel bloemen, een dag met cava, een dag met chocolade tulband cake van de bakker, een dag met verhalen, een dag met ontmoetingen, onze ZARA dag... nooit vergeten, 26.03.26.

Vandaag staat niet onze blog voorop. Niet zoals de 26ste januari en februari dit wel een beetje was. Gezonde spanning om mijn schrijfsels te delen. Uitkijkend naar het sturen van ons verhaal de wijde wereld in, om anderen te helpen, te ondersteunen, lichtpuntjes te geven, te inspireren... Want dat is wat we willen doen, dat is ons doel, niet voor onszelf, altijd voor de anderen. Dat is ook hoe Zara was en altijd zal blijven. Soms te veel voor de ander en te weinig voor zichzelf, maar steeds met een mega hart van goud en dat voelen wij nu nog steeds bij die anderen.

Om 7.26u, zoals elke 26ste komt ons nieuw verhaal online: 'Vecht, zing, huil, lach elke dag een beetje. De titel past perfect bij hoe vandaag zal verlopen.Wat zullen we weer vechten, huilen en lachen en misschien ook een beetje zingen in ieder geval diep in ons hart.

Om 12.40u is het precies acht jaar geleden dat onze zus, onze dochter om het leven kwam in een verschrikkelijk verkeersongeval. Een ongeval dat door niemand gewild was, maar dat voorkomen had kunnen worden, zoals dat vaak gaat bij een ongeluk. Wij zijn allemaal mensen en wij mensen zijn niet perfect, niemand. Alleen heeft de onperfectie van deze dag voor ons een groot gevolg, een levenslang meedragen van verdriet en gemis, bedekt met tonnen liefde. Ooit had ik nog de hoop misschien of het rare idee dat deze dag zachter zou worden, anders, dat het verdriet en het gemis wel zou kalmeren, als iets dat er wel is maar stilletjes waziger wordt. Vandaag besef ik, weet ik na acht jaar dat dit valse hoop is geweest en niet alleen een raar maar misschien zelfs een dom idee. Want reeds heel snel in het leven 'na', had ik door dat dagen als deze echt nooit meer beter gaan worden. En eigenlijk net zoals ons hele leven dat niet meer zal zijn. Of toch nooit meer zoals het was. Ik hield niet van het woordje 'nooit'. En ooit kort na Zara haar overlijden, vertelde mij zelfs iemand dat dit een woord is dat ik niet mag gebruiken, dat het negatief klinkt. Maar in het leven 'na' is helaas de realiteit dat 'nooit' erbij hoort in heel veel dingen. Nooit zal deze dag zacht aanvoelen, anders dat wel, maar echt oké, nooit. Ook al maken we er iets 'moois' van, binnenin gaan we stilletjes kapot elk jaar opnieuw. We beleven iedere minuut van deze dag opnieuw. Doorheen de dag hoor ik vaak: 'Nu waren we dit aan het doen, nu dat,...' en elke keer lijkt het alsof het een uur geleden was. Zo gaat het ieder jaar. De herinneringen aan deze dag zijn glashelder en blijven dat, ook nu na acht jaar. Waardoor het voor altijd blijft voelen alsof het gisteren was en nooit beter kan worden.

Al vanaf de eerste keer '26 maart' in het leven 'na' hebben we een stilzwijgend verbond met elkaar. Wij spenderen deze dag samen, samen met ons gezin: met Judy en Sander, met Zara, Raf en mezelf. We doen alleen dingen die we willen doen en laten de rest van de echte wereld op deze dag verdwijnen, alsof het niet bestaat, het dagelijkse leven. De voorbije jaren gingen we padellen, alsof we het verdriet eruit moesten kloppen, om dan thuis te belanden en samen te kaarten, te klinken, te praten,... Dit jaar kiezen we voor een brunch rustig, gezellig, ongedwongen. We babbelen, we laten de zon op ons hoofd neerkomen, gevolgd door de hagel die uit de hemel valt. Vier seizoenen op een dag, zo lijkt het en zo voelt het ook in ons hart. Warmte om wat we samen hebben en ooit hebben gehad. Kilte voor het verdriet en gemis dat op dagen als deze alleen maar groter lijkt. Terwijl we hier zitten komt de allerliefste bloemendame van Meeuwen en omstreken opnieuw langs met een bloemetje, eentje voor Judy en eentje voor mij. De boeketjes zijn gemaakt in gele tinten en stralen warmte en vreugde uit, lente, zachtheid, als een deken die over ons wordt gelegd. Een dikke knuffel, een echte knuffel die hetzelfde gevoel geeft als de bloemen doen. Miljoen keer dank je wel en dit een miljoen keer. Ik blijf het herhalen, het is de warmte van de mensen rondom ons die ons mee doen overleven, elke dag opnieuw. Na de brunch gaan we samen richting kerkhof. Ook dit is een traditie op deze dag, op alle andere dagen doet iedereen er het zijne mee. Ik blijf bijna dagelijks langsgaan op haar plekje, gewoon even checken of het echt is. Alsof ik de realiteit nog steeds niet wil laten binnendringen. Verder alles zuiver houden, in orde brengen, het enige dat we echt nog voor haar kunnen doen. Vandaag staan we met ons vier voor haar steentje, een prachtig bloemetje met acht rode rozen in prijkt boven haar foto. 't Sfeerhuys weet precies wat ze mooi vindt en elk jaar opnieuw verschijnt er zonder dat ik veel woorden moet gebruiken perfect wat we bedoelen. Raf printte een grote 26 in een felrodekleur die midden in de rozenbos zit, voor dit bijzondere jaar 2026 hoort dit erbij. Verder staat er een prachtige grote vlinder die bij schemerdonker alle kleuren van de regenboog begint uit te stralen. Naast onze bloemen, liggen er zoals elk jaar ook nog heel wat andere bloemen, van vrienden, familie, vriendinnetjes,... na acht jaar blijft ze betekenis geven aan zoveel mensen, blijft ze in gedachten aanwezig en wordt vandaag in heel wat huiskamers het verhaal van ons Zara net als bij ons opnieuw verteld. Het geeft onrechtstreeks een verbondenheid met heel wat mensen, dichtbij en ver weg. Tegen het einde van de dag als de vlinder schittert tot aan het plekje tussen de aarde en de maan, is de bloemenzee alleen maar groter geworden op en naast haar steentje. 'Nooit vergeten', ook dat besef ik na acht jaar, ook deze 'nooit' is echt en dat is hartverwarmend. Dank je wel aan ieder van jullie die 'nooit zullen vergeten', ons Zara en al die andere bijzondere mensen daar aan de andere kant. Want dit is zo belangrijk.

We halen diep adem, geven nog een kus op haar foto en gaan richting thuis. Gewoon samenzijn, stil zijn, praten, kaarten, herinneringen ophalen, kaartjes lezen,... Het lijkt zelfs even gezellig en eigenlijk is het dat gewoon ook. Ondanks de bitterheid van deze dag, de kilheid van het gemis en het verdriet in ons hart. Ik kan nog steeds niet laten doordringen wat er echt gaande is, want dan zou ik niet rechtop kunnen blijven staan. Al acht jaar lang ken ik diep vanbinnen de werkelijkheid, maar zal ik deze nooit echt laten doordringen. Zolang ik in deze denkbeeldige gedachten kan blijven, lukt het om dagen als deze te overleven en zelfs lichtpuntjes te zien. En eigenlijk om gewoon het leven aan te kunnen. Ik weet dat dit gevoel ook bij Raf zo is, misschien zelfs nog sterker. Ik hoop dat het bij Judy anders is. Daarmee bedoel ik voornamelijk dat haar leven vooral mag bestaan uit 'leven' en 'genieten'. Vandaag ben ik zo blij dat zij en Sander bij ons zijn, dat we dit elke keer opnieuw samen kunnen doen. Ondertussen zijn we 12.40u gepasseerd en zitten we echt aan die acht jaar. De namiddag gaat stilletjes verder, uitkijkend naar 18.30u, voor onze andere jaarlijkse traditie. Maar net voor het zover is, komt er een mail binnen. Vandaag lezen we geen mailtjes, zijn we hier niet mee bezig. Tot we ontdekken dat we mail er eentje is met een verslag geschreven aan de rechtbank. Neen, we openen de mail niet, niet vandaag. Hoe kan het ook dat net vandaag deze mail binnenkomt? Mijn nieuwsgierigheid of eerder mijn naïviteit neemt het over, stel dat het goed nieuws is. Het zou helpend zijn vandaag. Waarom wordt deze anders gestuurd op deze 26ste maart. Dom van mij, super dom, want eigenlijk is zo een bericht, een verslag nooit goed nieuws en haalt het ons iedere keer onderuit. De woorden die we te lezen krijgen, doen ons figuurlijk in elkaar zakken. Alsof er een mes in ons zo al gebroken hart wordt gestoken en het nog een keer wordt rondgedraaid. Ik word misselijk, draaierig en voel me niet goed. Zonder de hele inhoud weer te geven, hier komt het op neer: 'Het verlies van een kind, is geen blijvende last. Net zoals het verlies van je zus op 16-jarige leeftijd. Het is vergankelijk. En gaat voorbij. En blijkbaar maken we het erger dan het eigenlijk is, we overdrijven.'

Wij weten ondertussen dat in gerechterlijke kringen weinig empathie is. Dat er een spel gespeeld moet worden, waarbij de spelregels ten alle tijden veranderd kunnen worden. Waar 1 + 1 nooit 2 is, ook al weet iedereen dat 1 + 1 wel degelijk 2 is. Maar oké we leerden dat deze wereld zo werkt. Maar woorden zo hard laten klinken dat we gewoon terug van de wereld geraken, op een dag als vandaag is niet alleen onmenselijk, het is degoutant en misselijkmakend. Dit is mensen kraken, tot in het diepst van hun ziel. Ik voel mezelf vallen in een put zonder bodem, het lijkt alsof ik blijf vallen, oneindig lang. Het lijkt alsof we jaren terug worden gezet, terug in ons verdriet. Terug bij de rode tent, terug bij het witte laken, terug bij het allerdiepste, allerpijnlijkste, die eerste minuten als je hoort dat je kind, je zus er niet meer is. Ik ben er helemaal terug. Mijn hart gaat tekeer. Ik bibber op mijn benen en krijg het niet voor mekaar om mezelf terug tot rust te brengen. De oneerlijkheid en onrechtvaardigheid die deze woorden met zich meebrengen, doen zo pijn en het voelt zo onwezenlijk. Zara is opnieuw gestorven, het lijkt bewust gedaan dit keer. Alsof het de bedoeling is om ons klein te krijgen, om ons te doen stoppen. Zoiets vertellen, wat betekenen dan de 13 jaar die zij hier heeft rondgelopen. Hoe kan iemand zo hard zijn? Hoe kan je een mens zijn en dit durven schrijven terwijl je weet dat wij dit zullen lezen? Hoe kan je beweren dat het niet zo veel voorstelt? Als er iets is wat ieders grootste angst is, dan is het wel dat je kinderen iets overkomt. Daar moet niemand een tekening bij maken.

Onze hele wereld stort opnieuw in als een kaartenhuisje, de hele dag die zoal moeilijk genoeg is, is om zeep. Hoe woorden, kunnen kraken...

En toch blijven we overeind, voor Zara. Want om 18.30u traditiegetrouw komen Thibeau, familie en vrienden met bloemen heel veel bloemen voor ons, voor Zara. We zijn gebroken, proberen ons masker op te zetten, maar het is verdomd moeilijk en doet ontzettend veel pijn. Zoals elk jaar vertrekken we samen te voet richting meest zwartste en bijzonderste plekje van ons dorp, de plaats van het ongeval. We maken het stil, kijken naar de plek waar ze lag, naar haar foto, naar haar SAVE bord,... Moeilijk, tranen, ongeloof,... Iedereen heeft iets bij: een roos, een tekening, een bos rozen, een bos tulpen zo kleuren we deze zwarte plek opnieuw in,... In stilte keren we terug naar huis. Waar we klinken op Zara met cava en chocolade tulband cake van de bakker, die at ze de zondag nog de dag voor haar ongeluk. De avond verloopt moeilijk, moeizaam,... Het is druk of lijkt druk in mijn hoofd. Wij doen ons uiterste best om te blijven staan, om mee te praten,... Zo hoort het ook, want ondanks het moeilijke bericht van deze namiddag is dit zoveel belangrijker. Samen met familie en vrienden Zara herdenken, Zara herinneren, Zara haar 13 jaren vieren, Zara haar leven betekenis blijven geven, Zara nooit vergeten!!!

26.03.26 dit is wat het was. Vergeten zullen we nooit...

Na deze 26ste lukt het mij even niet meer. Lukt het ons even niet meer. Het is vaak zo dat de dagen voor en de dagen na de herdenkingsdag moeilijker zijn, meer overleven vragen dan anders. Verdriet en gemis terug heel dichtbij. Dit jaar is het nog anders, ingewikkelder. Het verdriet en het gemis zijn terug heel dichtbij, maar echt heel dichtbij. Maar het is meer dan dat, veel meer. Door woorden zijn we gekraakt en geraken we hier niet uit. Ik heb heel lang getwijfeld, gewacht om te schrijven. Wil ik dit schrijven? Ik wil geen medelijden wekken of het gevoel geven dat ik blijf klagen hierover. Het doel van onze blog is mensen inspireren, herkenning geven, maar vooral ook vanuit een positieve bril. Hoe het acht jaar later, niet beter is, maar wel anders. Hoe het ons lukt om te overleven, ondanks het oneindige gemis. Hoe de liefde ons helpt op te staan, elke dag opnieuw. Het lijkt alsof we terug bij de start staan van ons rouwproces. Ik weet ondertussen dat dit niet zo is. We zitten in een dal, een diep dal dit keer. Rouwen gaat nooit voorbij, het gaat in vlagen, soms is het even beter, soms langer beter, op deze berg zaten we, het dal waar we in zijn gevallen is zo diep, omdat de berg waar we op stonden even zo hoog leek. Maar hoe onnozel zou ik zijn om dit stuk niet met jullie te delen? Hoe onecht en hoe niet Winnie zou ik zijn als ik dit zou weglaten, als ik zou wachten tot we terug de berg op aan het klimmen zijn. Want ook dit zal herkenning geven. Ook dit zal mensen doen inzien, ik ben dan toch niet zo abnormaal. Het allerbelangrijkste voor ons is 'echt' zijn, geen verhaaltjes verzinnen. 'Hoe gaat het met jullie? Ca va?' Vaak wordt het antwoord al gegeven bij de vraag. Zelf betrap ik mij er ook op dat ik dat wel eens durf te doen. Vervelend vind ik het, probeer het te vermijden, maar ben ook maar een mens en soms mislukt het. 'Neen, niet ca va, op dit moment. Neen, niet goed, neen ik baal, ik heb nergens geen zin en zou het liefst van al gewoon in bed blijven liggen 24u of op de zetel. Neen, niet ca va.' Ik zou willen schreeuwen, willen roepen, willen huilen,... en alles van dit doe ik dan ook, zo hard ik kan...

Vandaag begin ik verder te schrijven, nog steeds heb ik nergens zin in. Ik ben moe letterlijk en figuurlijk, kapot. Ik kan momenteel weinig empatisch zijn en baal van mezelf. Ik verdwijn te vaak op de zetel, te lang in bed, uitstelgedrag in de vrije tijd die ik heb. 'Binnenkort vakantie?', ik word even misselijk van het woord alleen al. Heb je nu vakantie? Ja, maar ik ben aan het vechten en aan het ploeteren. In plaats van mijn energiepot te vullen, lijkt hij meer en meer leeg te lopen. En toch vind ik het belangrijk om te schrijven, ik raap alle moed die ik kan vinden bijeen en probeer stukje bij beetje de voorbije dagen te beschrijven.

Na de 26ste gaat het van kwaad naar erger, het lukt niet om de woorden te parkeren. Het lukt niet om dit te laten verdwijnen in onze gedachten. Het lukt ook niet zo goed om erover te praten, want iedereen weet hoe hard deze wereld is en ergens is het dan ook normaal dat ze ons proberen onderuit te halen. In ons nuchter hoofd lukt het ons niet om dit normaal te vinden. Eigenlijk gaat dit om één ding herkenning en erkenning krijgen van ons verdriet. Maar ook respect voor Zara, voor Judy en voor ons, voor ons gezin. Ik laat hier in dit verhaal de woorden die ons gekraakt hebben los en laat de tijd zijn werk doen, maar het gevoel dat erbij komt kijken dat kan ik niet loslaten, dat kan ik niet parkeren, dat gaan jullie blijven voelen, blijven lezen maar ik doe mijn best om ook lichtpuntjes te blijven zien. Laat ons starten met een groot lichtpunt...

Maandagmorgen 30 maart om 8.10u, sta ik aan de deur van het Heilig Hart te Bree. De school waar Zara zat. Het is de eerste keer na de herdenking daar acht jaar geleden, dat ik hier sta. Het is spannend, moeilijk maar ook bijzonder. Ik neem de deurklink vast en duw ze open. Ze lijkt 100 kg te wegen. Ook vandaag voel ik mij niet zo goed, zwaar in mijn benen, moe in mijn hoofd, verdriet in mijn lijf. Toch wil ik dit doen, moet ik dit doen. Ik loop de school binnen, met de bibber op mijn lijf. De tranen staan in mijn ogen, het liefst van al zou ik opnieuw schreeuwen, wenen, roepen,... Ik doe er alles aan om het niet binnen te laten komen, niet nu. Ik weet dat haar foto hier ergens hangt, maar durf niet rond te kijken, durf er ook niet naar vragen. Op het secretariaat krioelt het van de mensen, jongeren lopen de speelplaats op, de gang door. Babbelend, lachend, stoer of net helemaal niet en eerder nog als een zesde klasser profiel. Het zijn examens, de laatste dag, ik denk aan toen, aan haar bijna laatste examen Frans, nog één dag na vandaag en dan zou het vakantie zijn. Zover zijn wij nooit geraakt, zij niet, wij niet.

Heel snel word ik opgevangen en gaan we de zaal in waar ik zo dadelijk een uurtje 36 jongeren onder mijn hoede krijg en ik Zara haar verhaal zal brengen. Het is echt al meer dan tien jaar geleden dat ik nog les heb gegeven aan leerlingen. Het voelt op deze manier een beetje als thuiskomen, eens een juf altijd een juf, zoiets. Ik denk ook niet dat je dit kan verleren, het is zoals fietsen, zelfs al zie je tien jaar geen fiets, het is niet moeilijk om opnieuw te vertrekken. De eerstejaars komen binnen die van het Heilig Hart en die van TISM stoer, onnozel zoals 13-jarigen soms zijn. Maar ook grappig en fijn, zoals 13-jarigen soms zijn. Ik heb er ondanks alles ontzettend veel zin in. Ik had vooraf gevraagd om niets te zeggen van wat ik kwam doen. Ik ben dus gewoon even een mevrouw die iets komt brengen rond verkeersveiligheid. De laatste voormiddag die nog gevuld moet worden, voordat ook zij vakantie hebben. Ik start met mezelf voor te stellen, kort Winnie 47 jaar die graag gaat lopen en creatief bezig is. Wie zijn jullie? Ik stel een denkbeeldige lijn voor, die ook voor hen staat en zorg er zo voor dat hun stoerheid nog wat steviger wordt, want wie ziet er nu een lijn die er niet is, grappig en heerlijk zo onbezonnen. Wie heeft een sport als hobby? Wie kijkt uit naar de vakantie? Wie komt met de bus? Wie met de fiets?... Ik ga verder, ik toon een foto van Raf en mezelf en vertel wie hij is, hoelang we getrouwd zijn en dat we twee kinderen hebben. Judy en Zara verschijnen in het groot op het scherm. Ik vraag nog even wie broers of zussen heeft en laat ze heel kort even zoomen. Hoe dat gaat met broers en zussen, we kunnen er veel over zeggen, maar er zonder lukt niet. Ik ga verder, met Judy, een collage met foto's van onze meid. Ik vertel wie ze is, wat haar talent is en hoe ze haar dagen vult. Ik ga verder, met Zara, een collage met foto's van onze meid. Ik vertel wie ze is, wat haar talent is en hoe ze haar dagen vult. Neen, ik ben niet gek aan het worden, neen, ik heb niet per ongeluk twee keer hetzelfde getypt. Ik doe bij Zara hetzelfde als bij Judy alsof ze er nog is, ik spreek in de 'nu' vorm. Ik ga verder, ik vertel dat Zara een gedichtje heeft geschreven en lees het kwetsbare tekstje voor dat zij in 2018 schreef. Stilletjes aan zie ik dat het binnenkomt en dat de stilte begint neer te dalen. Ik vertel dat ze dit acht jaar geleden schreef, enkele weken voor 26 maart 2018, in het groot komt deze datum op het scherm. Ik vertel hoe het net als vandaag de maandag voor de paasvakantie was, hoe de examens ook bijna gedaan waren en bouw zo op naar wat ons en Zara die dag is overkomen. Het wordt muisstil, eerlijk ik had dit niet verwacht, toch niet zo stil. De leerlingen tonen enorm veel respect door echt te luisteren. Ik eindig mijn verhaal door een stukje uit ons boek te lezen, het stukje dat ik aankom bij het ongeluk en toon hierna Zara haar laatste foto van haar fotoshoot en vertel hen dit ook. Vragen? Zijn er vragen? Geen vragen, of toch enkele brave of het haar foto is die in de gang hangt. Mijn hartje verwarmt, zo mooi, vandaag heeft de foto, die ik zelf niet durf gaan bekijken, voor deze leerlingen betekenis gekregen. Of op haar plekje een bord staat? Fijn er zijn er ook van Meeuwen, die haar plekje al ontdekt hebben. Na mijn verhaal ga ik nog even aan de slag met stellingen. Mijn doel: 'Wees stoer dat moet als je 13 bent, maar wees in het verkeer vooral slim. Hou rekening met jezelf, maar ook met de anderen. En onthou goed je hebt maar één seconde nodig om dood te gaan, zelfs als je zelf veilig bent, kan deze één seconde op je pad komen.' Als laatste laat ik hen een gouden voornemen op een briefje schrijven, wat ga ik vanaf vandaag veranderen als ik mij in het verkeer begeef?' De ene schrijft: altijd een gordel aandoen, de ander: een lichtje als het donker is,... Iedereen schrijft iets. En ik weet zeker, bij enkele van hen zal ze nooit vergeten worden, onze meid.

Missie geslaagd!

In deze laatste week voor de vakantie overleef ik. Ik ga werken, doe wat ik moet doen, maar ben er niet bij. Mijn gedachten dwalen te vaak af. Het lukt me moeilijk om mij te concentreren. Ik geef toe het is een dagelijkse uitdaging sinds maart 2018 om mijn gedachten erbij te kunnen houden. Het lukt mij niet meer om dingen te onthouden. Mensen zeggen dan oh maar dat is bij mij ook zo, dat ligt aan de ouderdom. Ik ben heel blij dat men in mijn plaats deze diagnose maakt, maar ik weet dat dit bij ons anders ligt. Een deel van onze hersenen zijn niet meer mee en dit is gestart acht jaar geleden. Ik kan vaak niet meer op woorden komen, herhaal regelmatig dingen meer dan eens. Onze psycholoog vertelde ons dat bij het verlies van een kind dit normaal is en dit vaak ook niet terug komt. Hij toonde ons hoe onze hersenen nu werken of niet meer helemaal werken en hoe dat er dan uit ziet. Het gaf ons inzicht en eindelijk herkenning in ons gevoel. Ik ben blij als mensen eerlijk zijn, op deze manier voelen wij ons opnieuw niet abonormaal en alles wat nog gaat lukken, is oké, maar het is ook helemaal oké als dat niet zo is. Als dit is wat het trauma met ons doet, dan nemen we dit erbij. Er is zoveel dat we erbij moeten nemen. Welke trauma, welke rugzak je ook mee moet dragen op één of andere manier wordt ieder hier anders door. Door het ene word je misschien sterker, door het ander verlies je misschien nog meer dan wat je in eerste instantie dacht. Maar we blijven vechten elke dag opnieuw. Het zijn deze storingen in mijn hoofd die ervoor zorgen dat ik soms twijfel over de stappen die ik neem in mijn professioneel leven. Doe ik wel het juiste? Of kan ik wel het juiste doen zelfs met deze beperking die ons trauma met zich meebrengt? Ik probeer er niet te veel bij stil te staan en er gewoon voor te gaan. Gelukkig zijn wij in het onderwijs helden om hulpmiddelen te bedenken en zo beperkingen dragelijk te maken en aanvaardbaar. Dus laat het ons daar op houden en kijken naar waar we wel nog goed in zijn en wat wel nog lukt. Tegen dat het vrijdag is, de laatste dag voor de vakantie ben ik leger dan leeg. Het is 'goede vrijdag', een dag die voor ons elke keer een rauw kantje heeft. Zara is begraven op goede vrijdag. De datum van haar begrafenis zit niet in mijn geheugen, het lijkt alsof ik deze niet wil kennen, maar het gegeven van 'goede vrijdag' die zit er wel ingebeiteld. Want nooit zal 'goede vrijdag' nog echt goed kunnen worden. Het moeilijke aan de laatste dag voor de vakantie zijn elke keer de 'bij de koffie gesprekken'. Ik zit erbij, probeer mijn best te doen om erbij te blijven, maar vanbinnen ga ik kapot, brand ik op. En tegen dat ik thuis kom, ontplof ik. Zo gaat het al acht jaar lang. Deze gesprekken gaan bijna altijd over al het goeds dat de vakantie zal brengen. Het lijkt ook alsof iedereen ook echt op vakantie gaat, maar echt iedereen. Daarnaast zijn de kinderen thuis en maken ze het gezellig. Let op, ik vind het zeer belangrijk dat mensen blijven vertellen over hun vakanties, over hun kinderen. Maar tegelijkertijd moet ik ook toegeven dat het elke keer opnieuw zo pijnlijk is. Vakantie is voor ons niet meer wat vakantie is. Vakantie roept herinneringen op, mooi, maar pijnlijk tegelijkertijd. Het zet ons elke keer opnieuw in de realiteit, in hoe ons huidig leven eruit ziet. Leeg. Tijdens deze dagen, weken lukt het ons vaak niet om dingen te ondernemen, want overal zie je dan gezinnen vaak met twee meisjes of zo lijkt het voor ons en dan komen terug de herinneringen die vooral pijn doen. Met het gevoel van de laatste week weet ik dat ook deze 'vakantie' een herstelvakantie wordt. Eentje waar we proberen onze lege pot energie terug te vullen, maar de pot is op dit moment zo leeg dat twee weken echt kort lijken. Ik zou liefst van alles gewoon van de wereld verdwijnen nu, voor een tijdje, gewoon verdwijnen weg van de pijn en het verdriet, weg van het gemis, gewoon even of even lang, of heel erg lang. Dus als ik op deze laatste werkdag naar thuis vertrek, ben ik opgeladen van emoties en ontplof ik als het nieuws wordt opgezet en al de vakantiegangers in beeld komen... Zo oneerlijk dit! Zo oneerlijk! Ik wil positief blijven, maar het lukt even niet en ik weet dat het werken wordt de komende weken. Arbeid leveren, rouwarbeid opnieuw kruipen door het dal op zoek naar de berg. Niet wetende wanneer we hem tegenkomen en hoeveel hulpmiddelen we nodig hebben om hem te beklimmen. Al gun ik ieder zijn geluk en hoop ik dat ieder kan genieten van z'n goud elke seconde dat ze samen zijn. Dat proberen we ook als Judy hier is, ons goud. Al lukt dat genieten de ene keer al beter als de andere. Zo erg ook voor haar.

De eerste week van de vakantie loopt zoals ik niet had gehoopt, maar wel ergens een beetje verwacht, voelt leeg en zinloos. Voelt alles behalve naar vakantie. Hoe vakantie ooit voelde. Hoe we elk jaar opnieuw deze dagen, weken namen en echt tot rust kwamen. Ik heb echt nergens zin in en het lukt mij niet om dit gevoel te parkeren. Binnenin voel ik een bepaalde spanning, ik kan het moeilijk beschrijven. De zon straalt harder dan normaal rond deze tijd van het jaar. Maar ook zij krijgt mij, ons niet terug de berg op. De zon zorgt 's morgens voor een fijn gevoel. Maar zoals soms wel eens verkeerd wordt gedacht, daardoor brengt ze niet altijd positieve energie. De zon staat voor liefde, warmte, zonnestralen, vakantie, ontspanning maar staat ook voor herinneringen die pijn doen, flashbacks die moeilijk zijn waardoor ze op dit moment eerder als spanning aanvoelt. Pas op, ik blijf blij met de zon en zou willen dat ze elke dag zou stralen. Maar het is niet zo dat ze altijd voor de zon in ons hart kan zorgen, hoe hard ze ook haar best doet. We doen ons best om regelmatig buiten te komen, om niet helemaal te verdwijnen in ons dal. Zodra we terug thuis zijn, ben ik op, moe en blij dat ik terug de zetel op kan. Ik kan uren aan een stuk slapen zonder wakker te worden. Als ik opsta, voel ik mij niet uitgeslapen en zou ik opnieuw uren aan stuk kunnen slapen. Mijn lichaam voelt ook letterlijk pijnlijk aan. Bij Raf is het allemaal niet anders. Zijn lichaam is sowieso al heel fragiel en elke stressfactor is genoeg om helemaal onderuit te gaan fysiek en emotioneel. Toch probeert hij meer dan mij ons uit het dal te trekken door ideeën voor te stellen om te doen. Zo gaan we samen naar de sauna, gaan we op restaurantdate, padellen met ons Judy, samen een hapje eten met haar, Pasen met haar en Sander doorbrengen, kaarten met vrienden en te voet naar het kerkhof met ons ma en pa om daarna bitterballen te gaan eten in de sporthal bij een lekker wijntje. Heel even doet het goed, heel even kan ik mijn gedachten uitzetten. Kleine lichtpuntjes... Net zoals die ene avond die we doorbrengen met lotgenoten. Drie koppels, samen zes dochters, elk van ons een dochter verloren: door een moord, door leukemie en door een verkeersongeval. Elk van ons nog een dochter dichtbij ons. Waardevolle avonden, maar soms ook moeilijk zeker als het niet zo goed gaat. Wij hebben net allemaal onze datum gehad, die ene donkere dag die aangestipt staat in onze agenda. Het mooie aan deze avonden is dat er geen woorden nodig zijn. Dat ieder zijn verhaal kan en mag vertellen, al is het voor de twintigste keer. Elke keer komt er wel een detail bij dat nog niet gekend is. En elke keer leren we elkaar en onze dochters nog beter kennen. Steeds opnieuw zeggen we dat we elkaar liever niet gekend hadden door deze situatie. Terwijl we aan tafel aan het vertellen zijn over hoe het gaat of niet gaat klinkt op de achtergrond muziek van radio 2 alsof ze voor ons uitgekozen is, alsof onze meiden er voor iets tussen zitten. Liedjes van op de verschillende begrafenissen, zo ook 'Dat ik je mis', het liedje dat Judy zong voor haar zus met haar gitaar. Mooi, kwetsbaar en vol onvoorwaardelijke liefde. Voor we het weten is het middernacht voorbij. Onze verhalen nog lang niet uitverteld, maar zoveel begrip, herkenning en liefde gevoeld vanavond. Nooit zullen we vergeten, die meiden van ons Naomi, Flore en Zara, nooit zullen we vergeten.

De tweede week brengt eindelijk een beetje rust. Niet die ontspanning die ik vroeger kreeg van verlof, maar wel rust in mijn hoofd. Ik kan bepaalde gedachten toch even parkeren. Ben niet meer constant bezig in mijn hoofd met hoe het verder moet en wat ik hieraan zelf kan doen. Ik slaap nog steeds veel, maar wel minder goed in deze laatste week. Ik blijf doodop en constant moe en toch lijkt mijn lichaam aan te geven dat ik al te veel slaap heb gehad. Als je ziek bent en je hebt dagen op de zetel doorgebracht, dan lukt het 's nachts vaak ook niet meer om echt goed te slapen. Zo dat gevoel, terwijl ik in deze tweede week overdag veel minder op de zetel kruip. Nog een zee van tijd deze week, een vrij lege agenda, een iets beter gevoel en toch lukt het mij niet om te doen wat ik graag doe: hobby'en, creatief bezig zijn. Ik heb zoveel stoffen liggen, geknipt en klaar om in elkaar gezet te worden. Ik had er zo naar uit gekeken, maar het gevoel om iets te doen is nog steeds zeer minimaal. Ik trek wel nog mijn loopschoenen aan, al is het ook even met een 'verplichtend' gevoel. Ik wil en kan dit niet op pauze zetten. Hier heb ik te hard voor gewerkt. Dus ik loop tot bij Zara en terug, zoals ik steeds loop. Met zwaardere benen, met een knoop in de maag, maar ik ga. De vakantie loopt op zijn einde. Als ik nu zou mogen kiezen, graag een week of twee erbij, een week of twee extra herstel. Mijn hart wil en kan dit gebruiken, mijn hoofd neemt het over en ik maak mijn boekentas klaar, bestelt de treintickets en draait het knopje om. Tijd voor trimester drie.

De 'vakantie' zit erop, na een fijn weekend is het onmiddellijk een drukke start op deze maandag, want ik moet meteen naar Brussel. Net als de laatste dag voor de vakantie, is de eerste dag na een vakantie nooit fijn, al acht jaar lang niet. Ik ben niet zo goed in faken of in mijn gevoelens inslikken of in doen alsof. Het lukt me dan ook nooit om te doen alsof ik een fantastische tijd heb gehad. Soms probeer ik de vraag: 'Hoe was de vakantie, ca va?' te beantwoorden met 'ca va', om zo de rest van het stukje te vermijden. Terwijl ik anderen hoor vertellen over hoe hun vakantie is geweest, word ik elke keer opnieuw terug gekatapulteerd naar hoe het ooit voor ons was. Hoe ik na een vakantie ook kon vertellen over onze meisjes, onze fijne tijden. Hoe ik hiervan kon genieten en elke keer opnieuw trots was op mijn gezin. Wat mis ik deze onbezonnenheid en hoe ik toen ook genoot hiervan, nooit heb ik ten gronde beseft hoe gelukkig ik wel was met ons goud, echt diep gelukkig. Ik ben nog maar net aangekomen en de vraag wordt gesteld: 'Een fijne vakantie gehad?'. Ik bijt om mijn tong en toch floept het er uit: 'Eigenlijk niet.' Soms is het dat en vraag ik meteen aan de ander en jij? Maar dit keer is het anders, dit keer komt er echt oprechte interesse op het gezicht van mijn collega te staan. Alsof hij nieuwsgierig is naar het waarom van mijn antwoord. Ik leerde vandaag dat nieuwsgierigheid een onderdeel is van gericht luisteren. Op één of andere manier wist ik nog voor deze wetenschap dat er een openheid was die je niet altijd voelt. Een veilige zone alsof ze omsingelt wordt door hekken die mij en ons verhaal beschermt. Alsof het helemaal kan om te vertellen, zonder dat je moet uitleggen waarom of zonder oplossingen te krijgen over hoe het misschien volgende keer wel goed zou kunnen gaan. Gewoon iemand die oprecht, geïnteresseerd luistert en ik vertel... Eerlijk, oprecht kort maar helder, er wordt geluisterd, samengevat en doorgevraagd. Door dit gesprek in de morgen te hebben, start deze dag toch anders dan verwacht. Neen, opeens voel ik mij niet zoveel beter, maar het zorgt er wel voor dat ik een hele dag lang blijf zitten. Dat ik niet opsta, ook niet op moeilijke momenten en vertrek. Dat ik mijn tranen die vooraan zitten, kan bedwingen. Dat is mijn rug kan rechten en op één of andere manier niet voor de volle 100% maar toch aanwezig kan zijn. De lesgeefster geeft het mooi weer, je bent hier zoals je bent. Zie het als een voetbalmatch, je bent misschien de spits of de coach, misschien ook gewoon de supporter. Ik voel mij vandaag vanalles wat, in het begin de reserve speler die zo nu en dan kan en mag meedoen om na de pauze eerder de bankzitter te zijn, die in gedachten verzonken zit. Op deze momenten lukt het mij niet om niet weg te dwalen, naar mijn leven, naar mijn pijn, naar mijn verdriet. Om daarna toch weer door de coach opgepikt te worden en terug op het veld terecht kom. Ik weet na regen, komt zonneschijn ook nu weer. Misschien heeft de zon wat meer moeite en zullen er wat langer kleinere wolkjes voor blijven drijven. Misschien is het eerst de regenboog die verschijnt die ons vertelt: 'Leef, ik ben er altijd bij, dat weet je. Ik wacht hier aan het einde van het nieuwe begin.' En op een dag schijnt de zon weer ook bij ons, ook in ons hart. Stilletjes aan komt er opnieuw ademruimte, deze stap is alweer gezet. Al heb ik vandaag heel erg de behoefte om het van de daken te schreeuwen, om gewoon niet te moeten denken, om gewoon niet in de werkelijkheid te staan. Het maakt dat ik op dit moment in de trein schrijf naar jullie, maar ook een ontzettende vermoeidheid voel in mijn hoofd, in mijn lijf, in mijn alles... 'Rouwarbeid', even leek je een beetje verder weg. De laatste tijd ben je weer zo dichtbij. Maar ondertussen ben ik terug helder genoeg om mij te troosten met de gedachten dat hard werken ook loont en geduldig wacht ik af, op die zonnestralen... op de rust... op ons.

Deze morgen word ik wakker, het is de laatste donderdag voor de 26ste. Ik heb gedroomd. Jij was er Zara samen met je zus en met papa. We woonden samen in een groot huis, overal glas en buiten alleen maar gras, oneindig ver. Ik herinner mij dat ik tussendoor wakker ben geworden met een gelukzalig gevoel, ons gezin. Dan ben ik terug in slaap gevallen en heb ik verder gedroomd. Het leek even alsof we gewoon terug samen waren, wij vier op een andere plaats maar verder gewoon gelukkig. Deze morgen word ik wakker, heel even nog dat gelukzalig gevoel tot de deur van de realiteit opengaat. Elke keer na zo een droom is dit een klap bij heldere hemel. Doet dit vreselijk pijn en geeft dat een apart gevoel. Ik kijk in de spiegel en zie het verdriet in mijn ogen, voel mijn gebroken hart en moet mijn hele moed bijeen rapen om aan deze dag te beginnen. Maar het lukt... Als ik in de auto zit richting mijn eerste schoolbezoek kom ik terecht in een stukje traagrijdende file, op dezelfde plek elke dag opnieuw. Ik kan mij daar ook echt niet meer over opjagen, het is wat het is. Achter mij komt een mini citroën, een klein grijs bolletje af, het lijkt alsof hij sneller rijdt dan zou moeten. Net op tijd kan de auto stoppen. Ik zie een meisje of een vrouw, ik denk niet dat ze al 30 jaar is, als ik het goed kan inschatten. Ze lacht en heeft haar gsm groot voor haar in de hand. Ze zit te tikken, ik vermoed berichtjes het ene na het andere en ze lacht constant naar haar gsm. Stilletjes rijden we vooruit. Ik zie haar regelmatig omhoog kijken en dan terug op haar gsm, ze volgt soms te hard, soms te langzaam. Ik voel enerzijds een bang gevoel in mij opkomen, wat als ik dadelijk te plots moet remmen. Maar anderzijds word ik ook bozer en bozer bij elke seconde die voorbij gaan. Ik kan op dit moment niet veel hebben, dat voel ik. Ik zou liefst van al willen toeteren, willen uitstappen en ons verhaal willen vertellen. Dan legt ze haar gsm neer. Eindelijk. Om meteen verder te gaan in haar spiegel één of andere puist beginnen uitduwen. Ze kijkt in haar spiegel en niet meer op de weg. Ze gaat langzamer en volgt zo nu en dan nog... Opnieuw wordt mijn boosheid groter. Sinds 26 maart 2018 kan ik dit niet meer hebben. In het begin van ons verhaal ging het over onperfectie, geen mens is perfect, ook niet het verkeer. Hoe hard je ook je best doet om je overal aan de snelheid te houden, tegenwoordig is dat een hele uitdaging. Maar rijden en je gsm gebruiken, dit is bewust het verkeer onveilig maken. Er is maar één seconde nodig om iets te laten gebeuren. Er is maar één seconde nodig om dood te gaan. Hoe onvolwassen ben je als je jezelf op deze manier in het verkeer verplaatst? Hoeveel ongelukken zouden er al gebeurd zijn met een dodelijke afloop door dit soort gedrag? En denk niet, mij overkomt dat nooit. Want deze nooit, kan altijd over gaan naar ooit. Zara haar ongeval is ook gebeurd door drie verkeerskundige fouten, drie fouten die vermeden hadden kunnen worden. Als er oplettendheid was geweest, dan had Zara nog gewoon geleefd, dan had dit verhaal nooit bestaan en dan hadden de meeste van jullie nooit van mij gehoord. Hoe fijn zou dat geweest zijn? Dan was ik waarschijnlijk nog gewoon directeur van Spelenderwijs, zou Raf zijn gezondheid zoveel beter zijn en zouden Judy en Zara nu vooral genieten van het zussenzijn en samen heel wat stappen de wijde wereld in zetten. Die ene seconde van onoplettenheid, veegde dit helemaal van de kaart en veranderde ons leven voorgoed. Mijn boosheid binnenin mij vertrekt van hieruit. Van wat haar is overkomen, van de absurdheid errond en alles van daarna. Het begon deze morgen met het ontwaken uit een droom, ging verder met een auto met een zeer onverantwoordelijke chauffeur en dit bracht mij terug bij de plaats van het ongeval, bij het gebeuren, bij wat Zara is overkomen. En de boosheid die daar nog steeds over is diep in mij. De boosheid om het onrecht dat daar heeft plaatsgevonden. Ik begrijp nu tijdens dit schrijven mijn boosheid terug veel beter. Want ik weet hoe één onoplettendheid heel wat mensenlevens kan aantasten, zij die achterblijven, maar ook zij die verantwoordelijk zijn. Geen enkel leven is nog hetzelfde, nooit komt terug wat was bij geen enkele van deze betrokkenen. Ik hoop dat de chauffeur van deze morgen nooit iets overkomt in die ene seconde van onoplettendheid (waar dat het bij haar heel wat ene seconden waren), maar wel dat ze op één of andere manier op haar verantwoordelijkheid wordt gewezen, al was het maar deze nacht in een droom. Ik hoop dat ons verhaal ieder van ons doet nadenken over hoe belangrijk en kwetsbaar het leven is. Wat als we de gsm niet opnemen en het berichtje later sturen, wat is het ergste wat ons kan overkomen?

Waar is de tijd dat we geen gsm hadden, is toen iemand gestorven omdat ze een uur of zelfs langer niet bereikbaar waren. Stof tot nadenken. Mijn boosheid kalmeert een beetje. Ik word eerder terug verdrietig en besef dat ik vanavond best even een pauze neem, om de volgende dagen opnieuw verder te kunnen.

Vandaag is het zaterdag, nog één nachtje slapen en we zijn alweer de 26ste. Vreemd hoe ook deze dag toch altijd een beetje speciaal is. Wetende wat gaat komen, 25 voor 26. Hoe meer ik erover nadenk hoe meer ik besef dat cijfers een stuk bepalend zijn geworden in mijn leven. Iets dat er voorheen niet was. Deze ochtend loop ik richting kerkhof. Ik begin op het gemakske en voel dat mijn benen steeds sneller en sneller gaan. Het is koud en toch ideaal om te lopen. Tegen dat ik op het einde van mijn ronde zit, wil ik eigenlijk gewoon blijven doorlopen. Lang geleden dat het zo goed ging, dat het zo vanzelf ging. Ik ga elke keer wel graag en kan er ook niet zonder, maar zo in een high zitten daar hoopte ik al een tijdje op. Vandaag was het dan nog eens zover. Na zo een loopje ben ik nog meer tevreden dan anders en zou ik een uur later alweer opnieuw kunnen gaan lopen. Uiteraard gebeurt dat niet, dat zou een beetje absurd zijn, toch? Deze namiddag staat Judy haar laatste volleybal wedstrijd van het seizoen gepland. Het is een iets wat moeilijker seizoen geweest. Vorig jaar waren ze tweede van hun reeks en een draaiende motor met een vast team. Dit jaar zijn er heel wat meisjes niet begonnen door zwangerschappen of gewoon door samen te gaan wonen en de dingen die gebeuren als je meer en meer volwassen wordt. Hierdoor is het team voor de helft verjongd. Dit brengt met zich mee dat ze opnieuw een ploeg moeten worden, op elkaar leren inspelen. Dat krijg je op één seizoen niet geregeld. Waardoor heel wat matchen in vier, tot vijf setten gespeeld worden en ze heel erg vaak net verliezen. Dat is iedere keer zuur en ook niet motiverend als je telkens op de eindmeet moet afgeven. Vandaag moeten ze tegen de tweede van de reeks, zij staan een heel stuk lager. De verwachtingen zijn dan ook niet erg hoog. Ik stuur nog naar Judy, ik duim voor een wonder. Maar weet eigenlijk dat het al een serieus wonder moet zijn om vandaag een punt te kunnen halen. De zon schijnt en het is prachtig weer buiten. Ze spelen in Achel in de grote sporthal. Op de tribune schijnt de zon binnen, niet fel in de ogen, maar net genoeg om de warmte van buiten precies te kunnen voelen en het fijne gevoel dat ze vandaag meebrengt. Ze starten goed en als bij wonder houden ze dit vol tot op het einde. Het lijkt even terug zoals de wedstrijden van vorig jaar, er zit vuur in de ploeg, ze gaan voor elke bal en vechten zich doorheen de match. Het wordt uiteindelijk 0-3 voor hen. Van een wonder gesproken. Heerlijk toch. Ik pink een traantje weg, wat heb ik genoten van deze match en Judy zij was de ster op het veld, dat is ze sowieso altijd voor mij. Maar ze was ook gewoon echt heel goed, zo trots op haar.

25 april 2015, elf jaar geleden stonden we met z'n allen aan de voordeur hiernaast bij mijn ouders. Raf zijn gitaar in de hand, wij onze 'mooiste stem' erbij. We belden aan en zongen: 'Geef mij een kus'. We hebben dat filmpje zelfs nog. We lachten, hadden plezier. Het was toen de 40ste huwelijksverjaardag van boemi en boempi. Vorig jaar vierden ze hun gouden bruiloft. En hoe raar het ook mag klinken, elk jaar opnieuw denk ik terug aan die 'Geef mij een kus'. Ik hoor in mijn hoofd het liedje en hoor onze stem, hoor Zara haar stem. Als het liedje op de radio komt, is het trouwens niet anders. Vandaag gaan we met z'n allen samen eten, jaarlijkse traditie. Fijn, gezellig en emotioneel want elk jaar opnieuw is er ook die lege stoel. Het gevoel van niet compleet te zijn. Het wordt nooit uitgesproken, er is niet letterlijk een lege plaats maar in ieders hoofd zit dit ergens wel. Hoe zou het geweest zijn als... Hoe anders zou ons leven eruit zien? Toch proberen we deze familiemomenten te grijpen want er is misschien een lege stoel toch is ze in ons hart de meest aanwezige. Pluk de dag, zolang het kan. Hoe moeilijk en hard, toch hebben we opnieuw leren genieten van deze kleine momentjes. Elk jaar voorzien we een klein cadeau. We moeten niks kopen, horen we dan. Dat weten we maar het is iets kleins. Mijn ouders gaan sinds mijn papa besliste om zijn vogels weg te doen elke dag wandelen met Billie, hun hondje. Regelmatig stoppen ze dan voor een verwenkoffie bij 't Schepijsje. We vonden het een leuk idee om hen dat te schenken. Toen ik de bon ging halen, vroeg ik wat ons mama en papa altijd namen en hoeveel dat kostte. Ik zou graag twee bonnen hebben, zodat ze ook twee keer kunnen komen. 'Oh, maar je kan dat op één bon zetten, ik haal het er dan vanaf. Het is dan samen 26.' Kippenvel over mijn lijf. '26, is helemaal oké, zeg ik.' 'Oh, ik krijg er kippenvel van', zegt Karla. Als iedereen er is, geven we onze cadeau af, een fles porto en de enveloppe verpakt in hartjes papier. 'Ze is er helemaal bij en zal het jullie duidelijk laten weten. Want het cadeautje bevat een teken.' Boemi opent het pakje, ik zie de tranen in haar ogen staan. Natuurlijk is ze erbij, vanop de eerste rij, haar BFF Zara. We klinken op boemi en boempi en stiekem ook elke keer op jou lieve zus, lieve meid. We zullen nooit vergeten,...

Op deze laatste schrijfdag lees ik zoals altijd mijn verhaal nog eens na.

'Oh jee, Winnie dit klinkt allemaal niet zo positief. Zou ik toch niet alles wissen en niks schrijven deze maand.' hoor ik mijn hoofd kraken.Terwijl ik onmiddellijk denk: 'Neen!'. Het is wat het is, zeggen we zo vaak. En dat is het. Het leven blijft het leven en de realiteit, blijft wat ze is. Zara zal fysiek nooit meer weerkeren, hoe hard we ook blijven hopen en dromen. Ons verdriet en ons gemis is er altijd en heel regelmatig zal dit ook onder onze huid blijven kruipen ons hele verdere leven lang. Zoals ik reeds eerder schreef, we pakken de goede dagen, maar laten ook de minder goede en zelfs de slechte bestaan. We hebben kort even gevoeld hoe het was uit het dal, hoe we terug kunnen genieten van kleine dingen. Hoe het leven met momenten terug vreugde kan brengen. Hoe we blijven overleven en stilletjes aan terug durven leven. Zonder te vergeten en vooral met de onvoorwaardelijke liefde die altijd blijft bestaan. En ik weet deze momenten komen ook weer terug. Ik ben Winnie, mama van Judy en Zara en hoe oneerlijk zou het zijn tegenover jullie lieve lezers om een mooier plaatje voor te stellen dan het is. Hoe raar zou het zijn om deze maand niet te schrijven, om een gat te laten omdat moeilijk gaat. We kijken vooruit en hopen op beter.

Mijn oog valt op onze kalender, alsof het zo moet zijn, ongelofelijk de spreuk van vandaag. Eigenlijk vat het alles helemaal samen, lees even mee: 'Wees wie je bent en zeg wat je voelt. Degenen die zich storen , zijn niet belangrijk. De mensen die belangrijk zijn voor je, storen zich daar namelijk niet aan.'

Wat ik deze maand leerde en misschien wel al wist, maar vaak te weinig bij stilsta:

Woorden kunnen raken, tot in het diepst van de ziel. Ze kunnen ondersteunen, helpen dragen, de energiepot vullen, ze kunnen verzachten en je omarmen als een knuffel, zo eentje die echt voelt tot in je kleinste teen.

Woorden kunnen raken, tot in het diepst van de ziel. Ze kunnen je omver blazen, zodat je niet meer kan blijven staan. Ze kunnen je pijn doen en al het verdriet terug naar bovenhalen, ze kunnen je breken en oneindig hard kwetsen.

Laten we die eerste groep woorden rondstrooien in overvloed. Laten we die tweede groep bannen uit ieders leven. Hoe fijn zou dat zijn.

Ondertussen geven we niet op, blijven we vechten voor elke dag. Voor elke hartslag die ons in dit leven gegund is. Uit respect voor Zara, voor de veel te korte tijd die zij maar kreeg. Uit respect voor Judy, die recht heeft op een mooie toekomst met vooral heel veel liefde en warmte om haar heen. Vuist omhoog. Vandaag zei iemand mij, je hebt toch een paar weken nodig om zo een verlies te verwerken. Ik slik even, maar blijf rustig en zeg: 'Ik heb nog elke dag verdriet om Zara en dat zal zo blijven mijn hele leven lang.'

Maar ondertussen blijven we zoeken naar lichtpuntjes, naar woorden en mensen die ons omarmen en helpen dragen. We blijven durven leven, de ene dag lukt dat al beter, dan de andere. En ondertussen zullen we nooit vergeten... tot we ooit terug samen zijn.